zondag 15 januari 2012

De klad

Het zal niemand ontgaan zijn dat de klad in dit blog is gekomen... :-)

Excuses aan de vaste lezers!

Het bijhouden van meerdere zakelijke blogs, het runnen van een bedrijf en een gezin (ontloopt elkaar niet qua drukte...) zijn allemaal zaken die er tussen komen. Plus dat ik merk dat sinds ik op Facebook actief ben geworden, eigenlijk heel veel berichten daar terechtkomen. Snel geplaatst, snelle reacties.

Ik zet het weblog dus voor onbepaalde tijd op 'pauze'. Wie me direct wil mailen, kan dat altijd op karenvisserconradi@hotmail.com.

Tot later!

woensdag 30 november 2011

Sportiever worden



We voorzien in Casper een toekomstige advocaat - gezellig bij zijn tante in de praktijk..? ;-) - want hij is voortdurend op zoek naar mazen in de wet. Hoe kan ik tóch mijn punt maken...? Voor dat soort situaties hebben we al een specifiek liedje in het repertoire om onze frustratie te laten horen... 'Advocaatje leef je nog, ie-ja, de-ja...' zingen we als hij weer op die manier begint.

Hij is het type dat aangekleed, vies en wel onder de douche zou gaan staan zonder die aan te zetten, en dan met mij de discussie aangaan dat hij toch écht onder de douche heeft gestaan zoals ik hem had gevraagd. Zucht. Heerlijk hè, kinderdiscussies? :-)

Helaas heeft Casper zijn moeders sportieve genen geërfd: nul. Nakkes. Hij houdt van stoeien en rennen op het schoolplein, maar daarbuiten niet zo heel erg. Omdat hij een kind is dat liever binnen speelt dan buiten en graag achter de computer zit, vonden we het belangrijk dat hij toch een sport ging doen. Dus gaf ik hem de gemeentegids, bij het hoofdstuk Sport, en vroeg hem te gaan kiezen.

Duurde niet lang. 'Vissen!' had hij tevreden besloten. Eehm... Nee, iets met beweging graag. Als hij niets kon vinden, zouden wij wat uitzoeken.

Geen nieuwe keuze gehoord, dus heb ik hem meegesleurd naar een proefles breakdance. Ideaal: zelfde locatie en tijd als Ying Xins streetdance, en vlakbij, dus het leek me een prima keuze. Mwa, Casper vond het niet echt bijzonder. Maar in dezelfde sportschool hadden ze ook diverse budo-sporten; op hun website had ik hem laten kijken naar wat er mogelijk was. Kempo, dat leek hem wel wat!

Prima. Gisteren de eerste proefles en hij vond het erg leuk. Mooi! Ik heb met hem afgesproken dat hij er drie maanden in elk geval naar toe gaat, en dat hij daarvóór niet mag stoppen. Want van zijn judotijdperk kennen we dat... Herhaling is niet zijn ding. Hij is gewend dat hij met dingen 'van het hoofd' iets maar één of twee keer hoeft te horen, en het dan weet. Bij dingen 'van het lijf' werkt het anders. Het zes keer oefenen van dezelfde koprol - dat is niet zo aan hem besteed, en hij is vrijwel niet te overtuigen dat oefenen zorgt dat je er beter in wordt. Je kent het, kunt het, of niet, is zijn idee, en hij laat zich niet op andere gedachten brengen.

zaterdag 26 november 2011

Tsja...



Tsja, wie zich op internet begeeft weet het: reaguurders zitten overal. Mensen die vervelende reacties plaatsen (anoniem natuurlijk), puur om even hun azijn kwijt te kunnen. Heb het reislog dus even 'dicht gezet'. Wil je meer weten over mijn zoekervaringen, mail me dan gerust, dan licht ik die toe.

vrijdag 25 november 2011

Ni Hao!

Na een hele bijzondere reis van tien dagen in Hangzhou en Wenzhou zijn we weer thuis! We hebben genoten. Een prachtige ervaring, vol emotionele ontwikkelingen en speciale ontmoetingen.

Heerlijk gegeten, veel mensen ontmoet en gesproken... Nog beter kennisgemaakt met het land van onze twee jongste kinderen. Foto's gezien die we nog niet hadden, informatie gehoord die nog onbekend was, dus veel puzzelstukjes kunnen vergaren.

We laten alles bezinken en zijn van plan om volgende zomer al terug te gaan, om zo alle contacten goed warm te houden en de banden verder aan te halen.

In dit weblogbericht voor alle niet-meelezers van mijn reislog een paar foto's om een impressie te geven van wat we hebben meegemaakt. Wil je mijn reislog alsnog lezen, stuur me dan een e-mail (adres staat bovenaan dit log) voor de URL en het wachtwoord.

Iedereen bedankt voor alle leuke reacties en mails! Het heeft ons goed gedaan, zo ver van huis.

Foto van Ying Xin, circa 13 maanden oud:



De piepkleine negen teentjes van Hong Jie in zijn dossier:



Kaja en onze rots in de branding, gids, tolk, cultureel attaché en vriendin Xixi:



Back home... Terug bij het tehuis van Ying Xin:



Heerlijk eten, compleet Babipangang-vrij:

vrijdag 21 oktober 2011

Eten en inpakken

Herfstvakantie was voor Casper: logeren bij opa en oma. Drie nachtjes maar liefst! Twee keer avondeten missen thuis betekende voor ons: eten wat hij niet lust. Eén avond pasta dus, en één avond Vietnamees. Uit eten! Heerlijk, bij De Smaak van Viëtnam. Loempia's met groente, pannekoek met groente en garnalen, ossenhaas op stokjes... Smikkelen dus. Het kleine grut deed mee met een kippensoep voor mevrouw (totaal anders dan die van Unox, kan ik je melden) en een prutje noedels met vlees en groente (niet op de kaart, maar speciaal voor ons onderdeurtje door de chef gecomponeerd). Aanrader als je in Woerden bent! Kies vooral voor het Kleine Hapjes Menu. Misleidende naam, want wij zaten vol :) Casper is enórm verwend bij opa en oma... Kermis, museumbezoek, Donald Duck Pockets gekregen - hij wilde eigenlijk niet mee vanavond!

Red Thread Charities is een Amerikaanse vrijwilligersorganisatie van vooral medici die nu in China zit, in Hangzhou, Hong Jie's stad. Ze schrijven daarover op hun blog. Jaloersmakend, want ik zou eigenlijk met hen zijn meegegaan dit jaar. Door omstandigheden mocht ik geen deel uitmaken van de groep. Het gemis is natuurlijk een stuk minder omdat ik over iets meer dan drie weken zelf voet op Chinese bodem zet... In Hangzhou. Samen met collega-adoptiemoeder en vriendin Kaja.

De laatste voorbereidingen zijn in volle gang. Visum aangevraagd? Check. Vaccinaties nog actueel? Check. Hotels geboekt? Check. Reisverzekering? Check. Heen gaan we met ieder twee stuks bagage, terug met ieder een. Lijkt onlogisch voor iedereen die ooit in China heeft geshopt... :-) Maar het komt omdat we op de heenreis respectievelijk een badstoel (voor spastische kinderen, die dan stabieler kunnen baden) en een kinderrollator meenemen voor Hong Jie's tehuis. Zonder gehandicapt kind in je gezelschap mochten deze dingen helaas niet als 'special luggage' mee... Maar een extra koffer elk was relatief de goedkoopste oplossing.

Hier in de woonkamer staat nóg een kinderrollator, maar dan een behoorlijke joekel, te groot voor een bagagestuk. De gebruiksaanwijzing moet ik nog in het Engels vertalen, en dan gaat deze rollator met de mensen van PostNL als verzekerd pakket tussen 10-20 kilo op reis. Na weken zoeken, bellen, vergelijken, surfen, afwegen bleek dit de oplossing die de beste keuze was. Duim je mee dat ie goed aankomt?

Vanavond alle koffers en tassen gescreend om te kijken waar de badstoel inpast (check). Het is wat gepuzzel, want er mag maar één bagagestuk mee terug - dus gaan mijn kleren en tandenborstel heen in een opvouwbare weekendtas. En dat alles op de terugweg weer in de koffer. Natuurlijk hebben de kinderen hun wensen wat shoppen betreft... :) Ik houd het even beperkt tot drie paar Uggs in de maten 34, 31 en 25!

We hebben ontzettend veel zin in de reis. Tien dagen zonder kinderen is al heel bijzonder - met zijn leuke en minder leuke kanten - terwijl we toch heel erg met kinderen bezig zullen zijn. Een intensieve reis! Ik ga ofwel een apart blog met wachtwoord bijhouden, of een bulkmail rondsturen naar wie het wil lezen. Laat dus in de reactie je mailadres achter, als je wilt meelezen! Anders kan ik je niet informeren over wat ik ga doen. :-)

Er is nog een aardig lijstje af te werken: kadootjes kopen, documenten scannen, mapjes maken met alle papieren die ik mee moet/wil nemen... Maar het raamwerk staat, en dat is het belangrijkste. Ieder puzzelstukje dat ik kan vinden gaat mee terug in de koffer. Geen idee of we er al bij terugkomst een beeld van kunnen maken, of alleen de contouren. Maar ieder stukje is er een!

dinsdag 11 oktober 2011

Even bijpraten


Heerlijk! Een mama-uitje in het verschiet. De activiteit is niet zo speciaal (lunchen) maar wel het gezelschap: zes andere bloggende adoptiemoeders met special needs kinderen uit China en gemengde gezinnen. Hoezo specifieke doelgroep? ;-)
Veel zin in hoor... Want ik volg ze regelmatig. Vier van de zes zijn nog actief; de andere twee hebben het een tijdlang gedaan. Drie anderen waren helaas verhinderd, maar gelukkig zijn twee daarvan ook nog online te volgen!

Leuk! Grappig genoeg gaven de meesten de voorkeur aan een dameslunch in plaats van een dag met de gezinnen. Heerlijk om eens gewoon 'volwassen' te praten zonder neuzen te snuiten, billen af te vegen, honger te stillen of dorst te laven.
(Tenzij het onze eigen neuzen, billen, honger of dorst zijn - LOL!)

zondag 9 oktober 2011

Nieuwe schoenen

De hele winter op sandalen lopen... Niet helemaal jofel. Tijd voor nieuwe schoenen! Nu heeft Hong Jies kunstvoetje geen last van de kou, maar toch: één paar zochten we. Nadeel van zijn prothese is nu (nog) dat het voetje er vrij strak onder zit en de schoen dus niet te hoog mag zijn. Laarzen zijn uitgesloten; bergschoenen onwaarschijnlijk.

Het werd dit paar:



Stoer modelletje!

Nu nog bij de eerste controle van zijn prothese navragen of ze de 'tenen' van zijn laarsje dicht willen maken. Het verbaasde me dat ze die open hadden gelaten; de maker zei fronsend, krabbend op zijn hoofd, toen ik mijn winterzorgen uitlegde: "Eeh... Dikke sokken aan?" Tsja, maar dan nog - ze worden wel nat in de regen! Ze kunnen niet verstopt worden onder een broekspijp, want die zou wel extreem breed moeten zijn, en bovendien zitten ze zo dicht bij de zoom dat ze er makkelijk onderuit floepen. Toch maar even vragen of ze de tong van die laars kunnen verlengen zodat zijn tenen beschut zitten..