donderdag 30 december 2010

Alvast een spetterend uiteinde...

... niet van het oliebollenvet dat over je heen spettert, maar een spetterend uiteinde van 2010! Op naar 2011. Dat het een jaar mag worden waarin iedereen gezond, gelukkig en blij is - gezonder, gelukkiger en blijer dan dit jaar. Veel geluk!

Jippie! We hebben een zeemeermin



Morgen mag ze afzwemmen!! Oh, wat zijn we blij... :-)

maandag 27 december 2010

Onze schone zwemster

Onze Chinese schone wordt in februari 7, maar is nog niet in het bezit van een A-diploma. Wel in het bezit van ouders die niet - zoals bij haar oudste broer - zin hadden om wéér twee zomers lang vijf ochtenden in de week naar zwemles te stiefelen. (In het buitenbad aan het einde van de straat, dat dan weer wel, maar toch...) We zochten naar een kostentechnisch vergelijkbare, maar tijdtechnisch véél praktischere oplossing en vonden die in, jawel, de snelcursus. De tweeling uit ons vorige blogbericht (broer en zus) hebben hem ook gedaan, plus nog een paar andere kinderen die we van school kennen. Stuk voor stuk enthousiaste aanbevelingen.

Hoezo snelcursus? Zoals je voor je rijbewijs vrijwel achter elkaar door kunt lessen (twee weken stevig doorrijden) kan dat tegenwoordig ook voor zwemles. Althans, in een zwembad tien kilometer bij ons vandaan. In totaal 44 uur geloof ik, dus diplomaverantwoord, maar enorm geconcentreerd: een paar weekendlessen van twee uur, en twee kerstvakantieweken elke dag (met uitzondering van de echte kerstdagen...) van 8.00 tot 12.00 uur.

Ja, je leest het goed! Vier uur achtereen. Met een pauze voor een koekje en pakje drinken. En Ying Xin vindt het prima! Ze is een van de oudere kinderen; er zitten ook smurfjes van net vijf jaar tussen in een groep van ongeveer dertig kinderen. Zo'n 70% van hen zou het moeten halen binnen deze -ongeveer- twee weken, is ons verteld. Iedereen zwemt af op Oudjaarsdag; je krijgt ofwel een walvisdiploma, ofwel een A-diploma. De walvisjes stromen zonder meerkosten door in de reguliere A-les, en zwemmen dan waarschijnlijk ergens in het voorjaar af. Het kost wa, maar dan hedde ook wa, zou mijn oud-collega-en-inmiddels-klant-geworden Hugo zeggen! ;-)

Wij hopen geen walvis te hebben, maar een zeemeermin... En aan wat we kunnen zien gaat het prima, dus we hebben goede hoop. Ze zwemt al met kleren aan, door het gat... The whole nine yards (of wat is die afstand onder water eigenlijk?). 's Middags is ze natuurlijk moe, daarom doen we het rustig aan. Beetje rommelen, filmpje kijken (Shrek 4 en Toy Story 3 zijn de oogst van deze kerstvakantie), knutselen... Mevrouw weet er wel weg mee. Het speciaal op Marktplaats gescoorde joggingpak (lichtroze met strass-steentjes natuurlijk, helemaal haar smaak maar niet die van mama, ach) bewijst trouwe diensten.

Zwemmen doet ze in een Swimsafe pak, net zo'n outfit als Hong Jie van de zomer aanhad, met piepschuimen torso. Al snel mochten haar rugdrijvers uit het pak worden verwijderd, en twee dagen later ook haar buikdrijvers, zodat ze eigenlijk alleen nog een soort surfpakje draagt.

De foto's zijn niet bijster goed, want duffe fotografe; 's morgens vroeg rolt mama ook zo uit bed, op kousevoeten naar beneden, boterham smeren, Ying Xin uit bed tillen, jas aan en de auto in (waarom een kind aankleden voor die paar meter?). Zo stil mogelijk, want als Hong Jie je hoort, is het hele huis wakker, ook papa die hoopt om toch wel tot acht uur te kunnen slapen.

Kwart over zeven vertrekken - met deze sneeuw en ijzel geen overbodige voorzorgsmaatregel. Niet bepaald de meest relaxte kerstvakantie-ochtenden, maar we zijn er wel in één keer af. Geen zwemvest meer op de boot, daar verheugt Ying Xin zich nog het meeste op! :-)

(Voor Hong Jie wordt het zwemmen in het revalidatiebad, want een kleine arm blijkt absoluut geen bezwaar, maar helemaal geen arm - das andere koek.)



zaterdag 25 december 2010

Fijne feestdagen!

Iedereen alvast een spetterend 2011 gewenst!

Wij brachten Kerstavond al heel gezellig door met vrienden. Zij namen hun gourmetstel mee en een lekker toetje, wij zorgden voor de rest...









Hong Jie wenst iedereen een mooi jaar met lekkere toetjes!

zondag 19 december 2010

Kerstvakantie

Officieel nog niet natuurlijk (morgen pas) maar de spirit zit er al in!

We dachten op Marktplaats een ligstoel te kopen voor onszelf naast de open haard, maar in levenden lijve bleek het meer een kindermaatje... Met een voetenbankje kan het wel voor ons en ligt ook heerlijk. De kinderen genieten er sowieso van!



Het winterlandschap bij ons in de buurt is prachtig nu. Vannacht weer dik 20 cm er bovenop ook!



We zijn met de buren sleetje gaan rijden naar een natuurgebied in de buurt waar een tijdelijke overdekte ijsbaan is ingericht. Leuk weer is dit!



Hong Jie (denken we...) voor het eerst van zijn leven op de schaats!



Hij vond het superleuk, net als Casper (ook voor het eerst in járen) en Ying Xin, die al heel goed kan skeeleren en dus het schaatsen ook best makkelijk vond.



Casper hebben we vanmorgen 'gedwongen' eens met zijn broertje te gaan spelen. De autootjes en de garage leken eerst niet aantrekkelijk, totdat hij bedacht dat hij ze een naam kon geven. Toen was het opeens wel leuk!

vrijdag 17 december 2010

White Christmas

Goed, ik heb er een uur over gedaan om Casper uit school te halen(een rit van 8 kilometer). Maar het is wel heel sfeervol, toch? 25 centimeter sneeuw ligt er maar liefst in ons dorp. Leuk!

Gisteravond gelukkig nog niet; toen hadden we twee kerstdiners om kinderen naar te vervoeren. HJ en YX konden het gelukkig lopend doen. Bij Caspers school is het de gewoonte dat de ouders ook blijven borrelen; voor ouders hangt er ook een intekenlijst, net als bij de kinderen. Blokjes kaas, leverworst en een paar flessen fris - onze bijdrage was zo op! Er was een hele leuke quiz georganiseerd met vragen over de school en de historie van de school. Hoeveel jongens zijn er sinds de start op school geweest, inclusief die er nu nog zijn? Ehm... Hoeveel setjes broertjes en zusjes er zijn onder de 64 leerlingen weet ik nog wel: 17. Had ik goed gegokt. Ik deed samen met een andere moeder met een stemkastje, en in ronde 1 waren wij de winnaars! Van een fles Leonardo Chianti. Heel toepasselijk natuurlijk :)

Casper aan het kerstdiner:



Dit jaar even geen kerstboom voor ons - hadden we even geen zin in, en met de prijzen die ze ervoor vragen... Jaiks! Ik ga toch geen boom kopen van 75 euro die twee weken staat?? Dus: een kerstkrans. Leuk om te versieren, al zou je dat niet zeggen bij deze foto. Een memorabele foto waar ALLE DRIE de mensen er raar of sikkeneurig opstaan! :-)



Maar het resultaat mag er wezen! Heerlijk kitsch, zonder aanziens des bals of ornaments: gewoon allemaal erin. Super!

donderdag 9 december 2010

Foto-update

Sinterklaas was errug leuk! Hong Jie was DIEP onder de indruk. Zat versteend op mijn schoot (standje 'hert dat in de koplampen kijkt'). Goh, Sinterklaas wist dat hij wel eens lelijke woorden zegt...? Hoe kan dat toch? (Helaas bleek de volgende ochtend het niet het gewenste effect te hebben. HJ zei 'shit!'. Ik zei 'Wat had Sinterklaas nou gezegd??' Hij vertelde hoogst verontwaardigd dat hij toch geen lelijke woorden had gezegd waar Sinterklaas bij was... Dus wat was er mis? Zucht...)

Foto's van het Sintfeest (wij hebben alleen film) op het weblog van mijn vader!

Een doos is net zo leuk als het mooiste speelgoed. Casper maakte er een boot van, in Stoombootstijl, en doopte die Leconda (vraag me niet hoe hij aan die naam komt - geen idee!). Hong Jie vond het een prima plek om tv in te kijken; later wel liggend op twee kussentjes!





Voor een vriendin heb ik de navigatie bedacht en Engelste teksten geschreven voor een van haar websites. Leuk om te doen! We hadden een barterdeal gemaakt: ik schrijf alles en krijg in ruil daarvoor een Fatboy uit haar webwinkel. Die heb ik vandaag thuisgebracht en werd natuurlijk met gejuich ontvangen! Op de foto is alles nog leuk; vijf minuten later niet meer. Want toen bedacht Hong Jie dat het ook wel leuk was om vanaf de bank je achterover te laten vallen op dat enorme kussen. Klopt. Moet je wel goed mikken... :-( Dat was brullen en een bult! (En avondeten bij mama op schoot, want hij was/voelde zich wel héél zielig.)

zaterdag 4 december 2010

Sint-stress

Ik zal blij zijn als het maandag is! De kinderen zijn bij vlagen hyper-de-pieper, huilerig, blij en humeurig tegelijk. Ying Xin is een dankbaar slachtoffer voor de marketeers van speelgoedfabrikanten; ik word zo ongeveer bij IEDERE reclame geroepen, met haar gillende uitroepen: 'Oh mama, DAT wil ik ook! Heb je het gezien? Heb je het opgeschreven?'. Al een paar dagen maak ik haar duidelijk dat Sinterklaas zijn kadootjes echt al wel gekocht heeft en dat ze alles wat ze nu ziet, maar voor haar verjaardag moet vragen. Met daar achteraan de kleine lettertjes van papa en mama: Je Mag Sinterklaas Alles Vragen, Maar Je Weet Nooit Of Je Het Krijgt! Want Hong Jie had ook al bedacht dat hij dan wel aan Sinterklaas een DS ging vragen - want op die van broer en zus mag hij bijna nooit. Even de verwachtingen managen...

Vandaag is mijn rol beperkt gebleven tot onzichtbare Zwarte Piet (zakken voor de deur, bonken op de deur) bij een gezin in de buurt. Leuk! Gleed wel bijna uit door de sneeuw op mijn haastige terugweg; ik dook als een haas achter mijn auto, want mijn voordeur ging ik niet meer halen zonder gespot te worden - LOL!

Ondertussen was Pepijn weg voor een heuse performance als 'The Good Holy Man Himself' bij vrienden van ons. Ik heb het filmmateriaal nog niet gezien maar ben héél benieuwd! Vandaag had hij zitten knutselen om een boek te bekleden met rood karton en gouden lint. Ying Xin geloofde onmiddellijk dat het 'gewoon' een kadootje was en hielp ijverig mee. Hij was compleet in outfit, met witte schmink op zijn donkere wenkbrauwen. De echte dus!

O nee, die komt morgen bij ons thuis. Benieuwd of hij door de sneeuw kan komen - we hebben al een mail gekregen dat het eventueel wat uitloopt. Hmm... Morgen meer nieuws!

donderdag 2 december 2010

No place like home

Als je niet lekker bent, waar is dan de fijnste plek?

Juist. Bij mama op de bank. Onder je eigen dekbed, met een dikke stapel Suskes en Wiskes. En een boterham, want buikpijn ja, maar toch een beetje honger. Buiten sneeuwt het, maar de open haard brandt, dus binnen is het lekker warm.

Weet niet of het Sintstress is of andere dingen, maar Casper brengt vandaag thuis door!

woensdag 1 december 2010

Zelfredzaamheid

Is een groot goed, zelfredzaamheid - speciaal bij kinderen. Maar oh wat is het lastig om je kinderen te leren dingen te doen die je zelf tien keer sneller (en vaak ook tien keer beter) kunt doen. Vooral als je weinig tijd hebt. Of het zelf zo leuk vindt.

Dat laatste speelt vooral bij Manlief een rol als het concept 'Sinterklaas-surprise' voorbij komt. Heeft hij vorig jaar uren en uren besteed aan het maken van een hockeyveld, met poppetjes en al, dit jaar hield hij het 'slechts' bij het maken van een fietsje dat de surprise van Casper zou moeten versieren. Waarvoor wel allerlei materiaal werd aangeschaft, in stukjes gezaagd en aan elkaar gelijmd. Prachtig houten fietsje, zo groot als je hand. Tot Caspers onuitsprekelijke woede tikte Ying Xin het vanmiddag van de tafel, per ongeluk... Trapper los, standaard los, dus nieuwe lijmbeurt van papslief.

Hij kocht ook nog karton en plastic, want een tv moest het worden voor de surpriseontvanger. Het fietsje erin (dat is het programma). Mama en Casper dus druk aan het werk vanmiddag, met alle materialen. Casper knipte zon, wolken en bloem; ik plakte onderzijde met groen papier (gras) en de wanden en bovenkant met blauw (lucht). Casper knipte knopjes voor de tv, schreef de letters S-O-N-Y en liet mama ze uitknippen, want geduld heeft hij helaas niet in de genen zitten.

Een soort verstopplek moest erin komen. Papa had het idee van een dubbele bodem achtergelaten... Leuk als je het zelf niet hoeft uit te voeren. :-) Dus het werd een verstopplek achter de knopjes van de tv. Een verstopplek voor... eh... juist:

Het Kadootje. Het Enige Dat We Even Over Het Hoofd Hadden Gezien.

Aargh!!! Het was vijf voor vijf. Min zes. Hong Jie slapend op de bank. Een kwartier rijden naar het dichtsbijzijnde dorp met speelgoedwinkel die had wat de ontvanger wilde hebben. Het bloed zakte in mijn tenen!

En dan toont zich het grote voordeel van een huis waar Sinterklaas eigenlijk gewoon aan voorbij moet gaan, omdat het al zo vol zit met speelgoed: er werd binnen drie minuten een vrijwel ongebruikt, vrijwel identiek item opgedoken uit een kast. Ingepakt door Ying Xin, onze meesteres inpakster. Weg paniek.

Les voor volgend jaar: OOK het kadootje op de boodschappenlijst! :-)

Altijd feest met copy & paste

Een gevleugelde kreet van mijn oud-collega Marja: "Altijd feest met copy & paste!".
Tuurlijk - goed gejat is beter dan slecht bedacht. Letterlijk overschrijven van een weblog is prima, als je wilt dat je feiten kloppen, wanneer je een artikel schrijft over een gezin met adoptiekinderen.

Dat laatste ging helaas even de mist in met deze journalist. Gevalletje 'kruislings weblogs lezen', vermoed ik. Want dit hilarische artikel kreeg ik toegestuurd door collega-adoptiemoeder-die-blogt Annerieke. In haar lokale krant moest ze lezen dat zij als schrijfster van het boek Een Kwetsbaar Begin (check) als dorpsgenote (check) moeder was van twee biologisch eigen kinderen (check) en twee adoptiekinderen (check). Genaamd... Ying Xin en Hong Jie! LOL! Wel met de juiste benaming van hun SN. En die waren NIET kruislings gelezen; jammer eigenlijk, het was pas compleet geweest als Hong Jie het Syndroom van Poland had gehad en Ying Xin FFU-complex. Wat een giller!

We hebben maar besloten dat ik ze naar Zeewolde stuur en in ruil daarvoor Nina en Marthijn krijg teruggestuurd. Je bent aan het kwartetten of je bent het niet! :-)
(Oh, en dat deze krant ook nog wel een corrector dan wel een update van de spellingchecker kan gebruiken, dat laten we dan maar even helemaal buiten beschouwing. Zucht.)

dinsdag 30 november 2010

Going back to the roots

Rootsreizen heten ze. Reizen van adoptiekinderen en/of hun adoptieouders, terug naar het land van herkomst. Doel? Soms gewoon vakantie, soms ook echt spitten in achtergronden, peuteren, puzzelstukjes verzamelen.

Een van mijn adoptievriendinnnen is nu in China op rootsreis met haar jongste zoon en haar eigen moeder. Een hele bijzondere reis! Ik kan helaas niet linken naar haar weblog, want dat heeft een wachtwoord, maar hier wel een foto daarvan. Die zeggen meer dan duizend woorden, deze zeker:



Ik geloof niet dat iemand er aan hoeft te twijfelen dat ze daar blij zijn om dit kind na een dik jaar weer eens te zien! Zo jammer dat Hong Jie volgend jaar niet mee kan naar China als ik daar heen ga met Red Thread Charities; daar is hij echt nog een beetje te klein voor. En Ying Xin moet óók gewoon naar school... Maar over een paar jaar gaan we ook, zeker weten!

Uitzicht van een thuiswerker

Als ik naar links kijk zie ik... een berg werk, maar ook dit:



Sorry, ik blijf er van genieten! :-) Prachtig koud weer hiervoor.

PS Naar aanleiding van de vraag van Simone: het gas wordt aangevoerd door de kruipruimte en komt recht onder de open haard binnen, dus daar staat ie op. De afvoer (lijkt niet meer dan wat een droger produceert) gaat door het platte dak van onze uitbouw. We zien de schoorsteen dus uit ons slaapkamerraam.

maandag 29 november 2010

Foto-update

Hoe moet je touwtjespringen als je maar één hand hebt die een klosje kan vasthouden? Hier had Ying Xin geen ergotherapeut voor nodig... alleen het plakband! :-)



En heel mooi nieuws: we hebben een open haard! Ik kan me geen beter weertype voorstellen om zo'n ding te krijgen; het was een langgekoesterde wens. Wel van het type gashaard, om te voorkomen dat ons hele huis verbouwd moest worden. Héérlijk! De rest van het huis wordt helaas wel ijskoud doordat de thermostaat denkt niet meer op te hoeven warmen, dus die wordt nog naar de gang verplaatst. Op deze foto kijken de kinderen het weekoverzicht van het Sinterklaasjournaal, dat vooral door Ying Xin vol vuur wordt gevolgd. Ik weiger te zwichten voor de commerciële alternatieven en ga voor de klassieke versie!



En onze Ying Xin heeft haar eerste rapport gekregen! Heel mooi gedaan. Ze doet het prima, vindt het leuk om te leren schrijven en zit lekker in haar vel. Een leuk rapport kreeg ze, met foto en al. Een mooi tijdsdocument!

donderdag 25 november 2010

Hij komt, hij komt...

... die lieve goede Sint! Zondagmiddag vijf december, met minstens twee Pieten. Geweldig! Lang leve Rent-a-Klaas (niet zijn echte bedrijfsnaam, misschien een mooie voor een nieuwe Sintservice? Onee, LOL, hij bestaat al!!!)'

Hong Jie heeft het concept, zoals ik al schreef, van harte omarmd. Favoriete liedje is 'Sinterklaasje Bonne Bonne Bonne'. Lekker makkelijk! Gisteravond werd er ook driftig gestudeerd op het liedje voor Babypiet, dat alle kinderen moesten zingen. Vanmorgen helaas geen sleutels in de schoen... Daar beginnen we maar niet aan, zie hem maar eens terug te krijgen!

Komende zondag kunnen ze hun schoen weer zetten en dit keer voor de echte open haard. Want die komt zaterdag. Wat een timing met dit koude weer!

Nu nog even studeren op input voor Het Grote Rode Boek. Ik wil absoluut een les meegeven aan Hong Jie over lelijke woorden zeggen, want dat is nu echt ZO vermoeiend. Zijn hele - overigens beperkte, gelukkig - repertoire komt voorbij. Ook Poepchinees is hier in de ban gedaan; die mag ook niet van mama.

Gisteren is Ying Xin weer gaan paardrijden, tot haar onuitsprekelijk genoegen. In draf zowaar! Aan een lijntje, maar goed - het was echt een paardrijervaring 2.0 voor haar. Heerlijk!

Vooraf hadden we op school nog een afspraak met de ergotherapeut die Hong Jie zijn stoel heeft aangemeten. Hij had een heleboel nuttige tips en feedback voor de juf, de intern begeleider en mij; hij heeft een uur geobserveerd bij buitenspelen en knutselen. Wat hij zag? Een jongetje dat héél erg gepamperd wordt! Dat krijg je met allemaal meisjes in je klas die je zo schattig vinden, een kind dat het zich maar al te graag laat aanleunen en een juf die 26 kinderen heeft dus dat begrijpelijkerwijs graag delegeert. Dat moet anders, vond de ergotherapeut. HJ moet zelfredzamer worden. Ook een paar aanpassingen in en om de klas, allemaal heel concreet en toepasbaar. Fijn hoor!
Verder gaan we het rugzaktraject in, voor een Cluster-3 rugzak. Met het geld uit zo'n zak kan de school meer hulp inzetten om HJ te begeleiden bij gym, buitenspelen en andere activiteiten waar zijn anders-zijn een factor is.

Dachten we met het afronden van de laatste rapportage aan China de papierwinkel kwijt te zijn... Kunnen we hiervoor weer een ordner uit de kast trekken! :-) (We? Ik!) Maar goed, het is absoluut nuttig. Ik heb me door andere ouders van kinderen met ledemaatafwijkingen laten overtuigen dat het mogelijk is, want ik dacht in het huidige politieke klimaat dat het zinloos zou zijn - de PGB's zijn er sinds juli al niet meer. Duimen maar!

dinsdag 23 november 2010

Beroemdheid ontmoeten?

Van Lady Gaga heb ik geen contactgegevens. Van Xander de B. zijn mobiele nummer, maar die is inmiddels getrouwd, dus doet niet meer mee (hopen we). Wat ik wel heb: het signeerschema van kersverse boekenschrijfster Annerieke Berg!

Donderdag 2 december van 16:00-17:00 is ze bij boekhandel Den Hertog in Nijkerk (Frieswijkstraat 6) om je boek van een persoonlijke boodschap te voorzien. En diezelfde donderdag is ze 's avonds tussen 19:00-21:00 in Zeewolde, bij boekhandel 'Book-Inn' aan het Dalkruid 2.

Boek, boek? Welk boek? Voor de drie mensen die mijn weblog lezen maar nog nooit haar weblog hebben gelezen... Klik in mijn lijstje favoriete links op 'De Bergjes'. Daar kun je alles lezen over Kwetsbaar Begin, het boek dat Annerieke schreef over de adoptie van twee van haar vier kinderen. Een prachtig boek!

Tip voor Sinterklaas, dus. Enne, doorklikken naar haar weblog hoeft niet eens. Je kunt ook meteen naar bol.com!

HJ in de lappenmand

Hong Jie was gisteren niet topfit en vandaag kwam hij ziek zijn bed uit. Buikpijn! Nee, meneer hoefde geen plakje worst (wat zijn ochtendsnack is, bij Sesamstraat). Zelfs geen snoepje (de controlevraag van Ying Xin, die probeert alle niet-noodzakelijke aandacht voor HJ te voorkomen). Echt niet lekker dus!

Een dagje thuis bij mama. Niet heel praktisch (tussendoor werken), maar wel even nodig. Toen ik hem afdroogde na een warme douche begon hij over een nieuwe Hong Jie. Dat doet hij vaker, naar aanleiding van foto's meestal: ik denk dat het zijn manier is om te praten over verandering, dat hij er anders uitziet, 'nieuw'. Dit keer werd het specifieker, ik was helemaal verbaasd: "Mama nieuwe Hong Jie nodig! China bellen. Nieuwe Hong Jie sturen, twee armen. Mama maken! Mag daaaaat....???" op een zoetgevooisd toontje, alsof het mijn keuze zou zijn om er 'even' een arm aan te plakken.

Even een gesprekje gevoerd op zijn niveau over dat het echt heel makkelijk is om twee armen te hebben en dat ziek zijn niet leuk is, maar dat ik geen andere Hong Jie wil dan deze. Nooit!

maandag 22 november 2010

Leren leren

Talloze onderwijsprofessionals volgen workshops, trainingsmiddagen en opleidingen met dit onderwerp: Leren leren. Hoe leer je iemand om te leren?

Best een doordenkonderwerp, maar nog meer in het geval van het hoogbegaafde kind. Een van de redenen om Casper op een Leonardoschool te doen, was om hem nu al te laten ervaren dat het 'niet allemaal vanzelf gaat' en je niet per se komt aanwaaien - ook al heb je een slim hoofd.

Tsja, en dan haal je wel eens een onvoldoende. Dat is even slikken! Zeker voor hem. Toch zijn we er blij mee. Liever nu, dan dat hij over vijf jaar een proefwerk Frans verknalt omdat hij denkt dat hij het toch wel weet ('Dat was altijd toch al zo?'). Maar het geeft hem wel heimwee naar die tijden. En dan is het een lastig gesprek om te praten over iemands gevoel, als die dat zelf nog niet goed onder woorden kan brengen, terwijl je juist die ene wens niet gaat inwilligen: terug naar de oude school, want daar was het zo makkelijk. Hij zit goed in zijn vel hier, is meer ontspannen dan voorheen en doet het prima. We hebben met hem en zijn leerkracht zijn eerste portfoliogesprek gehad (niets ouderwets tienminutengesprek...) en ook gehoord welke leerdoelen hij heeft afgesproken.

Zo blij dat we deze keuze voor hem hebben gemaakt! Toch is het lastig als je ziet dat je kind het moeilijk heeft. Tegenslag is even wennen, maar het komt goed. Weet ik.

zondag 21 november 2010

Weer een Chinees erbij in ons dorp!

Nee, niet een nieuw Chinees restaurant: een Chinees kind. Vandaag ben ik met Hong Jie naar het aankomstfeestje geweest van Fang. De ouders van Fang wonen naast de ouders van onze buurvrouw (volg je het nog?).

Leuk om hem in levenden lijve te zien na het volgen van hun weblog. Een prachtig mannetje! Iets groter dan Hong Jie. Toevallig liepen ze vandaag in dezelfde trui (weliswaar een andere kleur) dus dat zorgde nog een keer voor wat verwarring bij een bezoeker van het feestje. Al die Chinezen lijken ook op elkaar! :-)

Fangs ouders kunnen Sinterklaas laten weten dat hij NIET hoeft te komen dit jaar, want hij heeft zijn eigen Intertoys-filiaal al bijelkaar verzameld. Pfoe!

Vanavond heb ik, na een tip van een Amerikaanse moeder, geprobeerd een éénhandig mes te bestellen voor Hong Jie bij Amazon.com. Helaas: messen mogen niet verscheept worden naar Europa. Zal ook wel iets met 11 september te maken hebben, grrr... Ik probeer hetzelfde mes nu van deze leverancier te krijgen; even hun antwoord afwachten. Er gaat een wereld voor je open als je zoekt op dingen die gemaakt zijn voor mensen met een beroertje. Zo vond ik zelfs dit eenhandig kookboek. Maar dat is iets voor later zorg! Pepijn gaat in elk geval dit snijplankje ook namaken als bord, want dat vond ik toch wat prijzig. Heel handig!

donderdag 18 november 2010

Dagelijkse beslommeringen

Het feestelijke seizoen hier hobbelt voort! Het schoenzetten hebben we voor een paar dagen in de ban gedaan, nu Ying Xin gisteravond om tien uur op de trap stond te snikken over haar schoen (was ie al gevuld), om 01.40 uur hetzelfde kwam vragen en om 05.00 uur weer. RAAH! Mocht ze dan misschien al gaan lezen om vijf uur? Jahoor! Ga je gang. Godzijdank hadden ze vandaag een studiemiddag op school, want ze zal ongetwijfeld afgedraaid zijn geweest. Anders mama wel (papa slaapt door dit soort dingen heen). Voordeel van het zelfstandig zijn: even een uurtje op de bank doortukken vanmorgen, want de nacht was iets te gebroken!

Hong Jie krijgt volgende week iemand op bezoek van het revalidatiecentrum, die op school komt kijken om de juffen advies te geven over hem en hoe ze hem kan helpen. Zijn juf wilde graag advies bij dingen als toiletbezoek, gym en knutselen. Nou vinden wij dat hij bijna alles kan - maar wij zijn weer niet zo onbevooroordeeld :)
Heel goed dat zijn juf om hulp vraag en dat die ook gegeven kan worden. Thuis gaat het natuurlijk makkelijker, omdat er minder kinderen zijn én je ook meestal op je blote voeten kunt rondlopen. Handig bij het knippen, in zijn geval!



Verder kijken we alvast vooruit naar 2011 en hebben we zowaar onze zomervakantie al geboekt. Hoezo vroegboekers?? We houden het dit jaar wat bescheidener en blijven in eigen land. Al een tijd lang zat er een knipsel in mijn mapje 'Ooit' (ja, je houdt van Getting Things Done-achtige principes of niet) van een vakantiepark in Woudenberg. We gaan van de zomer de bunker in! Een liniehut, zoals het officieel heet. Lijkt ons erg leuk, slapen in een bedstee. Geen zand of zwembad direct ernaast, maar daar vinden we wel iets op. Nou nog mooi weer volgende zomer! (Duim je mee?)

zaterdag 13 november 2010

Zie ginds komt Sinterklaas

Het zetten van een schoen in huize Visser gebeurt nogal wisselend. Het eerste jaar om de dag (oeps, dat was veel) en toen alleen in het weekend. Gezien de stuiterballen die 's morgens voortdurend komen vragen of het al ochtend is hebben we daar van geleerd en gebeurt schoenzetten bij voorkeur door de week! :-) Helaas was ik dat dit jaar vergeten. En dus mochten ze gisteravond hun schoen zetten. Drie schoenen met een appel erin, plus een tekening van Ying Xin en haar vriendenboekje. Want Paardenpiet moest daar in schrijven, graag. Zo geschiedde... Lievelingsdier? Amerigo. Lievelingseten? Pepernoten. Mooiste boek? Het grote rode boek van Sinterklaas. Favoriete programma? Het Sinterklaasjournaal natuurlijk!

Hong Jie was om 05.40 de eerste vanmorgen maar liet zich nog even terugsturen (grmbl). Maar om tien voor zeven was niemand meer te houden, dus naar beneden, naar de schoenen... Sinds Casper weet dat er enige hand van papa en mama in de aankopen zit worden zijn verlanglijstjes steeds waanzinniger. Sorry, Nintendo-spelletjes in de schoen, daar doet de Sint niet aan! En die film Hoe Tem Je Een Draak is pas volgende week in de winkel. Dus.



Later vanmorgen zijn we op een tip van de buren (en met de buren) naar Sinterklaas gaan kijken in Gouda. NIET in de binnenstad, waar je ongeveer met slaapzakken moet liggen en tien rijen dik staat, zodat je in de verte iets van rood en wit op een paard ontwaart. Nee... Tom Poes verzon een list en ging naar de plek waar Sinterklaas inscheept voor zijn aankomst in deze stad! We zagen ze dus letterlijk tussen schmink- en kleedkamer en de boot. Helemaal top! Een paar dozijn mensen, maar niet te vergelijken met later die ochtend, ongetwijfeld.



Hong Jie was behoorlijk nerveus op mama's nek (meneer is een nagelbijter, net als zijn grote broer... Grrr). Hij wilde wel een handje geven aan Sinterklaas, tuurlijk... Maar op het moment supreme stak hij zijn hand toch maar in de lucht, de Sint kreeg hem niet! Gelukkig kreeg hij wel snoep. Dat dan weer wel.



Casper wéét hoe het zit, en toch... Het blijft spannend. :-) Hij heeft Sinterklaas wel een hand gegeven. En vier handen snoep gescoord, naar eigen zeggen!

vrijdag 12 november 2010

Sinterklaas en China

Nee, hij komt niet uit China. Gaat ook niet naar China. Maar mama wel!

Eerst maar even Sinterklaas:
Hong Jie heeft het concept met gretigheid omarmd. Wat wil je ook, met een man die kadootjes en snoepjes geeft? Geen probleem, hij vind hem lief. (Toch nog maar even dat gesprek aangaan over vreemde mannen die snoepjes geven... Maar dat is iets voor na 5 december.)

Vanavond keurig zijn schoen gezet met broer en zus samen. Liedjes gezongen, helemaal goed! Ik ben heel benieuwd hoe hij morgen reageert als er echt iets in zit. Gisteravond heeft hij zich ook aan een Nederlandse traditie overgegeven, namelijk Sint-Maarten. Snoep... Daar is hij wel voor te porren. De mooie lampion was natuurlijk ook iets waar hij wel oren naar had. Maar het beestenweer... Mijn hemel! Als ze in het zwembad waren gesprongen, waren ze niet natter geweest. Snel onder de warme douche en in pyjama de schamele oogst tellen: een snoepje of acht. Mama vond het helemaal niet erg, want er zijn nog voldoende snoepgelegenheden in aantocht. Plus een tandartscontrole - hopelijk alles OK!

En mama, ik dus... Ik ga naar China. Volgend jaar. Ik ga mee als niet-medische vrijwilliger met Red Thread Charities, een reis van ongeveer twee weken. Deze Amerikaanse organisatie heeft vorig jaar Hong Jies tehuis bezocht, dit jaar weer en volgend jaar dus ook. Daarnaast bezoeken ze nog één of twee andere tehuizen. Een geweldige gelegenheid om Hangzhou weer te zien! En natuurlijk om super dicht bij 'het vuur' te zitten. Ik geef dan ook een praatje - heeft RTC me gevraagd - over het Westerse perspectief van adoptieouders. Want in China kijken ze nog steeds anders aan tegen sommige aspecten van adoptie; bijvoorbeeld dat we ook SN-adopties doen, of dat wij waarde hechten aan contact met de voormalige pleegouders van ons kind. SN-adopties gebeuren natuurlijk al wel veel, maar de gradaties blijken moeilijk in te schatten voor veel Chinezen. Ik wil aan het einde ook nog een dag naar Wenzhou, Ying Xins tehuis bezoeken. Want ik ben naar Chinese maatstaven om de hoek: een schamele vijfhonderd kilometer scheiden Ying Xins stad van herkomst van die van Hong Jie. Een korte binnenlandse vlucht dus.

Via Red Thread Charities kreeg ik deze week een exemplaar van de nieuwsbrief van het tehuis van Hong Jie, met daarin een stukje over Hong Jie. RTC was in oktober weer geweest en de medisch directeur had de nieuwsbrief voor ons meegenomen; we kregen eerst een foto ervan over de mail (zodat onze Chinese buurman kon vertalen!) en het papieren exemplaar per post. Zo leuk! Ze hadden mijn e-mail met een update over hem samengevat, er wat foto's bij geplaatst en er een soort filosofische bespiegeling van gemaakt. Sommige stukjes waren wat minder politiek correct naar onze smaak, maar goed. (Verwijzend naar een blakende Hong Jie op onze vakantiefoto uit Spanje: "Wie kan zich voorstellen dat dit gebruinde, gezonde kind hier het zwakke kind was? Het kind waarop werd neergekeken?")

Wat wij hebben gedaan (Hong Jie adopteren en voor hem voorzieningen regelen zoals een fiets, stoel voor school en speciale schoenen) werd neergezet als 'het ultieme wat je als mens kunt doen' voor een kind. Het was veel meer dan ze in China voor hem konden doen, stelden ze. Maar het was ook een aanleiding voor iedereen 'om eens goed naar zichzelf te kijken en zich af te vragen wat het de echte betekenis is van de woorden 'iets goeds doen voor een ander''!

Jeetje, we voelden ons wat opgelaten - maar wel goed dat ze er zo openlijk over spraken. Dubbel pluspunt is dat deze nieuwsbrief ook naar Hong Jies voormalige pleegouders gaat, zodat we zeker weten dat ze onze update-foto's hebben gezien!

zaterdag 30 oktober 2010

Geweldig nieuws

We staan helemaal te stuiteren hier: we hebben foto's gekregen van Hong Jie's pleegmoeder uit China, zijn (volwassen) pleegzus die hij bleek te hebben (dochter van pleegmoeder) en een klein pleegzusje!

We zijn ZO blij! In Hong Jie's tehuis lezen ze blijkbaar onze e-mails écht goed. We gaan een kopie krijgen van een van hun nieuwsbrieven waar een stukje uit mijn e-mail is geplaatst. Geweldig! De nannies uit het tehuis, waar hij in het begin van zijn leven en de laatste maand in China heeft doorgebracht, barstten in tranen uit toen ze een recente foto van hem te zien kregen. Heel ontroerend.

Maar het meest blij zijn we nog met de foto's van zijn pleegmoeder natuurlijk. En hij ook! We hebben de gok erop gewaagd en hem uit bed gehaald; hij lag er net een half uurtje in maar was nog wakker. Hij herkende haar meteen! 'China mama! Ikke uitte buik!' riep hij meteen blij toen hij haar op het scherm zag. Nou, dat nou ook weer niet helemaal... Maar hij weet natuurlijk niet beter dan dat dát zijn Chinese moeder is. Het kleine pleegzusje en de grote dochter van pleegmoeder herkende hij ook. Weer een mooie foto voor op onze plankjes-met-fotoverzameling!

Heerlijk! Ik wens iedereen nét zo'n goed weekend toe als wij hebben... :-)

Hong Jie en China #2

Vandaag is Hong Jie naar de Chinese kapper in Den Haag geweest. Het leek ons - na Pepijns actie 'scheer af op standje 1' - beter om zijn haar te laten groeien. Maar nu ging het zo uilig over zijn oren hangen... Het is heel stug haar; onze gezinskapster had al aangegeven dat ze het heel moeilijk vond om Chinezen te knippen. Heel dik haar zei ze, dat snel 'blokkerig' wordt als je het niet precies goed knipt.

Op naar de vaklui dus :-)

Pepijn is met hem naar Den Haag gegaan. Bij het maken van een afspraak moesten we ook nog even bevestigen dat het ging om een KNIPBEURT. En dat de massage niet hoefde, dank u wel.

Volgens Pepijn vond hij het maar zo-zo, al die Chinezen. Hij keek (I quote) als een bang konijntje om zich heen. Hmmm... Luisterde wel naar het gesproken Chinees, maar ging nergens op in. Het knippen ging prima hoor; het model is heel leuk (foto's van voor en na volgen nog). Ik vroeg Hong Jie hoe hij het had gevonden, naar de Chinese kapper. Willut niet, kwam eruit, met een gefronsd gezicht.

'Gingen de mensen ook Chinees praten bij de kapper?' vroeg ik hem. Ja, heftig knikken. 'En kon je de woordjes nog begrijpen?' Jahoor, wederom geen probleem.
'Welk woordje weet je nog?', vroeg ik vervolgens.

Diepe frons van concentratie. Toen kwam ie, in twee goed gearticuleerde lettergrepen: 'Kap-PER.'

En toen lag mama onder tafel. En de rest van het gezin ook! LOL!!!!

zaterdag 23 oktober 2010

Hong Jie en China

Meneertje Koekepeertje heeft, anders dan destijds bij Ying Xin, last van een gigantisch loyaliteitsconflict. China is stom! NaiNai is ook stom, en misschien wel dood, volgens Hong Jie, met een grote grijns. Hmm. Hij blijft negatief doen over China.

Voor hij gaat slapen zingen we altijd (in het Nederlands) Vader Jacob en daarna de Nederlandse tekst van de Chinese versie: Er zijn twee tijgers, er zijn twee tijgers, ze rennen hard! Rennen hard! Eentje heeft geen oortje, eentje heeft geen staartje. Dat is vreemd, dat is gek.

Van de week schoot me te binnen dat de zin 'Ze rennen hard' moest zijn 'Pao de kuai'. Onze gids heeft het in China eens voorgezongen. Ik fietste deze zin erin, en hij keek verrast op: "Chinees!". Maar de rest wist ik niet, tot zijn teleurstelling. Vanmorgen op internet de woordjes opgezocht, en ik heb ze even voorgezongen in mijn beste fonetische Chinees:

Liang zhi lao hu, liangzhi lao hu,
pao de kuai, pao de kuai.
Yi zhi meiyou yanjing, yi zhi meiyou weiba.
zhen qiguai! zhen qiguai!

"Leuk he Hong Jie! Zijn dat de Chinese woordjes?" vroeg ik hem.
"Eh... Nee", was zijn droge antwoord. Meneer draaide zich weer om en ging verder spelen.
:-)

Ook leuk van de week was toen we noedels met Japanse wokgroenten aten. Hij is dol op taugé, wisten we en ik zat ze eruit te vissen voor hem. Voor het eerst kwam er een spontane herinnering bij hem op, die hij moeilijk wist te formuleren. Iets van "Atte in China deze ook, deze ook eten." Heel bijzonder voor zijn doen. Taugé komt dus vaak op het menu... :-)

vrijdag 22 oktober 2010

Paardenmeisje Ying Xin

Deze week was het zover; ons paardenmeisje mocht EINDELIJK op paardrijles. Dat ze de nacht vantevoren heeft geslapen verbaasde ons enorm...:-) Ze zei wel 'Mama, 's morgens moet je er maar helemaal niet meer over praten, want anders kan ik niet wachten!'

En een groot paard dat het was! Bo heette het dier. Ze mocht eerst borstelen, hoeven uitkrabben... Alle dingen die erbij horen. De cap die ze meehad werd afgekeurd - véél te oud - maar er had al een bezorgde lezeres van het weblog gereageerd dat het niet zo handig was om er eentje van de kringloop te nemen. Dus een nieuwe is in bestelling, en nu mocht ze er eentje van de manege lenen. De laarzen waren prima en nodig ook... Wat een blubber! Filmpjes volgen nog.



Ying Xin heeft de hele les in een roes doorgebracht; wij drietjes hebben rond de andere paarden rondgedrenteld, haar bewonderd en aangemoedigd. Ook nog veel vragen beantwoord, want Ying Xins kleine arm riep toch veel vragen op. Toevallig was ze nu alleen in de smurfenles, maar wat als er nog meer bij zouden komen? Persoonlijk denk ik dat het wel los zal lopen, maar voor de komende vijf lessen hebben we haar toch maar laten indelen in de groep 'Kinderen met een beperking'. Wat gewoon betekent: altijd les in je eentje (voor wat meer geld, jaja...). Lesgeven aan kinderen met een beperking is dan wel weer hun specialiteit - dat dan weer wel. Meestal aan kinderen met geestelijke beperkingen, maar dit kan ook natuurlijk. Benieuwd hoe het gaat! Aan haar enthousiasme zal het zeker niet liggen.

Hong Jie werd deze week ook een échte grote jongen, want moest afscheid nemen van zijn spijlenbedje. Hij sliep al weken alleen maar in zijn meegroeibed en het stond in zijn kamer erg in de weg. Op Marktplaats gezet, maar geen reacties die ook terugmailden na 1 mailtje... Dus het wonder van www.gratisaftehalen.nl verkend en zie daar: weg is weg.

zaterdag 16 oktober 2010

Een lange koude dag

Deze week stond in het teken van STAAN!

Woensdag en donderdag stonden mijn voeten op de Performabeurs in de Jaarbeurs Utrecht. Samen met 25 collega-werkplektrainers die ook trainingen van Het Betere Werken geven stond ik daar om bekendheid te geven aan Het Betere Werken - en natuurlijk klanten te werven! :-) Een aantal leuke contacten opgedaan waar zeker wel iets uit zou kunnen volgen. We zullen het zien!

Vandaag - alsof ik nog niet genoeg gestaan had... - stond ik als vrijwilliger een dag op de tentoonstelling Journey Den Haag, op 't Plein in Den Haag. Journey Den Haag was mijn laatste project bij mijn voormalige werkgever; ik heb de PR ervoor gedaan. Omdat het mijn laatste klus was, en een tentoonstelling die ik graag wilde zien, heb ik me aangemeld voor een dag vrijwilligerswerk daar.

Journey is een tentoonstelling over mensenhandel, meer in het bijzonder over seksuele slavernij. Het vertelt het verhaal van Elena, een slachtoffer van mensenhandel. De tentoonstelling bestaat uit zeven containers, allemaal gemaakt door andere kunstenaars of groepjes kunstenaars. Elke container geeft een ander stadium uit haar verhaal. Als je er doorheen loopt wordt je heel indringend geconfronteerd met hoe het is om een slachtoffer van mensenhandel te zijn.

Niet echt een heel toegankelijk of luchtig onderwerp - maar wel heel indrukwekkend. Ik heb vandaag het tentoonstellingsmateriaal uitgedeeld bij de ingang, erover verteld aan bezoekers, bezoekers bij de uitgang gevraagd om hun reacties op de tentoonstelling op te schrijven en middenin de tentoonstelling gestaan met walkie talkie, om de doorstroom in de containers te regelen.

Een heftige opzet is het! Middenin de tentoonstelling sta je tussen de container 'Bedroom' en 'Customer'. Vooral Bedroom (Slaapkamer) is een heel confronterende ruimte. Het is een werkkamer van een prostituee, met bed, spiegel, prijslijst, gebruikte en ongebruikte condooms. Het geluid dat erbij wordt afgespeeld is een mix van ruzies, gegil en geluiden die bij dit beroep horen. De eerste keer wel even schrikken. Wat ook schokkend is, is het bed. Ik wist het al wel uit beeldmateriaal maar als je het ziet... Het bed is een hydraulisch systeem, dat het grootste deel van de tijd beweegt. Agressief op een neer: iepe, iepe, iepe... Niet mis te verstaan welke beweging daarbij hoort.

Het klinkt heftig wat ik allemaal omschrijf, maar het is écht een hele mooie en indrukwekkende tentoonstelling die een persoonlijk verhaal heel goed vertelt. Dat vond Koningin Beatrix vanmorgen vast ook, toen ze de tentoonstelling bezocht!



De Wet van Murphy liet zich ook niet onbetuigd: het noodaggregaat gaf de geest. Het lukte niet om alles 'up and running' te krijgen, dus Hare Majesteit heeft alles bekeken met behulp van zaklampen... :-( Maar goed: dat maakte het ook weer heel bijzonder. Ze kreeg haar rondleiding van Emma Thompson, die ambassadeur is van de tentoonstelling en voorzitter van de Helen Bamber Foundation - de stichting achter deze tentoonstelling. Ze heeft zelf ook een van de containers (mede) gemaakt. Een ontzettend aardig en bevlogen mens! Ik heb nog even met haar staan praten; heel aardig is ze. Een topactrice ook natuurlijk. Ik vond haar super in Love Actually (en heb haar dat ook verteld). Zo leuk! Betere foto's vind je hier. Een stuk over de opening staat hier.

Hier zie je haar nog zwaaiend met een zaklamp:



De dame die op de achtergrond (met lichtgrijze jas) aan haar kin voelt is mijn oud-collega Sanne, die het stokje van me had overgenomen en vandaag dus de batterij fotografen en cameraploegen begeleidde. Aan pers geen gebrek! Een groot succes dus... (Goed gedaan, oud-collega's!!)

Met een maaltje van Burger King in de auto snel naar huis, de oppas aflossen (want Pepijn heeft avonddienst dit weekend, bleh...). Nu met de benen omhoog op de bank!

Enne, wie in de buurt van Den Haag woont - of zelfs als je NIET in de buurt woont... - zeker naar die tentoonstelling gaan! Hij is héél indrukwekkend.

maandag 11 oktober 2010

Pianist zonder armen

HJ met zijn Gameboy is niets vergeleken met deze jongen die in China's Got Talent piano speelt met zijn tenen... (Voor wie net als ik een ongeduldig mens is: bij 2:20 begint hij te spelen!)



HJ had vandaag een vriendje te spelen - de eerste, en meteen zijn Grote Idool. Hij vind hem zó geweldig dat hij elke dag diep teleurgesteld is als hij NIET naast zijn grote held zit... ;0) Natuurlijk (zo gaat dat met idolen) is het een jongen uit groep 2 en schelen ze ongeveer een kop, als het niet meer is. Maar schattig om te zien samen! Hij is HJ's 'wandelmaatje', dus ze lopen hand in hand als ze naar binnen of naar buiten gaan. Bij het buitenspelen in de speeltuin liep HJ wel tegen zijn beperkingen aan, meer dan anders: waar vriendje hard wegrende met Ying Xin en overal in klauterde met haar, moest HJ zich bij sommige dingen beperken. We proberen hem zo min mogelijk te helpen, om te voorkomen dat hij op plekken komt waar hij zich niet kan redden (te hoog/te onstabiel en dus te gevaarlijk). Maar hij wist zich aardig te vermaken en leerde een koprol maken op een vrij lage touwladder.

HJ werd vandaag toegezongen met een liedje speciaal voor zijn nieuwe schoenen! Hij heeft dezelfde gekregen als voorheen, maar dan met veel hogere schachten - laarzen dus. De laars aan zijn korte been is ook nog eens verstevigd. Dat heet een corsetlaars en volgens de maker van de schoen voelt dat alsof je in een ijshockeyschaats loopt. Wennen dus! Meneer was er niet meteen weg van... "Laarzen stom, kan niet lopen. Andere schoenen wel. Andere schoenen aan!" Afwisselen is prima, de laarzen zijn vooral omdat er bij zijn schoenen het gevaar er is - en ook eens gebeurd is - dat zijn enkel aan het korte been zwikt. Denk catwalkmodel op plateauzolen en je weet wat ik bedoel...

zondag 10 oktober 2010

Foto's uit Huize Visser



Hong Jie bezig met zijn 'Mario' (ander woord voor Gameboy, want Mario Bros. is zijn favoriete spelletje!)



Handig, zo met je linkerhiel de knopjes bedienen...



Ying Xin gaat op paardrijles! Eindelijk eentje gevonden waar ze al met 6 jaar terecht kan. Over een dikke week de eerste les. De kringloop bracht ons al deze onvermoede schat: een cap en rijzweepje!



Papa heeft hard gewerkt om van twee zware blokjes hout, antislip van IKEA en een pianoscharnier dit instrument te maken. Het is bedoeld om een papiertje vast te houden waar hij in kan knippen. Op school doet hij het ook, maar houdt het papier met zijn gezicht vast op tafel - en de juf is bang dat hij in zijn gezicht knipt. Wat vast wel los zal lopen, maar op school heeft hij meestal geen blote voet bij de hand die hem assisteert. Dus dan dit gemaakt! Ooit gezien bij het revalidatiecentrum, nu nagemaakt.



En prachtig, is die Dremel toch nog ergens goed voor: om mooi zijn naam erin te frezen!

donderdag 7 oktober 2010

Over snoep en zo

Ook na veel aansporen begint Opa John nog geen eigen weblog... Dus dan ga ik er maar over berichten. Mijn ouders zijn afgelopen weekend naar een Snoepreunie geweest. Heeft niets te maken met Haribo of dropveters, maar wel met mensen met de achternaam Snoep! Ik niet (ook mijn meisjesnaam niet), maar wel mijn grootmoeder van moederskant. Ik ben dus een kwart Snoep! :-) Omdat mijn ouders nogal dol zijn op het uitpluizen van de familiestamboom was dit weekend helemaal in hun straatje. Zo'n 350 van de meer dan 600 nog levende Snoepen uit de hele wereld (tot Canada en Nieuw-Zeeland aan toe) verzamelden zich in Middelburg voor een mega-familiereunie. Met een hele sliert familieleden erbij natuurlijk, zoals mijn ouders. Leuk feestje!

Ik verdeel mijn tijd tussen werken, kinderen en huishouden. Dat laatste omdat de luxe van een werkster er even niet meer inzit (al verdedig ik het bestaan van onze strijkmevrouw Te Vuur En Te Zwaard, dat nog wel). Het is zoeken naar een ritme, want wanneer werk ik nou en wannneer ben ik vrij? Even een privémail tussendoor sturen gaat prima, maar ook nog dat wasje doen en die verjaardagskaart schrijven - dat is even niet de bedoeling. Focus!

Ik heb me opgegeven voor tien keer overblijfmoederschap op Caspers school. Vandaag de derde keer geweest. Een feest der herkenning schreef ik al... Vandaag riep ik de kinderen naar binnen omdat de bel gegaan was.
'Kom jongens, naar binnen, het is één uur!'
'Nee juf, want het is niet donker, het is geen nacht. U bedoelt natuurlijk 13 uur!'
Zucht... Dat kan je alleen maar op de Leonardo van een vijfjarige te horen krijgen! :-)))

zaterdag 2 oktober 2010

Caspers verzuchting

C: "Jeetje, het lijkt wel alsof Chinese kinderen véél sneller bleren dan Nederlandse kinderen."
Ik: "Ik denk het niet hoor. Wij hebben er toevallig twee, maar er zijn er meer dan een miljard. Er zijn vast ook Chinese kinderen die net als jij eerder boos worden dan dat ze verdrietig zijn of gaan jengelen."
C: "Nou, dan had ik er daar wel twee van gewild!"

Tsja... Verschillende manier van reageren op situaties die niet zijn zoals jij het had gewild (omdat je op je kop krijgt voor iets, of wordt aangesproken op iets dat je doet of hebt gedaan). Casper wordt inderdaad eerder opstandig en boos, terwijl Ying Xin in huilen uitbarst. Hong Jie zit er ergens tussenin... Maar was vandaag echt een enorm jengelaapje.
Gelukkig ligt iedereen op apengapen en kan mama even met de benen omhoog. Al moet er nog best wat gebeuren (ook mijn actielijstje blijft door omstandigheden wel eens voller dan ik zou willen...), vanavond even niet meer!

Uit het leven gegrepen

Je hoort het wel vaker, maar volgens mij is het echt waar: vrouwen - vooral moeders - kunnen elkaars grootste vijand zijn. Het krabbenmandeffect heet dat; als er eentje dreigt op te klimmen, trekt de rest haar weer naar beneden, de massa in.

Zo werkt het ook met moederschap...

"Loopt die van jou nog niet?? Jeetje! Die van mij al met tien maanden!"
"Nee, wij laten onze kinderen niet vaccineren, er is allang bewezen dat dat een grote risicofactor is voor autisme, wist je dat niet?"

Heerlijk stellige uitspraken over wat goed en fout is. (Waarbij de waarheid vermoedelijk ook hier ergens in het midden zal liggen. En iedere moeder anders is, om nog maar te zwijgen van ieder kind.)

Dat genre... Hieronder een leuk filmpje van twee moeders in gesprek. En wie ooit wel eens in een wachtkamer van het consultatiebureau heeft gezeten, of vaker dan eens per week bij het schoolplein staat, weet dat dit uit het leven gegrepen is... In goed Nederlands heet dat tegenwoordig hypermoeder.

woensdag 29 september 2010

Etiquette voor adoptie

Over het algemeen beschouw ik botte of brutale vragen over onze adopties als een kans om iemand iets te leren. Want meestal is het een kwestie van 'te snel van je hersens naar je mond, voordat je nadacht' bij die mensen. Al moet ik zeggen dat onze topper "Jeetje, hoe komt het dat zij zo verminkt zijn?" - en nog wel waar ze bij waren - niet makkelijk te counteren was.

Maar een andere adoptieouder heeft er een leuk stukje aan gewijd op zijn blog. Het lezen waard!

Reilen en zeilen in huize Visser

Het dagelijks leven begint steeds meer een ritme te krijgen. Sinds 1 september werk ik vanuit huis, dus dat maakt het al heel anders. Geen files meer! :-) Maar ook geen collega's! :-( Al valt dat laatste wel een beetje mee, sinds ik me heb aangesloten bij een groep organizers die net als ik op de zakelijke markt werken of willen werken. Voor die groep (Het Betere Werken) ben ik druk aan de slag, onder meer met het verbeteren van de huidige website (www.hetbeterewerken.nl). Een dezer dagen gaat de nieuwe versie - met een stuk minder tekst! - online. En in oktober staan we samen op een beurs. Leuk!

Hong Jie gaat nu echt naar school, maar blijkt na een vliegende start toch nog niet helemaal schoolproof... Nadat hij 's middags een keer bijna van zijn stoel gleed toen hij in slaap viel in de kring (de juf kon hem nog net opvangen zei ze vanmorgen, sheesh!) hebben de oppas en ik toch maar geconstateerd dat het nog even teveel is voor onze kleine ukkepuk. Halve dagen naar school dus. En zelfs dat is af en toe voldoende voor een huilerig kind rond etenstijd... Rustig opbouwen dus.

Casper geniet volop van zijn nieuwe school (www.leonardoschoolgouda.nl). Nu ik er als hulpmoeder bij het scienceproject en als overblijfmoeder vaker rondloop zie ik ook echt waarom hij daar zo goed past. Een feest der herkenning als ik de andere kinderen meemaak, laat ik het zo maar samenvatten ;-) Hij kan veel differentiëren met stof die hij nog niet beheerst, zoals Spaans waarmee hij met de kleintjes meedoet, of waar hij al weer op vooruitloopt zoals met spellen. Hij zit in de groep Water, wat niet beter te omschrijven is dan groep 5 à 6. Gezien zijn vorige schoolloopbaan zou hij nu in groep 6 moeten zitten, maar die term hanteren ze hier niet. Hij blijft bij zijn groep leeftijdsgenoten - met wat uitschieters naar beneden en boven toe. Het plan is vooralsnog om hem hier vier jaar te laten doorlopen, dus niet versneld naar de middelbare school te laten gaan (hij zou anders 11 jaar en 3 maanden zijn als hij doorgaat in dit tempo).

De vakken die hij krijgt zijn heel afwisselend; Spaans en Engels zijn vast, en in dit blok krijgt hij op woensdag ook drama, ICT en spel & beweging bijvoorbeeld. In het project science maken ze ook uitstapjes, zoals naar de sterrenwacht in Utrecht en volgende maand ook naar de Ontdekhoek in Rotterdam. Als hulpmoeder heb ik al een emmer vol waterdiertjes uit de sloot gehesen en onder de microscoop laten bekijken, kinderen hun petrischaaltjes laten bestuderen (en de schimmels laten natekenen) met daarin de resultaten van een week lang kweken van hun eigen zweet, hun eigen tenenkaas of een dertig-dagen-oud-cakeje... Erg leuk!

Ying Xin stort zich ondertussen volledig op het schrijven van letters en woordjes. Er gaat een wereld voor haar open! Hé... Overal staat wel iets. Wat staat daar? Mama, wat is dat voor letter? Schrijfletters en drukletters... Het is nogal een taak waar ze zich voor gesteld ziet. Maar het gaat goed, al is ze soms ook wel iets meer moe, in elk geval op de woensdagmiddagen. Niet zo gek natuurlijk.

Door mijn versnipperde werkweek zit ik nog steeds 's avonds laat aan de laptop, zoals eerst ook. Maar nieuw is nu dat ik meer vrije tijd heb en een stuk minder stress om iets in heel korte tijd voor elkaar te krijgen. De adoptiewereld (blogs, fora, websites) raakt een beetje op de achtergrond; ik kan nu eenmaal niet alles bijhouden. Afentoe pauzeer ik met een bezoekje aan de Rumor Queen site, een Amerikaans blog met forum eraan. Vanmorgen verslikte ik me in een kopje thee bij het lezen van een bericht van een Amerikaanse moeder met een zoontje van 4 uit China. Het jongetje is pas vier maanden bij hen maar kan al goed vertellen over zijn leven in China. Zij (en wie het las...) was erg geschokt over zijn reactie op een baby die ze bij zijn kleuterschool tegenkwamen. Baby vasthouden, wiegen, voeden, verschonen... Die taken kon hij allemaal goed nadoen en waren voor hem duidelijk routine. Hij vertelde dat het in 'zijn China' een taak was om voor baby's te zorgen, toen hij daar in het kindertehuis zat. Een kind van vier! Dat dat hier niet meer hoefde omdat zijn moeder geen babies had, dat was eigenlijk zijn constatering.

Alsof dat niet genoeg was, kwam hij er later nog op terug. Dat vijf van 'zijn' baby's ziek waren geworden toen het heel koud was in de winter. Dat eentje was blijven leven, maar vier niet. Die waren doodgegaan.

Dit soort verhalen roept bij mij een combinatie van afgrijzen, kippenvel en verdriet op. Je verplaatsen in een kind... Dat is zoveel confronterender als het kind kan verwoorden wat het heeft meegemaakt. Ik ben heel benieuwd naar wat Hong Jie allemaal heeft meegemaakt. Meer dan dat NaiNai een fiets had, komt er niet uit - of het klinkt zo ongeloofwaardig hoe hij het vertelt dat ik het niet geloof. Dingen zoals hierboven omschreven heeft hij, vermoed ik, niet mee hoeven maken. Het lijkt me ontzettend moeilijk om zoiets te horen van je kind.

vrijdag 24 september 2010

Hong Jie vier jaar!

Het is een teken hoe druk mijn week was, dat ik bijna een week later pas iets schrijf over zijn verjaardag! :-) Nou, die was errug leuk. Meneer voelde zich SUPER jarig! Hij keek vooral uit naar de dag omdat hij dan op zijn stoel mocht staan; iets dat hij anders ook wel probeert maar wat wij hebben verboden 'behalve als je jarig bent'. Veel voorbereidingen qua koken, want we maken altijd een soort buffet (hapjes, pastasalade, gehaktballen, stokbrood, piratenbootjes, tomatensalade, kip, drumsticks en patat voor de kinderen).

Zijn kado: de felbegeerde Gameboy! Lang leve Marktplaats, daar zijn die dingen nog te koop, compleet met spelletjes. Een Nintendo DS kan hij ook aardig bedienen, maar die zijn wat kwetsbaarder. Hier speelt hij op met zijn rechterhand en zijn linkerhiel; zo bedient hij de knopjes (foto volgt nog een keer). Ook een film kreeg hij, Het Regent Gehaktballen, en met de post was een aantal Playmobilriddertjes gearriveerd van suikertante Esther. Feest!



Die middag stroomde het huis vol met bezoek; een gezellig boel dus. `We vierden zowel Pepijns als Hong Jies verjaardag, omdat ze maar vijf dagen schelen. De taart was erg mooi (wel groot!) en voorzien van een marsepeinen olifant, op verzoek van de jarige.


De lotuskaars ging niet open noch ging hij zingen, maar dat bleek te liggen aan het foute aansteken door mama (volgend jaar beter...). Het mocht de pret niet drukken! Meneer is enorm verwend, wilde soms niet eens meer een pakje openenen omdat hij het zat was...



Hong Jie is vorige week van zijn stoel gekukeld in de kring op school (nog niet zijn nieuwe eigen stoel) en viel zijn tand door zijn lip. Dat vond hij vooral een stoer verhaal dat hij aan iedereen vertelde; ik nu ook met hem aan oma:



's Nachts om half twee rolde Pepijn ons bed in - ik was al eerder gekapseisd... - en de volgende ochtend hebben we ons samen door het slagveld-dat-eigenlijk-woonkamer-heet heen gewerkt. Met dit soort plaatjes als resultaat:



We ging al om 1 uur weer op pad, naar het Uilenbos in Lunteren waar we hadden afgesproken met nog een stel bloggende mama's en de bijbehorende gezinnen. Erg leuk! Zondagavond nog wat verder opgeruimd, en maandag begon de gewone week weer. Aftellen tot volgend jaar!

woensdag 15 september 2010

Van vijf naar zes gezinsleden

Meteen maar even verduidelijken die kop, want hier en daar spugen wat lezers van schrik hun kopje koffie uit over het toetsenbord, en dat is doodzonde van een goede pc...:-)
NEE, we hebben géén nieuw BKA-nummer aangevraagd! We hebben wél gezinsuitbreiding gehad, met het zo vurig verlangde nieuwe huisdier. Een cavia is het geworden!

Vorig jaar hadden we twee muizen, Vlekkie en Vlekje. Tijdens onze Chinareis hebben die gelogeerd bij de familie Budding-Boerma. Ik was al nooit zo wildenthousiast over de beestjes - ik was doodsbenauwd dat ze zouden ontsnappen - en was daarom dolblij dat ze na een tijdje daar een permanent huis vonden. (Inmiddels is een van de muizen naar de eeuwige jachtvelden gegaan, verdrietig genoeg.)

Maar goed: een huisdier dus. Veel dieren vielen af doordat ze niet praktisch zijn, niet knuffelbaar genoeg of in papa's allergiezone zaten (niet fysiek allergisch, trouwens.) Cavia's zijn ook niet bepaald zijn favoriete dier, maar goed... Ik ben sinds 1 september fulltime zelfstandig ondernemer vanuit huis en het is wel wat stilletjes zo. Al sinds mijn zesde heb ik cavia's gehad (met wat tussenpozen; de laatste is overleden toen Casper 1 was) dus ervaring genoeg. Het is Saartje geworden! Casper mocht van HJ en YX de naam bedenken. Een meisje, dus een meisjesnaam. HJ heeft volgens mij geen ervaring met huisdieren, maar stelde zich keurig voor... 'Hallo Schaartje! Atte Hong Jie!' en gaf een lief kusje! Gek genoeg kan hij Saartje bijna niet zeggen, dus hij houdt het op Staartje of Schaartje... :-)