donderdag 29 juli 2010

Reageren op dit blog

Ik hoor van meerdere kanten dat het lastig is om te reageren op dit blog. Ik heb daarom de standaard instellingen veranderd; nu kun je ook als 'Anoniem' reageren. Natuurlijk vind ik het nog steeds fijn als je je naam onder een reactie schrijft... :-) Maar nu hoef je tenminste niet meer per se een Google-account te hebben voor je een reactie achterlaat.
Zo gaat het vast beter!

maandag 26 juli 2010

Prachtig filmpje

Een heel mooi filmpje van twee Chinese balletdansers. Een man met maar één been en een vrouw met maar één arm. Maar dansen kunnen ze!



Hong Jie slaapt nu net (het is kwart voor tien)... Grmbl. Meneer heeft in de vakantie op één kamer geslapen met zijn broer en zus. Heel gezellig, maar elk voordeel heb z'n nadeel: alleen slapen vindt hij nu echt helemaal niets. Vooral het inslapen niet! De afgelopen week heb ik Casper al twee keer gevraagd of hij alsjeblieft in het grote bed in slaap wilde vallen - normaal een fel bevochten privilege! - en heb ik Hong Jie er naast gezet. Pas als er iemand bij was kreeg hij rust, leek het wel.

We waren net van het heen- en weer gerij af. 'Gerij' zeg ik, omdat we al na een maand of twee (hoezo laat op een goed idee komen?) het helemaal zat waren dat we minstens eenmaal per nacht zijn bed heen en weer moesten schuiven van zijn kamer naar onze kamer. Een afstand van een paar meter, maar middenin de nacht manouvreren op een overloop... Soms wel eens vloeken als je je weer stootte. Hij viel zelf al tijdens het schuiven weer in slaap en had alleen de geruststelling nodig dat we er waren. Dus: wieltjes onder het bed! Soepeltjes rijden we het heen en weer als dat nodig is.

Ongeveer een maand voor de vakantie waren we er helemaal af en sliep hij hele nachten op zijn eigen kamer. En nu weer een stapje terug... Plus dat het inslapen nu ook lastiger is, wat vroeger niet zo was.

Verder is het een ongelofelijk makkelijk en lief kind. Zo'n vrolijk kereltje! Hij houdt wel van een grapje... Zoals mama een hartverzakking bezorgen door hard te krijsen. En mama druipnat uit bad jagen. Wat was er aan de hand?? Meneer zat rechtop in zijn bedje. En was creatief aan de gang gegaan met zijn kussensloop. Die zat om zijn hoofd gewikkeld, met het kussentje er nog in. Muurvast! Niet zo comfortabel nee... Even peuteren. En weer terug in bad!

zaterdag 24 juli 2010

Daar zijn we weer

Het was even afzien en 100% beter is het nog niet, de schouder, maar wel al ver in de 80%. Dus voorzichtig weer aan de pc! En meteen maar even een foto-update van de vakantie. Want die hebben we net achter de rug... Twee weken in stralend zonnig Mallorca. Met wat familie en vrienden, hoe kan het beter?

We zaten in een prima appartement in het noorden van Mallorca. Dicht bij het strand en dicht bij het zwembad. Hong Jie was nog niet eerder aan zee geweest (wel aan de plas hier, waar ook een strandje is) en vond het geweldig. Onze kleine Wienerschnitzel... Want: eenmaal in zee geweest, graag weer lekker door het zand rollen. Of een emmer vullen met zand en op je hoofd zetten! Ook leuk. En laat je moeder dan 's avonds maar worstelen met de douchekop, om al die kilo's zand uit je kapsel-zo-stug-als-een-pleeborstel te krijgen.



Onze andere Chinees spant de kroon wat pigment betreft... Ze is helemaal zwart geworden. Haar haar is donkerder dan dat van HJ, maar haar velletje ook echt. Zet er kroeshaar op en je zou zweren dat we een regenbooggezin à la de familie Jolie-Pitt hebben. En ze is een boventand kwijt! Dat fietsenrek is meteen heel anders.



Hier nog net geen fietsenrek, op de foto met grote nicht Dania...



We hebben ook een autoritje gemaakt naar Cap Formentor, een schiereiland met vuurtoren. Even gestopt bij het foto 'point de vue'. En als je naar beneden keek... Wow!



Maar op het fotopunt kunnen kinderen blijkbaar ook mooier poseren dan anders. Die hebben we ook!



Het WK in Spanje meemaken is een bijzondere belevenis, zeker als je in de finale tegen Spanje staat.



Zaten wij hier nog vrolijk te eten met onze groep op het terras van het restaurant naast ons complex... Op de ochtend van de finale leek het de Spaanse uitbater een goed idee om de twee Nederlandse groepen die gereserveerd hadden toch maar te weigeren. Eeh? Hoezo? We zijn een beetje gek als Nederlandse supporters, maar we zijn onschuldig hoor! Nou, hij dacht dat we te fanatiek waren, wij Nederlanders. En de overige eters zouden intimideren. Onze groep van veertien mensen (en de andere groep van veertien Nederlanders) moest maar uitzoeken waar we dan gingen eten. En ook de wedstrijd kijken op het flatscreen van dit café-restaurant was niet meer toegestaan voor Nederlanders. Wat een domper op een anders mooie dag. We hebben in het nabijgelegen hotel eten gehaald (betere kok ook nog!) en het opgegeten naast het zwembad, een paar meter voor zijn terras (je ziet de witte tafels en stoelen op de achtergrond van bovenstaande foto). Niets werkt zo verbroederend als een gezamenlijke vijand... Tsja, dan zijn bijna dertig pissige Nederlanders, vol uitgedost en - ondanks dat gezeur - toch in feeststemming, opeens wel wat nadrukkelijk aanwezig. Maar ja, daar gingen we dan ook uit principe voor. Vandaar ook de cd in de auto op vol volume: 'Doelpunt voor Oranje!' en overige smakelijke hits. Hong Jie deed enthousiast mee. Op dat liedje danste hij vrolijk rond, met zijn ene arm in de lucht zwaaiend alsof hij wekelijks het clubcircuit aandoet. Helaas mocht het niet zo zijn... En ik ben niet zo'n voetbalfan, maar nu vond ik het dubbel balen.

En tsja, mensen je gastvrijheid weigeren... Dat heeft meneer geweten. De tweede helft van de vakantie hebben wij - en de overige Nederlanders daar, en dat waren er véél - geen stap meer in zijn restaurant gezet. Nog niet voor een ijsje! We liepen liever 300 meter naar het supermarktje dan tien naar zijn zaak. Sorry hoor, maar als je mijn business niet wilt... Dan krijg je ook niets meer. Goede zakelijke lange termijnvisie van Eduardo van New Jules in Port Pollença. Uh... NOT! Hoe zeiden ze dat ook al weer in die mooie Godfather films? You insult me, you insult my family... You'll be sorry. ;-)

Maar verder was het één grote groepsknuffel hoor! Casper en Hong Jie doen even voor hoe dat gaat:



Op de laatste woensdag zijn we nog naar de markt geweest in Sineu. Een grote markt met alles, van puppy's tot abrikozen tot houtsnijwerk. En performance artists... Nederlands, toevallig! Op de foto met drie verhitte kids: HJ, Julia en Ying Xin.



Nog twee foto's van thuis, die al een paar weken ouder zijn... Casper en Hong Jie in de slaapzak. Op de langste dag van het jaar zijn we gaan varen met de buren, tot heeeeeeel laat. Barbecuen op Twaalfmorgen, een van de plekjes rondom de Reeuwijkse Plassen. Vanwege het late uur slaapzakken meegenomen voor de kinderen. Alleen Casper viel in slaap, uiteindelijk, aan boord (en dat was omdat ie alleen in de boot lag, die werd voortgetrokken door de onze).



En Hong Jie is sinds een paar weken de trotse eigenaar van een échte 'grote fiets', zoals hij het noemt. Het kostte wat manuren bij gemeente, Centrale Indicatiestelling Zorg en de mobiliteitsleverancier, plus wat papierwerk, telefoontjes en afspraken van ons, maar dan heb je ook wat... Een echte driewieler!



En verder ben ik mijn eerste werkdag na de vakantie goed begonnen: ik heb ontslag genomen! :-)

Per 1 september ga ik als fulltime ondernemer verder met mijn bedrijf New Broom. Nu ik ben verbonden aan Het Betere Werken verwacht ik het nog drukker te krijgen met mijn werkzaamheden. Wordt vervolgd!

Stoelendans

Net als bij de fiets kwam er bij het aanvragen van een aangepaste stoel voor Hong Jie ook heel wat papierwerk kijken... Dit moet weer bij een andere instantie; alles in en om het huis doet de gemeente, alles op school doet het UWV. Maar gisteren kwam de brief: jahoor, u krijgt de aangevraagde stoel. Wel zelf onderhouden en repareren indien nodig - maar dat zal wel loslopen neem ik aan.

Als ze hem niet vergoed hadden, hadden we hem écht niet zelf gekocht. Maar een alternatief geknutseld. Want dat hij schoenen nodig heeft van bijna zeshonderd euro (lang leve een uitstekende verzekering... We betalen een kleine 70 euro zelf), dat geloof ik wel. In schuim gestaan, alles omgetrokken, gemeten... Dat is echt handwerk.

Maar dat een stoel voor school zo duur moet zijn... Met wieltjes eronder, dat dan weer wel. We hebben de specificatie gezien van de leverancier. Hapje uit de zitting zagen: 90 euro. OK, prima. Maar dat de rest van het meubelstuk iets van 1.800 euro (! Geen typfout!!) moet kosten... Daarvan sloegen we toch wel steil achterover. En we vragen ons af waarom de kosten voor de gezondheidszorg de pan uitrijzen... Dat was een prachtig stoeltje geworden als we het niet vergoed kregen, van IKEA of waar dan ook. Waarop Pepijn de decoupeerzaag had losgelaten! :-))

Voor wie nu wil zien hoe die gouden stoel eruit ziet... Klik maar eens hier voor de accessoirepagina. Het hapje uit de zitting moet je er nog even bijdenken!

PS Over papierwerk gesproken: tussen onze vakantiepost zat een briefje om een aangetekend stuk op te halen. Yahoo! Zijn officiële inschrijving in het geboorteregister in Den Haag zat in de envelop. Nu kan hij, net als Ying Xin, altijd een uittreksel uit het geboorteregister opvragen als hij dat later nodig heeft. Om daar nu helemaal voor naar China te gaan iedere keer...? Beetje omslachtig :-) En jahoor, het staat er echt: Hong Jie Axel Visser heet hij. En hij is geboren in Hangzhou, provincie Zhejiang, China. Eindelijk zwart op wit.....

Een nieuw weblog

Ons vertrouwde stekje op Ikneemmee.nl is niet meer... Na bijna vijf jaar bloggen gaat die site stoppen met het reisblog-deel. Helaas! We krijgen wel een makkelijkere URL, dat dan weer wel... :-)
Eerst maar even proberen om onze oude berichten te exporteren naar dit weblog. Tot gauw!