donderdag 26 augustus 2010

Welterusten

Onze twee jongste kinderen hebben meer ouders dan alleen ons twee. Onze jongste zelfs nog een extra set erbij; zijn pleegouders. Al deze mensen zijn ons - helaaas - volslagen onbekend. Ze hebben geen idee dat hun kinderen duizenden kilometers verderop wonen. Tanden wisselen. Leren fietsen. Niet van broccoli houden. Wel dol zijn op gehaktballen met een likje ketchup.

En hoe ze eruit zien? Ik zou het zo graag weten. Ik las ooit een gedicht waarin stond dat je maar naar adoptiekinderen hoeft te kijken om te weten hoe hun ouders eruit zien. 'Ik zie je in de boog van haar wenkbrauwen, in de kuiltjes van haar wang'. Zoiets. Zou het zo zijn? Lacht Hong Jie net zo hinnikend als zijn Chinese opa? Heeft Ying Xin haar lenigheid van haar Chinese moeder? Geen idee.

Alleen van Hong Jies pleegoma hebben we een paar hele dierbare foto's met hem op schoot. Waarop ze vol liefde naar hem kijkt. Degene die de foto's maakte schreef erbij in de mail dat ze de indruk had dat hij héél goed werd verzorgd, omdat hij zo'n smetteloos wit pakje aanhad dat duidelijk handgeborduurd was met kinderfiguurtjes. NaiNai, oma dus, staat bij ons in de fotoverzameling bij de eettafel. Helaas heeft ook heel goed spitten niet geresulteerd in hun gegevens; meer dan dat ze in of rond Hangzhou wonen weten we niet.

Vooral 's avonds, als ze liggen te slapen en ik hun lampje uitdoe, moet ik er aan denken. Als jullie toch eens een minuutje om de hoek van hun slaapkamerdeur konden kijken... Om te zien dat alles goed is. Dat Ying Xins arm, na een heleboel operaties, een stuk meer lijkt op een 'gewone' arm dan toen ze pasgeboren was. En dat Hong Jie weliswaar nog steeds die ene arm heeft, maar zoveel meer is dan een lijf met missende stukjes.

Denken ze nog vaak aan hen? De een gelooft niet in de 'mythe van de verdrietige moeder', de ander denkt dat er verdriet moet zijn. Ik zit er tussenin, juist omdat ik het niet weet. En blijf toch wel denken dat er momenten moeten zijn waarop ze terugdenken aan dat ene kind. Gek dat we meer gemeen hebben dan zij weten.

Hoe gaat dat zoetsappige Amerikaanse liedje ook al weer? Oja.

And even though I know how very far apart we are
It helps to think we might be wishing
On the same bright star...

maandag 23 augustus 2010

Ridder Hong Jie

Niets zo leuk als een vechtpartij met twee ballonnen! Dit was zondagmiddag.



Wij waren net terug van een romantisch weekend Pisa met zijn tweetjes. Heerlijk! Dat was lang geleden... Deze week waren we tien jaar getrouwd, vandaar dat we dit hadden gepland. Opa en oma waren zo lief om op te passen. Die konden we zondagmiddag opvegen... :-)

Pisa was erg leuk; wel vooral voor een weekend - twee weken kun je daar niet doorbrengen zonder in de omgeving te gaan toeren was onze indruk. Maar voor een weekend is het prima! De toren gezien natuurlijk (niet erop geweest), en de doopkerk, de kathedraal... Dat ligt allemaal vlak bijelkaar. Veel rondgelopen, veel gezien, naar de botanische tuin geweest, lekker uitgeslapen (wel tot kwart over acht!). Heerlijk!

Bij de toren NIET de obligate foto genomen van onszelf, leunend tegen de toren (dank voor de tip, Erik) maar dit alles van een afstandje bij anderen bekeken. TALLOZE foto-albums ter wereld worden ontsierd door dit type foto, ieks! We hebben tientallen mensen ditzelfde trucje zien doen. Sommigen dan nog semi-origineel door de toren met één vinger of hun voeten overeind te houden...



Het eten was - zoals verwacht - heerlijk. We hebben gesmuld! Garnalen met vijgen; courgette en aubergine met pecorino-kaas... Heerlijk. Super ontdekking: Piazza dei Vettovaglie. Op dit plein is door de week een markt. 's Avonds zijn er terrasjes te vinden (goedkoop, en de antipasti zijn gratis, smullen!) en er zit een prima restaurant, Vineria di Piazza. Ontzettend goed eten, heel eenvoudig en toch super smakelijk. Aanrader!

Uberhaupt een aanrader natuurlijk om eens een weekendje erop uit te gaan... Maar dat spreekt voor zich! :-) De kinderen hadden het ook erg leuk gehad; waren blij ons te zien, maar Hong Jies eerste twee nachtjes zonder papa en mama waren prima gegaan. Boven verwachting!

vrijdag 20 augustus 2010

Helaas

Het blijkt toch nodig te zijn om een moderatorfunctie aan te zetten op het weblog. Wéér een rotreactie... Die van woensdagavond had ik al verwijderd. Tsja, je zult de mensen de kost moeten geven die weblogs als het mijne afschuimen om even hun gal te spuien. En dan natuurlijk niet het lef hebben om hun naam eronder te zetten.

Ik heb wel een aardig idee wie het is. Mensen genoeg die iedereen die de wereld anders bekijkt het liefst gedwongen laten opnemen, toch? ;-)

Dus: de moderatorfunctie dan maar aan. Moet ik ieder bericht goedkeuren voordat het wordt geplaatst. Het weblog van Annerieke had al last van extreem-rechtse commentaren over buitenlanders. Dan mag ik mezelf nog gelukkig prijzen dat het 'maar' simpele zielen zijn op het mijne. Start alsjeblieft een eigen weblog dan? Scherm het maar af voor de buitenwereld. Hoef je ook geen andere meningen toe te laten, want dat maakt het maar lastig.

maandag 16 augustus 2010

Eerste dagen achter de rug

Dagen, want het waren er vandaag twee: eentje voor Casper en eentje voor Ying Xin! :-)

Casper heeft een erg leuke dag gehad op zijn nieuwe school. Hij is een lastige verslaggever die vaak blijft steken in het 'leuk hoor', maar we weten nu in elk geval dat hij een klasgenoot heeft met een gebroken been en een meisje 'met een jongensnaam, mam, gek hoor' (Daan). Het terugrijden met de taxi is prima gegaan; hij is overgedragen door zijn juf en tot aan de voordeur van de oppas begeleid, dus dat is een hele zorg minder. Fijn!

En Ying Xin stond te stuiteren vanmorgen om naar groep 3 te gaan. Ze kon letterlijk en figuurlijk niet wachten tot we vertrokken... Ze hoefde pas om 11 uur te beginnen, dus dat was even afzien. Om 10.17 was ik haar gekwetter even zat - ik moest nog werken thuis... - en heb in Excel een lijstje voor haar gemaakt met de cijfers 18 tot 40 (om 10.40 zouden we weggaan). Ze heeft vol vuur alle cijfers weg zitten strepen terwijl ze onze digitale klok in de gaten hield... Rust! :-) Het starten om 11 uur was omdat haar school en twee andere scholen in het dorp vandaag het nieuwe schooljaar startten in een nieuw verzamelgebouw, een Brede School met ook de peuterspeelzaal, buitenschoolse opvang en het consultatiebureau. Omdat er letterlijk honderden kinderen naar het nieuwe gebouw kwamen ging dat in fases. Want: waar ga je naar binnen? Waar stal je je fiets? En waar is uberhaupt je klas?? Een prachtig nieuw gebouw is het geworden. Een foto van mevrouwtje (Casper was te snel weg daarvoor), met een uitgebreid fietsenrek want voortand nummer 2 is er ook al uit!



Ik heb verder ook met de juf van Hong Jie gesproken en afspraken gemaakt over wendagen. Gelukkig heeft ze al eerder adoptiekinderen in de klas gehad dus heeft ze wel feeling voor de dingen die dat met zich mee kan brengen, zo bleek uit het gesprek. 20 september gaat meneer al trakterend de eerste dag 'voor het echie'. Spannende tijden! De eerste versie van het Lege Nest Syndroom... Alle kinderen naar school!

donderdag 12 augustus 2010

Hoezo wakker liggen?

Casper start komende maandag voor het eerst op zijn nieuwe school, de Leonardoschool Gouda. Spannende tijden! Het logistieke aspect is voor ons de afgelopen tijd niet eens meer spannend geweest, maar eerder zenuwslopend. Omdat de school van Ying Xin - en straks Hong Jie ook - om negen uur begint, en die van Casper ook, wilden we een oplossing vinden voor dat vervoersprobleem. Want de wetenschap kan al veel, maar klonen nog niet - op hetzelfde tijdstip op twee locaties zijn die een kwartier rijden uit elkaar liggen lukt bij mijn weten alleen in Star Trek.

Dus: georganiseerd vervoer. Het bekende 'busje'. Ouders met kinderen op het speciaal onderwijs weten daar alles van. En hebben er ook récht op, zelfs. Niet dat dat verkeerd is, maar wij zijn de afgelopen maanden wel hard tegen de muur gelopen die er tussen kinderen bestaat. Heeft je kind een IQ van 50, dan is er van alles: een PGB, rugzakje, contracten die de gemeente heeft met vervoersbedrijven... Heb je een kind met een IQ van 150? Gefeliciteerd. Leuk zeg! Maar zoek het lekker zelf maar uit.

Dat we het zelf moesten betalen, dat hoorden we al snel. Leonardo-onderwijs is nog niet erkend als vorm van speciaal onderwijs. Een vriendelijke mevrouw bij de gemeente had alle begrip, maar nee: uw kind KAN ook op een gewone school terecht, met een beetje hulp. Dat wij dit nou de beste oplossing vinden, net als zijn oude juf... Tsja. Dus: in juni contact gelegd met de grootste partij die dit in ons dorp regelt. Zij zouden eind juli pas van alle andere scholen de schema's aangeleverd krijgen en dan gaan puzzelen. Stuurt u uw schema maar, dan gaan wij het in de route inpassen en hoort u vanzelf of het kan. Weken er achteraan gebeld. Wekenlang aan het lijntje gehouden met het verhaal dat de puzzel nog niet rond was; we zouden snel iets horen. Afgelopen dinsdag (!), dus nog niet eens een week voordat de school begint, kwam het hoge woord eruit: nee. Hij paste in het schema - dat was het niet eens. Maar ze hadden toch maar gemeend hier een beleidsbesluit van te maken: privékinderen nemen ze niet mee. Alleen 'contractkinderen'. Want ze hadden eigenlijk nog niet eens bedacht of ze misschien aan de scholen van de kinderen moesten vragen of Casper van hen wel meemocht met 'hun' kindjes. En wat nou als er opeens meer kinderen van de contractscholen bij zouden komen? Dan zouden ze hem uit het schema moeten halen. Of als er kinderen afvielen en alleen hij nog in het busje zou zitten; dan wilden ze ook niet alleen voor hem rijden. Kortom: lang leve de vrije marktwerking!

Een plas tranen, honderd uitgerukte haren en vele, vele verwensingen aan taxibedrijf [zal naam niet noemen] later zijn we de andere opties voor de honderdste keer nagelopen. Dit bericht wordt veel te lang als ik die allemaal opnoem, maar geloof me: alles is overwogen!

Uiteindelijke oplossing? Ons privékindje wordt echt een privékindje. Dat 's middags thuis wordt afgeleverd met een eigen taxi, door een meneer die voor hem aan het schoolplein wacht. Het kost wa, maar dan hedde ook wa.
's Morgens gaan we het deels zelf doen en deels de taxi, als dat logistiek niet kan doordat ik een afspraak heb. Op de dagen dat een van ons vrij is wordt het eventueel een 'piepende banden scenario', met Ying Xin en Hong Jie misschien ietsje te laat op school.

Een mens moet wat, niet waar? Wakker liggen van de kwestie 'hoe krijg ik mijn kind op school' is nou niet bepaald bevorderlijk voor een prettig leven!

Even geen operatie

Gisteren weer een dagje Sophia 'gedaan'. Dit keer met Hong Jie, naar dezelfde handenspecialist als Ying Xin heeft. Niet voor de hand die er niet is natuurlijk, al heeft hij wel nog uitgebreid zijn 'halve' schouder bekeken en betast. Samen hebben we geconstateerd dat het niet erg zinnig of nuttig is om Hong Jie aan die kant een prothese aan te meten. Sowieso is er weinig om iets aan vast te maken; hij heeft wel wat spieren, maar het is bijvoorbeeld onduidelijk of hij zijn grote borstspier heeft. Een myoelektrische prothese bestuur je met de spieren van wat je nog hebt aan die kant.
Daarnaast denken we dat het voor hem niet heel veel toegevoegde waarde biedt, omdat hij zijn linkervoet inzet als combinatie met zijn rechterhand. Applaudisseren bijvoorbeeld! :-) En het saté-tje eten (zie het vorige bericht).

Het is natuurlijk sociaal wel lastiger om in een restaurant je voet op tafel te leggen om goed te kunnen eten. Maar alles afwegend denken we dat het voor hem zo beter is, om hem niet afhankelijk te maken van hulpstukken, maar gebruik te maken van zijn eigen inventiviteit. En wat we altijd zeggen tegen anderen: jij mist die arm, maar hij niet - hij weet niet beter dan dat dit is wat hij heeft. Al geloof ik wel dat hij zich erg bewust is van het verschil. Als het kon zou hij er graag twee hebben; dat flapte hij er laatst onverwacht uit. "Atte één arm, mama twee. Atte ook twee armen. Atte vedietig [=verdrietig]", was zijn statement. Meer doen dan zeggen dat ik dat wel begrijp, maar dat hij zoveel kan met één arm en met zijn slimme voet kunnen we nu nog niet doen. De tijd zal leren of hij toch een prothese wil hebben; we zien het wel!

We gingen dus voor de arm die hij wel heeft. Daarin zitten zijn ellepijp en spaakbeen vast aan zijn elleboog. Dat hebben we allemaal zou je denken - maar nee. Dat zit bij de meeste mensen gewoon los, waardoor je met je hand rond kunt scharnieren. Wat hij niet kan, is een kommetje maken met zijn hand, zodat je bijvoorbeeld een handje smarties kunt vasthouden. Zijn hand staat meer gedraaid in de stand zoals wanneer je een computermuis bedient. Als hij een kommetje moet maken, draait hij zijn hele arm, elleboog en stuk van zijn bovenlijf mee; hij leunt scheef dan. Dat is te doen, maar het is een verkeerd gebruik van je arm waardoor je overbelastingsklachten kunt krijgen op latere leeftijd. En met zijn ene arm, die heel hard moet werken in vergelijking met mensen die twee armen hebben, is hij al een 'prime candidate' voor overbelastingsklachten, dus het zou fijn zijn als er iets aan kan gebeuren. Naast een kommetje vormen met zijn hand weten we dat hij ook geen tilbeweging kan maken, zoals bijvoorbeeld een tafelblad optillen. Nou weten we niet wat hij wordt, maar verhuizer stond al nooit op het lijstje van meest waarschijnlijke beroepen... :-)

Toch is het wel iets om over na te denken. Maar... De risico's die er ook zijn wegen op dit moment zwaarder dan de voordelen voor hemzelf. Hij kan leren schrijven met deze hand, anders hadden ze wel sneller besloten om te opereren. Het risico van een operatie kan zijn dat zijn ellebooggewricht daarna gaat 'klikken' als hij het beweegt en dat hij er misschien pijn aan gaat krijgen. Verder is het heel erg waarschijnlijk dat - omdat hij ermee geboren is - zijn spieraanleg rondom de elleboog ook afwijkend is waardoor het geknutsel om alles goed te verleggen nog lastiger wordt. Nou hebben we wel een topspecialist, maar die weet gelukkig ook zijn grenzen en is allerminst 'operatiegraag' om het opereren. Besluit: kom over twee jaar nog eens terug, als hij ook langer bij jullie is en we ook nog beter weten wat hij zelf kan compenseren en wat eventueel met een operatie moet worden opgelost.

Omdat onze spruit errug klein is, zelfs voor Chinese begrippen (daar zit hij onderaan de groeicurve), wilden we ook graag van zijn handfoto weten of zijn groei wel past bij zijn leeftijd. Helaas konden ze dat hier niet doen; daar hebben we echt een andere specialist voor nodig, al konden ze wel zien dat hij zeker groeischijven heeft in zijn hand. Eind van de maand een belafspraak om daarvoor een verwijzing te vragen, want klein is nu schattig, maar hij mag van ons wel ietsje groter worden. Het kleine en schattige aan hem is nu namelijk vaak aanleiding voor andere -grotere- kinderen om hem op te tillen en rond te sjouwen als een soort levende pop. Ook iets wat Casper graag doet (en we natuurlijk eruit proberen te krijgen). Voor hemzelf zou het fijn zijn als hij een maximale lengte krijgt, zoveel als voor hem redelijkerwijs mogelijk is. Daarover later meer dus!

maandag 9 augustus 2010

Hoe eet je saté met één hand?

Je kunt natuurlijk het stokje in je hand houden en met je tanden het vlees eraf trekken. Maar als je in een comfortabele stoel zit, is het net zo makkelijk om gewoon een beetje onderuit te zakken en je linkerbeen op te trekken. Dan het stompe eind van het stokje tussen je grote en tweede teen te klemmen en het puntige eind vast te houden met je rechterhand.

Zo eet onze jongste heel relaxed een stokje saté. Net zo makkelijk! :-)
We hadden helaas geen camera bij ons... Maar gaan nog een keer een demonstratie vastleggen!

Brutaal aapje en tijd voor school

De afgelopen weken heeft Hong Jie er een brutaal kantje bijgekregen. Tong uitsteken! Dat is nog eens leuk... Of mama napraten op het moment dat ze zegt 'En NU is je volgende hap een aardappel!' (is hij niet zo'n fan - een echte Chinees, wat dat betreft).

Als 'correctiemaatregel' is bij hem heel effectief om hem in de hoek te zetten. Praktisch gezien is dat in de (open) keuken zetten op het krukje dat daar altijd staat. Hij kan ons wel zien en horen, maar moet even blijven zitten. Gisteravond was zijn straf ook niet mals: géén Vader Jacob zingen voor het slapen gaan. Boehoe... Dat was niet leuk. Uiteindelijk uitgepraat en zijn liedje gezongen; dat doen we in het Nederlands, maar dan de Nederlandse én Chinese versie, die dezelfde melodie heeft. "Er zijn twee tijgers, er zijn twee tijgers, ze rennen hard, ze rennen hard. Eentje heeft geen oortje, eentje heeft geen staartje. Dat is vreemd, dat is gek." Gekke tekst natuurlijk, maar als je goed nadenkt over de Nederlandse is het niet heel veel gekker! ;-)

We zijn heel benieuwd hoe het gaat als hij volgende maand naar school gaat en de aandacht moet delen met nog meer kinderen. Hij lijkt er echt wel aan toe te zijn! Casper begint maandag ook weer, en dan op de Leonardoschool in Gouda. Heel spannend. Het lokale vervoersbedrijf houdt ons nog even in spanning over de kwestie of hij in hun schema past - ze vervoeren kinderen naar het speciaal onderwijs, met busjes - en zo ja, wat het gaat kosten. Iets waarover ouders van kinderen met een PGB of rugzakje nou niet echt wakker liggen, maar ik zeker wel, want wij moeten het helemaal zelf betalen. Een begripvolle mevrouw bij de gemeente gesproken, maar helaas: Leonardo-onderwijs is nog niet erkend als bijzonder onderwijs en is zelfs expliciet uitgesloten van vergoedingen door de gemeente. Want ehm, uw zoon kán naar een normale basisschool gaan met wat hulp. Dat wij nu hiervoor menen te moeten kiezen... Tsja.

Hadden we hem maar op een zwaar gereformeerde school willen doen. Of een islamitische. Of eentje die op boeddhistische grondslag is gesticht. In zo'n geval weegt de vrijheid van onderwijs zwaar en kun je je kind gerust op een uur rijden van thuis plaatsen als je dat per se wilt. Heerlijk hè?

donderdag 5 augustus 2010

Een beetje Rainman

Casper is een bijzonder kind. Zijn ze allemaal, maar toch... Meneer is acht en kan nog steeds niet goed strikken. Ook niet goed klokkijken op de conventionele klok; dat komt ongetwijfeld ook doordat we een digitale klok hebben in de woonkamer. Die kan hij feilloos peilen, al vanaf zijn derde - dat dan weer wel. Als het 18.52 uur was wist hij al heel gauw dat het dan nog maar een luttele 8 minuten was totdat we naar boven gingen. :-)

Van de week ging ik hem naar bed brengen en kleedde hij zich in mijn bijzijn uit. "Mama! Ik weet iets!" was het commentaar. Oh? Wat dan? Het klonk enorm enthousiast. "Ik weet hoe ik een riem open en dicht moet maken!" was het antwoord. Gevolgd door een feilloze demonstratie: pinnetje in het leer, leer in de gesp en lusjes schuiven, en vice versa. Nu is een riem een relatief nieuw accessoire in zijn kleding, die tot nu toe vooral binnenelastiek met knopen had. Dan dan weer wel.

Maar dit... Ik moest zo lachen om zijn enthousiaste gezicht. Als je een doos tandenstokers laat vallen in zijn bijzijn ziet hij niet in één oogopslag hoeveel het er zijn - dat dan weer niet. Maar soms... doet het me daar wel aan denken. Dus ik vroeg hem na zijn demonstratie, terwijl hij bezig was zich uit te kleden: "Casper, wat is 8 keer 12?" Nog geen twee seconden later... "96 natuurlijk! Want 8 keer 10 is 80, en dan nog die 8 keer 2. Hoezo?"

Nou jongen, voor het contrast. :-) Slimme hoofden zijn leuk, maar soms o zo complex!

woensdag 4 augustus 2010

Enerverend dagje

Woensdagen zijn mijn niet-werkdagen. Dat impliceert rust, maar integendeel: meestal ben ik woensdagavond meer gesloopt dan andere weekdagen! :-)

In de vakantie zijn de kinderen de hele dag thuis. Met het druilerige weer van nu - wie zei dat de herfst al mocht beginnen??? - is dat niet bepaald leuk, dus iets gepland: naar Naturalis. Ofwel 'het Dinomuseum' zoals dat in huize Visser heet. We kregen vrijkaartjes (dank je Anne en Driss!), dus wat let ons? Niets. Meteen een mooie kans om mijn 'nieuwe' auto uit te proberen, die ik sinds zaterdag heb maar waarin ik nog geen meter had gereden.

Mijn leaseauto moet eind augustus ingeleverd, dus een mens moet wat! :-) Manlief en buurman hadden de schone taak op zich genomen om mij van een nieuwe bolide te voorzien. Avond aan avond Marktplaats afgestruind met zijn tweeën, onder het genot van een Duveltje en een bak chips. Uiteindelijk ben ik verblijd met een zilverkleurige Opel Astra. Niet echt het model wat ik zelf zou uitzoeken als ik genoeg had voor een nieuwe auto - maar dat geld had ik niet ;-) En het is een prima auto, erg netjes onderhouden! Ben er héél blij mee. Ze zijn er helemaal voor naar Joure gereden (tsja, wel het postcodefilter aanzetten op Marktplaats...) maar dan heb je ook wat. Manlief kan uitstekend onderhandelen en buurman kan nog sneeuw aan een Eskimo verkopen, dus dat bleek een excellente combi.

In Naturalis was het beredruk; niet zo verwonderlijk op een regenachtige woensdag in de zomervakantie. Omdat ik de buggy bij me had gingen we tussen sommige verdiepingen met de lift - wij en talloze andere buggy's, kinderwagens en rolstoelen. Eén lift... Dat was een langdurig proces. Er moesten steeds mensen uit die achteraan stonden, en mensen weer in... Een enorm gedoe. Lift in, lift uit. We waren op 2 ingestapt en wilden naar 5. Toen waren we eindelijk op nummer vier, en keek ik eens goed om me heen. Casper? Check. Ying Xin? Check. Buggy? Check. Hong Jie? Uuuuuh.... NEE!!!!! Waar is Hong Jie???? Grote paniek! "Ik ben een kind kwijt!" riep ik tegen de meereizende suppoost. Snel snel, uit de lift. Casper en Ying Xin in de hoek van de overloop geparkeerd met de buggy en de gesnauwde instructie 'Blijven staan!'.

Als een razende Roeland de trappen af gesjeesd, onder het roepen van zijn naam. Waar ben je?? En ja hoor... Op de tweede verdieping stond hij nog. Of was het de derde? Ik weet het niet eens meer... Een vriendelijke meneer was even bij hem blijven staan toen duidelijk was dat hij in het gedrang zijn moeder kwijt was geraakt. Geen traan te zien, wel een bedremmeld gezicht. Die tranen kwamen bij mama wel tevoorschijn, toen ik hem snel optilde en platknuffelde... ;-) Snel weer naar boven - met de TRAP, dat moge duidelijk zijn - waar Casper en Ying Xin met buggy en al aan de hand van de suppoost op me wachten. Heel aardig, maar niet zo'n best gevoel voor timing - deze meneer vond het nodig dit moment uit te kiezen om toch maar even te melden dat kinderen niet mogen snoepen buiten het restaurant. Eeh? Waar heeft u het over? Oh, die lollie in Caspers mond. Sorry! Even niet mijn prioriteit (dat laatste kon ik nog net inslikken). Ik was nog bezig de tranen uit mijn ogen te vegen!

Hong Jie bleek toch danig onder de indruk van het gebeurde. We kregen de rest van de middag wel twintig keer het verslag, met ernstig gezicht verteld: "Atte [=ik, dat zegt hij nog vaak op zijn kinderchinees] kwijt. Atte schrokken! [=geschrokken] Ikke beneden, mama boven. Mama huilen. Niet grappig!" (dat laatste dan bestraffend, AS IF we dat zouden vinden...) Dat heeft hij zo vaak verteld dat de twee anderen helemaal wanhopig verzuchtten dat ze dit nu écht wel wisten... Jahaa... Jij was beneden, mama boven! Maar goed, verwerking is ook belangrijk:-) Papa zal het vanavond nog wel een keer in geuren en kleuren horen...

De adrenaline hakt erin, dus de rest van de dag doe ik rustig aan. Morgen weer werken - lekker rustig!

maandag 2 augustus 2010

Op bezoek bij opa en oma

Dat was even leuk! Drie (YX) en vijf (Casper) nachtjes logeren bij opa en oma. Wat Caspers favoriete activiteit is, is duidelijk: opa's laptop bezetten :-)



Ying Xin vond het ook leuk om razende reporter te spelen en heeft de hele kamer verkend met oma's camera'tje. Met het oog op potentiële inbrekers posten we die maar niet... ;-)

Wel deze nog, van Hong Jie. Die bleef een uurtje of twee alleen bij opa en oma toen we de oudste twee brachten. We gingen met Casper en Ying Xin naar Shrek IV in de bioscoop. In 3D, dus al helemaal niet geschikt voor onrustige driejarigen! Een geweldige aanrader trouwens, die film.
Hong Jie heeft zich uitstekend vermaakt met het elektrische bed van opa en oma. Knopjes! Met effect! De verzameling beren is ondertussen onderhanden genomen.