donderdag 26 augustus 2010

Welterusten

Onze twee jongste kinderen hebben meer ouders dan alleen ons twee. Onze jongste zelfs nog een extra set erbij; zijn pleegouders. Al deze mensen zijn ons - helaaas - volslagen onbekend. Ze hebben geen idee dat hun kinderen duizenden kilometers verderop wonen. Tanden wisselen. Leren fietsen. Niet van broccoli houden. Wel dol zijn op gehaktballen met een likje ketchup.

En hoe ze eruit zien? Ik zou het zo graag weten. Ik las ooit een gedicht waarin stond dat je maar naar adoptiekinderen hoeft te kijken om te weten hoe hun ouders eruit zien. 'Ik zie je in de boog van haar wenkbrauwen, in de kuiltjes van haar wang'. Zoiets. Zou het zo zijn? Lacht Hong Jie net zo hinnikend als zijn Chinese opa? Heeft Ying Xin haar lenigheid van haar Chinese moeder? Geen idee.

Alleen van Hong Jies pleegoma hebben we een paar hele dierbare foto's met hem op schoot. Waarop ze vol liefde naar hem kijkt. Degene die de foto's maakte schreef erbij in de mail dat ze de indruk had dat hij héél goed werd verzorgd, omdat hij zo'n smetteloos wit pakje aanhad dat duidelijk handgeborduurd was met kinderfiguurtjes. NaiNai, oma dus, staat bij ons in de fotoverzameling bij de eettafel. Helaas heeft ook heel goed spitten niet geresulteerd in hun gegevens; meer dan dat ze in of rond Hangzhou wonen weten we niet.

Vooral 's avonds, als ze liggen te slapen en ik hun lampje uitdoe, moet ik er aan denken. Als jullie toch eens een minuutje om de hoek van hun slaapkamerdeur konden kijken... Om te zien dat alles goed is. Dat Ying Xins arm, na een heleboel operaties, een stuk meer lijkt op een 'gewone' arm dan toen ze pasgeboren was. En dat Hong Jie weliswaar nog steeds die ene arm heeft, maar zoveel meer is dan een lijf met missende stukjes.

Denken ze nog vaak aan hen? De een gelooft niet in de 'mythe van de verdrietige moeder', de ander denkt dat er verdriet moet zijn. Ik zit er tussenin, juist omdat ik het niet weet. En blijf toch wel denken dat er momenten moeten zijn waarop ze terugdenken aan dat ene kind. Gek dat we meer gemeen hebben dan zij weten.

Hoe gaat dat zoetsappige Amerikaanse liedje ook al weer? Oja.

And even though I know how very far apart we are
It helps to think we might be wishing
On the same bright star...

11 opmerkingen:

  1. Mooi geschreven hoor Karen. Wij ervaren het ook zo. Het is ook zo bijzonder allemaal, en dat het goed gaat met de kinderen dat is toch iets wat je al deze lieve mensen daar in China mee wilt geven.

    gr. Miranda

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind het zo zonde dat het contact met pleegouders wordt afgehouden. Dat ene kleine strohalmpje dat er nog is, dat zo waardevol is. Kun je een foto van haar op je weblog zetten? Misschien kijken ze wel mee, als ze goed gegoogled hebben?
    En nu die eigenwijze peuter hier aan het ontbijt zien te krijgen... groetjes, jouke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het is zo waar, en iedere keer bij speciale momenten wordt het nog eens extra bevestigd. Er zijn mensen die dit missen, dat moeten zij ook voelen... Dat te weten, alleen daar al van kan ik zo vol schieten. Dan doet mijn hart zo'n pijn. Ook te weten dat zoeken enorm veel inspanning kost; wij komen niet verder... Hoe zal het de meiden vergaan als dat verlangen er is??? De tijd zal het leren... zolang als nodig is zal ik ze koesteren.. onze parels uit het verre oosten.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja heel mooi. Ook ik moet s'avonds, als ik nog een keertje naar F. kijk, als hij ligt te slapen,altijd aan de bio ouders denken. Mijn gevoel in combinatie met het tijdstip van afstaan laten me meer denken in richting wel verdrietige moeder / vader / ouders, die wel aan hem denken. Van het pleeggezin, nu dat we ze ontmoet hebben, weet ik dat nu zeker. Groetjes, Isabel

    BeantwoordenVerwijderen
  5. En daar zit ik op mijn werk... met tranen in mijn ogen... Ja, ook ik zou graag willen dat Yuans ouders haar nu konden zien! Ik ben bang dat het een utopie is. Maar wellicht... ooit!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat zou ik graag Bing zijn geboorteouders laten weten dat het goed met hem gaat, dat hij zoveel plezier heeft op de peuterzaal en zo graag buiten is, gek op motors gewoon laten weten dat het goed met hem gaat.
    En zouden zij nog aan hem denken? Vast wel eens, misschien niet iedere dag maar ik kan er als moeder niet bij dat je een kind kunt vergeten.( ook niet als je er afstand van hebt gedaan) Je kunt het proberen maar er zal altijd een plekje, momentje zijn die je doet denken aan.....je kind.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik lees af en toe je blog.... en schrijf af en toe een berichtje.
    Ook wij vragen ons wel eens af zouden ze aan haar denken en ja vandaag precies een jaar geleden kregen we haar in onze armen, en weer denk je dan zouden ze aan haar denken!!
    en ja we hopen het... elke dag is voor ons een feestje en voor hun??
    Mooi beschreven en ik heb onwijs veel respect voor je met jullie 2 "bijzondere" kinderen en jullie topper van een zoon.

    Groetjes Ester (moeder van een bio zoon en een adoptie dochter uit Taiwan)

    BeantwoordenVerwijderen
  8. kippenvel!
    zo is het maar net.
    Heeeel herkenbaar....
    misschien ooit, ergens, komt er een moment.
    Laten we het hopen.
    groetjes Patries

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mooi geschreven hoor.
    Tja, het is moeilijk niets te weten, helemaal als er vragen komen van de kinderen. Het eerlijke antwoord is dat we het niet weten en dat geef ik ook altijd, maar wel met pijn in mijn hart, want ik gun het ze zo graag anders...

    Groetjes, Barbara
    mama van Isabella en Zilan
    wereldwondertjes.blogspot.com

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Zo herkenbaar. We waren deze zomer in Wenzhou. Iedere avond klommen we naar het dakterras op de 13de etage van ons hotel. Op een avond schreeuwde L. spontaan 'Mama' over de daken, en nog een keer en nog een keer. We keken over de daken van Wenzhou. Ergens moest ze zijn. Kon ze hem nu maar horen. Een paar avonden later moest hij verschrikkelijk huilen omdat hij nooit mama tegen zijn Chinese mama had kunnen zeggen. Ik herinnerde hem aan het dakterras, misschien had ze hem niet gehoord, maar had ze wel op dat moment iets gevoeld. Spijtig genoeg hebben onze zoektochten die week niets opgeleverd, maar wel heeft de ervaring in Wenzhou bevrijdend voor onze zoon gewerkt. En hoewel we realistisch zijn, blijven we wel ergens hoop houden.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. En ook vind dit heel herkenbaar!! Vooral 's avonds als DY heerlijk ligt te slapen, kijk ik naar haar en denk ik regelmatig aan haar biologische moeder. Het kan bijna niet anders dat al die moeders in China ook aan hun kinderen denken!
    Al mijn pogingen ten spijt, helaas nog geen concreet spoor van pleeg- of bio-ouders :-(.

    Greetz x! Vonne

    BeantwoordenVerwijderen