woensdag 29 september 2010

Etiquette voor adoptie

Over het algemeen beschouw ik botte of brutale vragen over onze adopties als een kans om iemand iets te leren. Want meestal is het een kwestie van 'te snel van je hersens naar je mond, voordat je nadacht' bij die mensen. Al moet ik zeggen dat onze topper "Jeetje, hoe komt het dat zij zo verminkt zijn?" - en nog wel waar ze bij waren - niet makkelijk te counteren was.

Maar een andere adoptieouder heeft er een leuk stukje aan gewijd op zijn blog. Het lezen waard!

Reilen en zeilen in huize Visser

Het dagelijks leven begint steeds meer een ritme te krijgen. Sinds 1 september werk ik vanuit huis, dus dat maakt het al heel anders. Geen files meer! :-) Maar ook geen collega's! :-( Al valt dat laatste wel een beetje mee, sinds ik me heb aangesloten bij een groep organizers die net als ik op de zakelijke markt werken of willen werken. Voor die groep (Het Betere Werken) ben ik druk aan de slag, onder meer met het verbeteren van de huidige website (www.hetbeterewerken.nl). Een dezer dagen gaat de nieuwe versie - met een stuk minder tekst! - online. En in oktober staan we samen op een beurs. Leuk!

Hong Jie gaat nu echt naar school, maar blijkt na een vliegende start toch nog niet helemaal schoolproof... Nadat hij 's middags een keer bijna van zijn stoel gleed toen hij in slaap viel in de kring (de juf kon hem nog net opvangen zei ze vanmorgen, sheesh!) hebben de oppas en ik toch maar geconstateerd dat het nog even teveel is voor onze kleine ukkepuk. Halve dagen naar school dus. En zelfs dat is af en toe voldoende voor een huilerig kind rond etenstijd... Rustig opbouwen dus.

Casper geniet volop van zijn nieuwe school (www.leonardoschoolgouda.nl). Nu ik er als hulpmoeder bij het scienceproject en als overblijfmoeder vaker rondloop zie ik ook echt waarom hij daar zo goed past. Een feest der herkenning als ik de andere kinderen meemaak, laat ik het zo maar samenvatten ;-) Hij kan veel differentiëren met stof die hij nog niet beheerst, zoals Spaans waarmee hij met de kleintjes meedoet, of waar hij al weer op vooruitloopt zoals met spellen. Hij zit in de groep Water, wat niet beter te omschrijven is dan groep 5 à 6. Gezien zijn vorige schoolloopbaan zou hij nu in groep 6 moeten zitten, maar die term hanteren ze hier niet. Hij blijft bij zijn groep leeftijdsgenoten - met wat uitschieters naar beneden en boven toe. Het plan is vooralsnog om hem hier vier jaar te laten doorlopen, dus niet versneld naar de middelbare school te laten gaan (hij zou anders 11 jaar en 3 maanden zijn als hij doorgaat in dit tempo).

De vakken die hij krijgt zijn heel afwisselend; Spaans en Engels zijn vast, en in dit blok krijgt hij op woensdag ook drama, ICT en spel & beweging bijvoorbeeld. In het project science maken ze ook uitstapjes, zoals naar de sterrenwacht in Utrecht en volgende maand ook naar de Ontdekhoek in Rotterdam. Als hulpmoeder heb ik al een emmer vol waterdiertjes uit de sloot gehesen en onder de microscoop laten bekijken, kinderen hun petrischaaltjes laten bestuderen (en de schimmels laten natekenen) met daarin de resultaten van een week lang kweken van hun eigen zweet, hun eigen tenenkaas of een dertig-dagen-oud-cakeje... Erg leuk!

Ying Xin stort zich ondertussen volledig op het schrijven van letters en woordjes. Er gaat een wereld voor haar open! Hé... Overal staat wel iets. Wat staat daar? Mama, wat is dat voor letter? Schrijfletters en drukletters... Het is nogal een taak waar ze zich voor gesteld ziet. Maar het gaat goed, al is ze soms ook wel iets meer moe, in elk geval op de woensdagmiddagen. Niet zo gek natuurlijk.

Door mijn versnipperde werkweek zit ik nog steeds 's avonds laat aan de laptop, zoals eerst ook. Maar nieuw is nu dat ik meer vrije tijd heb en een stuk minder stress om iets in heel korte tijd voor elkaar te krijgen. De adoptiewereld (blogs, fora, websites) raakt een beetje op de achtergrond; ik kan nu eenmaal niet alles bijhouden. Afentoe pauzeer ik met een bezoekje aan de Rumor Queen site, een Amerikaans blog met forum eraan. Vanmorgen verslikte ik me in een kopje thee bij het lezen van een bericht van een Amerikaanse moeder met een zoontje van 4 uit China. Het jongetje is pas vier maanden bij hen maar kan al goed vertellen over zijn leven in China. Zij (en wie het las...) was erg geschokt over zijn reactie op een baby die ze bij zijn kleuterschool tegenkwamen. Baby vasthouden, wiegen, voeden, verschonen... Die taken kon hij allemaal goed nadoen en waren voor hem duidelijk routine. Hij vertelde dat het in 'zijn China' een taak was om voor baby's te zorgen, toen hij daar in het kindertehuis zat. Een kind van vier! Dat dat hier niet meer hoefde omdat zijn moeder geen babies had, dat was eigenlijk zijn constatering.

Alsof dat niet genoeg was, kwam hij er later nog op terug. Dat vijf van 'zijn' baby's ziek waren geworden toen het heel koud was in de winter. Dat eentje was blijven leven, maar vier niet. Die waren doodgegaan.

Dit soort verhalen roept bij mij een combinatie van afgrijzen, kippenvel en verdriet op. Je verplaatsen in een kind... Dat is zoveel confronterender als het kind kan verwoorden wat het heeft meegemaakt. Ik ben heel benieuwd naar wat Hong Jie allemaal heeft meegemaakt. Meer dan dat NaiNai een fiets had, komt er niet uit - of het klinkt zo ongeloofwaardig hoe hij het vertelt dat ik het niet geloof. Dingen zoals hierboven omschreven heeft hij, vermoed ik, niet mee hoeven maken. Het lijkt me ontzettend moeilijk om zoiets te horen van je kind.

vrijdag 24 september 2010

Hong Jie vier jaar!

Het is een teken hoe druk mijn week was, dat ik bijna een week later pas iets schrijf over zijn verjaardag! :-) Nou, die was errug leuk. Meneer voelde zich SUPER jarig! Hij keek vooral uit naar de dag omdat hij dan op zijn stoel mocht staan; iets dat hij anders ook wel probeert maar wat wij hebben verboden 'behalve als je jarig bent'. Veel voorbereidingen qua koken, want we maken altijd een soort buffet (hapjes, pastasalade, gehaktballen, stokbrood, piratenbootjes, tomatensalade, kip, drumsticks en patat voor de kinderen).

Zijn kado: de felbegeerde Gameboy! Lang leve Marktplaats, daar zijn die dingen nog te koop, compleet met spelletjes. Een Nintendo DS kan hij ook aardig bedienen, maar die zijn wat kwetsbaarder. Hier speelt hij op met zijn rechterhand en zijn linkerhiel; zo bedient hij de knopjes (foto volgt nog een keer). Ook een film kreeg hij, Het Regent Gehaktballen, en met de post was een aantal Playmobilriddertjes gearriveerd van suikertante Esther. Feest!



Die middag stroomde het huis vol met bezoek; een gezellig boel dus. `We vierden zowel Pepijns als Hong Jies verjaardag, omdat ze maar vijf dagen schelen. De taart was erg mooi (wel groot!) en voorzien van een marsepeinen olifant, op verzoek van de jarige.


De lotuskaars ging niet open noch ging hij zingen, maar dat bleek te liggen aan het foute aansteken door mama (volgend jaar beter...). Het mocht de pret niet drukken! Meneer is enorm verwend, wilde soms niet eens meer een pakje openenen omdat hij het zat was...



Hong Jie is vorige week van zijn stoel gekukeld in de kring op school (nog niet zijn nieuwe eigen stoel) en viel zijn tand door zijn lip. Dat vond hij vooral een stoer verhaal dat hij aan iedereen vertelde; ik nu ook met hem aan oma:



's Nachts om half twee rolde Pepijn ons bed in - ik was al eerder gekapseisd... - en de volgende ochtend hebben we ons samen door het slagveld-dat-eigenlijk-woonkamer-heet heen gewerkt. Met dit soort plaatjes als resultaat:



We ging al om 1 uur weer op pad, naar het Uilenbos in Lunteren waar we hadden afgesproken met nog een stel bloggende mama's en de bijbehorende gezinnen. Erg leuk! Zondagavond nog wat verder opgeruimd, en maandag begon de gewone week weer. Aftellen tot volgend jaar!

woensdag 15 september 2010

Van vijf naar zes gezinsleden

Meteen maar even verduidelijken die kop, want hier en daar spugen wat lezers van schrik hun kopje koffie uit over het toetsenbord, en dat is doodzonde van een goede pc...:-)
NEE, we hebben géén nieuw BKA-nummer aangevraagd! We hebben wél gezinsuitbreiding gehad, met het zo vurig verlangde nieuwe huisdier. Een cavia is het geworden!

Vorig jaar hadden we twee muizen, Vlekkie en Vlekje. Tijdens onze Chinareis hebben die gelogeerd bij de familie Budding-Boerma. Ik was al nooit zo wildenthousiast over de beestjes - ik was doodsbenauwd dat ze zouden ontsnappen - en was daarom dolblij dat ze na een tijdje daar een permanent huis vonden. (Inmiddels is een van de muizen naar de eeuwige jachtvelden gegaan, verdrietig genoeg.)

Maar goed: een huisdier dus. Veel dieren vielen af doordat ze niet praktisch zijn, niet knuffelbaar genoeg of in papa's allergiezone zaten (niet fysiek allergisch, trouwens.) Cavia's zijn ook niet bepaald zijn favoriete dier, maar goed... Ik ben sinds 1 september fulltime zelfstandig ondernemer vanuit huis en het is wel wat stilletjes zo. Al sinds mijn zesde heb ik cavia's gehad (met wat tussenpozen; de laatste is overleden toen Casper 1 was) dus ervaring genoeg. Het is Saartje geworden! Casper mocht van HJ en YX de naam bedenken. Een meisje, dus een meisjesnaam. HJ heeft volgens mij geen ervaring met huisdieren, maar stelde zich keurig voor... 'Hallo Schaartje! Atte Hong Jie!' en gaf een lief kusje! Gek genoeg kan hij Saartje bijna niet zeggen, dus hij houdt het op Staartje of Schaartje... :-)





donderdag 9 september 2010

Een typische woensdagmiddag...

Ying Xin aan haar favoriete lunch: een bordje 'krulletjespasta' met zout erop. Heerlijk! Let op haar wisselgebitje... En op de tuitbeker melk naast haar - als ze heel moe is dan heeft ze echt nog behoefte om even rustig daarmee te zitten/liggen. (Als de beker leeg is krijgt ze een waterbeker hoor, niet gevreesd voor haar nieuwe tanden!)



Casper duikt weg - want houdt niet van foto's - achter de laptop met een heerlijke tosti met ketchup. Eén puntje hoefde hij maar; het werden er vier!



En dan nog meneertje Koekepeertje... Die mega-enthousiast is over school, maar voor wie het allemaal echt nog even te veel is. Eén ochtend wennen was voldoende om hem op de terugweg van Casper ophalen knock-out te laten gaan. Lekker tukje gedaan, en toen ook een tosti erin!

maandag 6 september 2010

Kleine jongens worden groot...



Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we ons mannetje voor het eerst ontmoetten... 14 december om precies te zijn. Nog geen 9 maanden later gaat Hong Jie voor het eerst wennen op de basisschool. En hij heeft er zin in! Even poseren met grote zus (grote broer was al naar de oppas, want mama deed dit keer de twee jongsten):



Een banaan in de tas, een pakje in een houdertje, een opstapje voor bij de wc (met groot zijn naam erop) omdat er geen echte miniatuur-wc's zijn in dit nieuwe schoolgebouw - vreemd wel!

Ik ben er net in de klas even bijgebleven. Hong Jie kreeg de praatbeer aangereikt van een ander meisje en mocht wat vertellen. Dat zat er nog niet in - meneer had duidelijk een gevalletje plankenkoorts, heel begrijpelijk - dus mama hield een kort verhaal. Over dat hij maar één arm heeft. Ook even de schouder laten zien, dat mocht van Hong Jie: zo weten ze allemaal hoe het eruit ziet. Dat hij een heel slim voetje heeft dat samenwerkt met zijn hand. Dat hij NIET zielig is en een heleboel kan. Dat hij nog niet zoveel woordjes kent als zij, maar wel al bijna alles van hen verstaat.

Mama zou nog even blijven tot de gymles, maar dat hoefde niet van Hong Jie: "Mama nu weggaan. Doei!" Zwaaien bij het raam met wat meisjes die hem duidelijk wel zagen zitten als nieuwe knuffelklasgenoot (daarvan komen ze vast nog terug! Even erbij gezegd dat hij niet houdt van optillen... Voordat hij de levende klasmascotte/pop wordt.).

Om 12 uur ga ik hem halen. Zó benieuwd hoe hij het heeft gehad!!
Tsja, kleine jongens worden echt groot...

P.S. Hij heeft het erg leuk gehad! Kwam blij naar buiten rennen: "Mamaaaa!" Volgens de juf was hij afentoe wel een beetje moe, ook omdat veel kinderen aan hem zaten te plukken - dat krijg je met zo aaibaar en klein zijn - en ging hij er een paar keer gewoon maar even bij liggen... Dat doet hij vaker. En hij stak onmiddellijk zijn duim in de mond toen ik hem optilde; een duidelijk teken dat hij moe was! Een boterham eten was nog net OK, maar niet lang daarna gingen de luikjes dicht...
Minder leuk was dat hij vertelde dat een meisje op school hem Poepchinees had genoemd. Vond hij wel grappig geloof ik, maar ik niet zo. >:-( Nog maar even met de juf bespreken dat wij niet zo van de 'geuzennaam-voor-Chinees-adoptiekind-groepering' zijn en of ze het in de klas een keer kan bespreken, dat dat toch echt een lelijk woord is.

zondag 5 september 2010

Hong Jie alias Wim Kok

In 1998 was het Wim Kok die de computermuis blijkbaar voor het eerst bediende en hem voor een afstandsbediening aanzag. Hem optilde en naar het scherm wees - helaas zonder resultaat. Iedereen lag krom van het lachen...(Nu roept men dat hij zijn tijd ver vooruit was, want er zijn inmiddels muizen die dat wél kunnen...)

Aan Wimpie moest ik even denken toen Hong Jie van de week aan de laptop wilde aanschuiven. Het wieltje van de muis gaf hem niet genoeg resultaat... Dan maar wijzen! Je kunt wel merken dat hij echt van de afstandsbedieningen is en (nog) niet van de pc!



Met een broer als Casper (die al vanaf zijn tweede op de laptop te vinden was en een grote fan is van World of Warcraft) wordt zijn computervaardigheid vast snel groter.... :-)

Korte Armendag 2010

Ying Xin en Casper stonden al een week te trappelen en nu was het zover... Korte Armendag! Klinkt als een feestdag die al eeuwen bestaat, maar het was dit jaar pas voor de derde keer. De eerste keer werd georganiseerd door Annerieke, moeder van een hele hoop Bergjes, waarvan één met korte arm. De tweede keer had ze hulp van Machteld, moeder van Tian en Yuxiao (Tian heeft ook een korte arm). Deze derde keer hebben Machteld, Nadine (moeder van Bing en Maud, Bing heeft een korte arm), Margo (moeder van Chun en Jashi, Chun heeft een korte arm) en ik het georganiseerd. Pff... Menig avondje ben ik zoet geweest met de administratie. Het bijhouden wie er uitgenodigd moest worden, wie er wilde komen, wie er vragen had, wie er inmiddels betaald had, verzenden van bevestigingen en routebeschrijvingen... Een hele klus. Maar liefst 34 gezinnen hadden zich aangemeld! Daarnaast kwam nog een aantal kinderen via het revalidatiecentrum De Hoogstraat demonstraties geven van hun sport. Want dat was het thema: SPORT. Hockeyen met een korte arm, hoe doe je dat? Een balletje opgooien als je mag serveren met tennis, hoe doe je dat? Zwemles met een korte arm, is dat een probleem of juist niet? We hebben presentaties gekregen van De Hoogstraat over sport, die heel veel nuttige informatie gaven. Aan het einde van de dag was er nog een leerkracht uit het basisonderwijs die vertelde hoe hij zijn leven met een korte arm ervaart (en heeft ervaren toen hij kind was). Een heel positief rolmodel voor de kinderen!

Voor de ouders was het een feest der herkenning, maar nog meer wel voor de kinderen. De broertjes en zusjes met twee even lange armen, die waren nu de uitzondering... :-) Casper heeft zich hoe dan ook uitstekend vermaakt, vooral in de gymzalen (het werd georganiseerd op een middelbare school) en buiten aan het voetballen met de andere jongens. Hong Jie heeft de clown uitgehangen en de meehelpende leerlingen (meisjes) vertederd. "Wat een schatje!" vonden ze. Even uitgelegd dat hij ook héél ondeugend kan zijn... ;-) Hij was wel in deze groep weer een subgroep, van drie jongetjes totaal die helemaal geen arm hebben. De meesten hebben een stompje, veel ervan inclusief elleboogfunctie, maar sommigen ook maar tot boven de elleboog.

Om 5 uur stortte Hong Jie compleet in, en heeft geslapen tot we tegen 8 uur thuis waren. Ying Xin en Casper waren ook moe, maar bleven wel wakker. Hier ligt hij op tafel, compleet gevloerd (met schmink en al), terwijl wij ons nog tegoed deden aan de broodjes knakworst, voordat we naar huis gingen:



Ying Xin was vaste klant bij de schminkdames en bewondert zichzelf in het spiegeltje op de terugweg:



Casper heeft met zo'n mond vol wisselende tanden nu wel een écht eng gezicht!



Een superleuke dag, voor herhaling vatbaar!

woensdag 1 september 2010

Een nieuw begin

De eerste dag als fulltime ondernemer begint heel gewoon: net als elke woensdag eigenlijk. Een ochtend van kinderen wegbrengen, klusjes thuis, boodschappen doen...

Gisteren ben ik thuisgekomen met een auto vol spullen. Twee boodschappentassen vol spullen die nog thuis een plekje moeten krijgen:



Ook een achterbak vol kadootjes van collega's, waaronder zes flessen cola light (het door mij zo vaak genuttigde drankje...) en een paar zakken snoep voor in mijn onder collega's minstens zo beruchte snoeppot. Lief! Van de vestiging uit Amsterdam kreeg ik een leuk pakket met knuffel Max de Matzekikker en een boek. Hong Jie was wel gecharmeerd van het beest, maar Casper vond net als een andere collega dat de kikker lijkt op een 'plak kots met een broek aan'. :-)



Ying Xin besteedt de middag aan lekker knutselen:



Terwijl de heren zich storten op de bak met Playmobil, die werkelijk tot het laatste miniscule kanonskogeltje en pistooltje over de vloer moet worden uitgespreid om er ten volle van te kunnen genieten, lijkt het wel...



Ik werd vanmiddag ook nog verrast binnen vijf minuten tijd met een lief kaartje bij de post én een enorme bos bloemen van een klant waarvoor ik de afgelopen zes jaar heb gewerkt. Zó lief!! (Enige nadeel was dat de bloemenbezorger zo indringend aanbelde dat Hong Jie erdoor wakker werd. Maar dat was zo voorbij. :-))



Hong Jie kan niet wachten tot hij maandag mag wennen op school. Vandaag heeft hij al even gegluurd door het raam van zijn nieuwe klas, toen we Ying Xin naar school brachten. Heel benieuwd hoe hij het maandag vindt!