woensdag 29 september 2010

Reilen en zeilen in huize Visser

Het dagelijks leven begint steeds meer een ritme te krijgen. Sinds 1 september werk ik vanuit huis, dus dat maakt het al heel anders. Geen files meer! :-) Maar ook geen collega's! :-( Al valt dat laatste wel een beetje mee, sinds ik me heb aangesloten bij een groep organizers die net als ik op de zakelijke markt werken of willen werken. Voor die groep (Het Betere Werken) ben ik druk aan de slag, onder meer met het verbeteren van de huidige website (www.hetbeterewerken.nl). Een dezer dagen gaat de nieuwe versie - met een stuk minder tekst! - online. En in oktober staan we samen op een beurs. Leuk!

Hong Jie gaat nu echt naar school, maar blijkt na een vliegende start toch nog niet helemaal schoolproof... Nadat hij 's middags een keer bijna van zijn stoel gleed toen hij in slaap viel in de kring (de juf kon hem nog net opvangen zei ze vanmorgen, sheesh!) hebben de oppas en ik toch maar geconstateerd dat het nog even teveel is voor onze kleine ukkepuk. Halve dagen naar school dus. En zelfs dat is af en toe voldoende voor een huilerig kind rond etenstijd... Rustig opbouwen dus.

Casper geniet volop van zijn nieuwe school (www.leonardoschoolgouda.nl). Nu ik er als hulpmoeder bij het scienceproject en als overblijfmoeder vaker rondloop zie ik ook echt waarom hij daar zo goed past. Een feest der herkenning als ik de andere kinderen meemaak, laat ik het zo maar samenvatten ;-) Hij kan veel differentiëren met stof die hij nog niet beheerst, zoals Spaans waarmee hij met de kleintjes meedoet, of waar hij al weer op vooruitloopt zoals met spellen. Hij zit in de groep Water, wat niet beter te omschrijven is dan groep 5 à 6. Gezien zijn vorige schoolloopbaan zou hij nu in groep 6 moeten zitten, maar die term hanteren ze hier niet. Hij blijft bij zijn groep leeftijdsgenoten - met wat uitschieters naar beneden en boven toe. Het plan is vooralsnog om hem hier vier jaar te laten doorlopen, dus niet versneld naar de middelbare school te laten gaan (hij zou anders 11 jaar en 3 maanden zijn als hij doorgaat in dit tempo).

De vakken die hij krijgt zijn heel afwisselend; Spaans en Engels zijn vast, en in dit blok krijgt hij op woensdag ook drama, ICT en spel & beweging bijvoorbeeld. In het project science maken ze ook uitstapjes, zoals naar de sterrenwacht in Utrecht en volgende maand ook naar de Ontdekhoek in Rotterdam. Als hulpmoeder heb ik al een emmer vol waterdiertjes uit de sloot gehesen en onder de microscoop laten bekijken, kinderen hun petrischaaltjes laten bestuderen (en de schimmels laten natekenen) met daarin de resultaten van een week lang kweken van hun eigen zweet, hun eigen tenenkaas of een dertig-dagen-oud-cakeje... Erg leuk!

Ying Xin stort zich ondertussen volledig op het schrijven van letters en woordjes. Er gaat een wereld voor haar open! Hé... Overal staat wel iets. Wat staat daar? Mama, wat is dat voor letter? Schrijfletters en drukletters... Het is nogal een taak waar ze zich voor gesteld ziet. Maar het gaat goed, al is ze soms ook wel iets meer moe, in elk geval op de woensdagmiddagen. Niet zo gek natuurlijk.

Door mijn versnipperde werkweek zit ik nog steeds 's avonds laat aan de laptop, zoals eerst ook. Maar nieuw is nu dat ik meer vrije tijd heb en een stuk minder stress om iets in heel korte tijd voor elkaar te krijgen. De adoptiewereld (blogs, fora, websites) raakt een beetje op de achtergrond; ik kan nu eenmaal niet alles bijhouden. Afentoe pauzeer ik met een bezoekje aan de Rumor Queen site, een Amerikaans blog met forum eraan. Vanmorgen verslikte ik me in een kopje thee bij het lezen van een bericht van een Amerikaanse moeder met een zoontje van 4 uit China. Het jongetje is pas vier maanden bij hen maar kan al goed vertellen over zijn leven in China. Zij (en wie het las...) was erg geschokt over zijn reactie op een baby die ze bij zijn kleuterschool tegenkwamen. Baby vasthouden, wiegen, voeden, verschonen... Die taken kon hij allemaal goed nadoen en waren voor hem duidelijk routine. Hij vertelde dat het in 'zijn China' een taak was om voor baby's te zorgen, toen hij daar in het kindertehuis zat. Een kind van vier! Dat dat hier niet meer hoefde omdat zijn moeder geen babies had, dat was eigenlijk zijn constatering.

Alsof dat niet genoeg was, kwam hij er later nog op terug. Dat vijf van 'zijn' baby's ziek waren geworden toen het heel koud was in de winter. Dat eentje was blijven leven, maar vier niet. Die waren doodgegaan.

Dit soort verhalen roept bij mij een combinatie van afgrijzen, kippenvel en verdriet op. Je verplaatsen in een kind... Dat is zoveel confronterender als het kind kan verwoorden wat het heeft meegemaakt. Ik ben heel benieuwd naar wat Hong Jie allemaal heeft meegemaakt. Meer dan dat NaiNai een fiets had, komt er niet uit - of het klinkt zo ongeloofwaardig hoe hij het vertelt dat ik het niet geloof. Dingen zoals hierboven omschreven heeft hij, vermoed ik, niet mee hoeven maken. Het lijkt me ontzettend moeilijk om zoiets te horen van je kind.

3 opmerkingen:

  1. Ooh zo herkenbaar, hier ook een meer vermoeid en daardoor kort lontje bij de middelste. Ja groep 3 is pittig, ze moeten zoveel in dat jaar. Hoewel in groep 1 dus ook ;-) In slaap vallen in de kring dan is het wel heel vermoeiend, of het verhaaltje was een bedtimestorie.

    Ai..idd heftig dat kleine ventje als nanny. Verdrietig zeker.

    Succes op de beurs!!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Fijn dat het zo goed gaat met de kinderen op school en YX geniet van de wereld der letters, HJ komt er wel natuurlijk. volgens mij ook een ventje dat heel intensief leeft he?

    Wat een tragisch verhaal van dat jongetje...afschuwelijk.. Ik weet nog dat ik hier ook versteld stond toen Tian een keer vertelde dat ze in zijn tehuis de dekentjes in 2 stukken knipten omdat er niet genoeg was en het koud was, dat bleek bij navraag bij de Amerikaanse sponsors te kloppen ook nog..

    Gelukkig zijn onze kindjes warm en veilig bij ons..
    Veel succes met je werk ook!

    groetjes
    machteld

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Inderdaad is het bij de adoptie van oudere kinderen vaak gissen. X heeft ook veel verhalen die deels zouden kunnen kloppen en soms ook best indringend zijn. Anderzijds houdt hij er ook een 2e universum op na waar alles wat hier is ook in China is. Zo hadden zijn pleegouders ook een zeilboot, een huis dat sprekend op het onze lijkt, een hond die dezelfde naam heeft als de onze etc..Bijzonder.

    Groet,

    Bea

    BeantwoordenVerwijderen