zaterdag 30 oktober 2010

Geweldig nieuws

We staan helemaal te stuiteren hier: we hebben foto's gekregen van Hong Jie's pleegmoeder uit China, zijn (volwassen) pleegzus die hij bleek te hebben (dochter van pleegmoeder) en een klein pleegzusje!

We zijn ZO blij! In Hong Jie's tehuis lezen ze blijkbaar onze e-mails écht goed. We gaan een kopie krijgen van een van hun nieuwsbrieven waar een stukje uit mijn e-mail is geplaatst. Geweldig! De nannies uit het tehuis, waar hij in het begin van zijn leven en de laatste maand in China heeft doorgebracht, barstten in tranen uit toen ze een recente foto van hem te zien kregen. Heel ontroerend.

Maar het meest blij zijn we nog met de foto's van zijn pleegmoeder natuurlijk. En hij ook! We hebben de gok erop gewaagd en hem uit bed gehaald; hij lag er net een half uurtje in maar was nog wakker. Hij herkende haar meteen! 'China mama! Ikke uitte buik!' riep hij meteen blij toen hij haar op het scherm zag. Nou, dat nou ook weer niet helemaal... Maar hij weet natuurlijk niet beter dan dat dát zijn Chinese moeder is. Het kleine pleegzusje en de grote dochter van pleegmoeder herkende hij ook. Weer een mooie foto voor op onze plankjes-met-fotoverzameling!

Heerlijk! Ik wens iedereen nét zo'n goed weekend toe als wij hebben... :-)

Hong Jie en China #2

Vandaag is Hong Jie naar de Chinese kapper in Den Haag geweest. Het leek ons - na Pepijns actie 'scheer af op standje 1' - beter om zijn haar te laten groeien. Maar nu ging het zo uilig over zijn oren hangen... Het is heel stug haar; onze gezinskapster had al aangegeven dat ze het heel moeilijk vond om Chinezen te knippen. Heel dik haar zei ze, dat snel 'blokkerig' wordt als je het niet precies goed knipt.

Op naar de vaklui dus :-)

Pepijn is met hem naar Den Haag gegaan. Bij het maken van een afspraak moesten we ook nog even bevestigen dat het ging om een KNIPBEURT. En dat de massage niet hoefde, dank u wel.

Volgens Pepijn vond hij het maar zo-zo, al die Chinezen. Hij keek (I quote) als een bang konijntje om zich heen. Hmmm... Luisterde wel naar het gesproken Chinees, maar ging nergens op in. Het knippen ging prima hoor; het model is heel leuk (foto's van voor en na volgen nog). Ik vroeg Hong Jie hoe hij het had gevonden, naar de Chinese kapper. Willut niet, kwam eruit, met een gefronsd gezicht.

'Gingen de mensen ook Chinees praten bij de kapper?' vroeg ik hem. Ja, heftig knikken. 'En kon je de woordjes nog begrijpen?' Jahoor, wederom geen probleem.
'Welk woordje weet je nog?', vroeg ik vervolgens.

Diepe frons van concentratie. Toen kwam ie, in twee goed gearticuleerde lettergrepen: 'Kap-PER.'

En toen lag mama onder tafel. En de rest van het gezin ook! LOL!!!!

zaterdag 23 oktober 2010

Hong Jie en China

Meneertje Koekepeertje heeft, anders dan destijds bij Ying Xin, last van een gigantisch loyaliteitsconflict. China is stom! NaiNai is ook stom, en misschien wel dood, volgens Hong Jie, met een grote grijns. Hmm. Hij blijft negatief doen over China.

Voor hij gaat slapen zingen we altijd (in het Nederlands) Vader Jacob en daarna de Nederlandse tekst van de Chinese versie: Er zijn twee tijgers, er zijn twee tijgers, ze rennen hard! Rennen hard! Eentje heeft geen oortje, eentje heeft geen staartje. Dat is vreemd, dat is gek.

Van de week schoot me te binnen dat de zin 'Ze rennen hard' moest zijn 'Pao de kuai'. Onze gids heeft het in China eens voorgezongen. Ik fietste deze zin erin, en hij keek verrast op: "Chinees!". Maar de rest wist ik niet, tot zijn teleurstelling. Vanmorgen op internet de woordjes opgezocht, en ik heb ze even voorgezongen in mijn beste fonetische Chinees:

Liang zhi lao hu, liangzhi lao hu,
pao de kuai, pao de kuai.
Yi zhi meiyou yanjing, yi zhi meiyou weiba.
zhen qiguai! zhen qiguai!

"Leuk he Hong Jie! Zijn dat de Chinese woordjes?" vroeg ik hem.
"Eh... Nee", was zijn droge antwoord. Meneer draaide zich weer om en ging verder spelen.
:-)

Ook leuk van de week was toen we noedels met Japanse wokgroenten aten. Hij is dol op taugé, wisten we en ik zat ze eruit te vissen voor hem. Voor het eerst kwam er een spontane herinnering bij hem op, die hij moeilijk wist te formuleren. Iets van "Atte in China deze ook, deze ook eten." Heel bijzonder voor zijn doen. Taugé komt dus vaak op het menu... :-)

vrijdag 22 oktober 2010

Paardenmeisje Ying Xin

Deze week was het zover; ons paardenmeisje mocht EINDELIJK op paardrijles. Dat ze de nacht vantevoren heeft geslapen verbaasde ons enorm...:-) Ze zei wel 'Mama, 's morgens moet je er maar helemaal niet meer over praten, want anders kan ik niet wachten!'

En een groot paard dat het was! Bo heette het dier. Ze mocht eerst borstelen, hoeven uitkrabben... Alle dingen die erbij horen. De cap die ze meehad werd afgekeurd - véél te oud - maar er had al een bezorgde lezeres van het weblog gereageerd dat het niet zo handig was om er eentje van de kringloop te nemen. Dus een nieuwe is in bestelling, en nu mocht ze er eentje van de manege lenen. De laarzen waren prima en nodig ook... Wat een blubber! Filmpjes volgen nog.



Ying Xin heeft de hele les in een roes doorgebracht; wij drietjes hebben rond de andere paarden rondgedrenteld, haar bewonderd en aangemoedigd. Ook nog veel vragen beantwoord, want Ying Xins kleine arm riep toch veel vragen op. Toevallig was ze nu alleen in de smurfenles, maar wat als er nog meer bij zouden komen? Persoonlijk denk ik dat het wel los zal lopen, maar voor de komende vijf lessen hebben we haar toch maar laten indelen in de groep 'Kinderen met een beperking'. Wat gewoon betekent: altijd les in je eentje (voor wat meer geld, jaja...). Lesgeven aan kinderen met een beperking is dan wel weer hun specialiteit - dat dan weer wel. Meestal aan kinderen met geestelijke beperkingen, maar dit kan ook natuurlijk. Benieuwd hoe het gaat! Aan haar enthousiasme zal het zeker niet liggen.

Hong Jie werd deze week ook een échte grote jongen, want moest afscheid nemen van zijn spijlenbedje. Hij sliep al weken alleen maar in zijn meegroeibed en het stond in zijn kamer erg in de weg. Op Marktplaats gezet, maar geen reacties die ook terugmailden na 1 mailtje... Dus het wonder van www.gratisaftehalen.nl verkend en zie daar: weg is weg.

zaterdag 16 oktober 2010

Een lange koude dag

Deze week stond in het teken van STAAN!

Woensdag en donderdag stonden mijn voeten op de Performabeurs in de Jaarbeurs Utrecht. Samen met 25 collega-werkplektrainers die ook trainingen van Het Betere Werken geven stond ik daar om bekendheid te geven aan Het Betere Werken - en natuurlijk klanten te werven! :-) Een aantal leuke contacten opgedaan waar zeker wel iets uit zou kunnen volgen. We zullen het zien!

Vandaag - alsof ik nog niet genoeg gestaan had... - stond ik als vrijwilliger een dag op de tentoonstelling Journey Den Haag, op 't Plein in Den Haag. Journey Den Haag was mijn laatste project bij mijn voormalige werkgever; ik heb de PR ervoor gedaan. Omdat het mijn laatste klus was, en een tentoonstelling die ik graag wilde zien, heb ik me aangemeld voor een dag vrijwilligerswerk daar.

Journey is een tentoonstelling over mensenhandel, meer in het bijzonder over seksuele slavernij. Het vertelt het verhaal van Elena, een slachtoffer van mensenhandel. De tentoonstelling bestaat uit zeven containers, allemaal gemaakt door andere kunstenaars of groepjes kunstenaars. Elke container geeft een ander stadium uit haar verhaal. Als je er doorheen loopt wordt je heel indringend geconfronteerd met hoe het is om een slachtoffer van mensenhandel te zijn.

Niet echt een heel toegankelijk of luchtig onderwerp - maar wel heel indrukwekkend. Ik heb vandaag het tentoonstellingsmateriaal uitgedeeld bij de ingang, erover verteld aan bezoekers, bezoekers bij de uitgang gevraagd om hun reacties op de tentoonstelling op te schrijven en middenin de tentoonstelling gestaan met walkie talkie, om de doorstroom in de containers te regelen.

Een heftige opzet is het! Middenin de tentoonstelling sta je tussen de container 'Bedroom' en 'Customer'. Vooral Bedroom (Slaapkamer) is een heel confronterende ruimte. Het is een werkkamer van een prostituee, met bed, spiegel, prijslijst, gebruikte en ongebruikte condooms. Het geluid dat erbij wordt afgespeeld is een mix van ruzies, gegil en geluiden die bij dit beroep horen. De eerste keer wel even schrikken. Wat ook schokkend is, is het bed. Ik wist het al wel uit beeldmateriaal maar als je het ziet... Het bed is een hydraulisch systeem, dat het grootste deel van de tijd beweegt. Agressief op een neer: iepe, iepe, iepe... Niet mis te verstaan welke beweging daarbij hoort.

Het klinkt heftig wat ik allemaal omschrijf, maar het is écht een hele mooie en indrukwekkende tentoonstelling die een persoonlijk verhaal heel goed vertelt. Dat vond Koningin Beatrix vanmorgen vast ook, toen ze de tentoonstelling bezocht!



De Wet van Murphy liet zich ook niet onbetuigd: het noodaggregaat gaf de geest. Het lukte niet om alles 'up and running' te krijgen, dus Hare Majesteit heeft alles bekeken met behulp van zaklampen... :-( Maar goed: dat maakte het ook weer heel bijzonder. Ze kreeg haar rondleiding van Emma Thompson, die ambassadeur is van de tentoonstelling en voorzitter van de Helen Bamber Foundation - de stichting achter deze tentoonstelling. Ze heeft zelf ook een van de containers (mede) gemaakt. Een ontzettend aardig en bevlogen mens! Ik heb nog even met haar staan praten; heel aardig is ze. Een topactrice ook natuurlijk. Ik vond haar super in Love Actually (en heb haar dat ook verteld). Zo leuk! Betere foto's vind je hier. Een stuk over de opening staat hier.

Hier zie je haar nog zwaaiend met een zaklamp:



De dame die op de achtergrond (met lichtgrijze jas) aan haar kin voelt is mijn oud-collega Sanne, die het stokje van me had overgenomen en vandaag dus de batterij fotografen en cameraploegen begeleidde. Aan pers geen gebrek! Een groot succes dus... (Goed gedaan, oud-collega's!!)

Met een maaltje van Burger King in de auto snel naar huis, de oppas aflossen (want Pepijn heeft avonddienst dit weekend, bleh...). Nu met de benen omhoog op de bank!

Enne, wie in de buurt van Den Haag woont - of zelfs als je NIET in de buurt woont... - zeker naar die tentoonstelling gaan! Hij is héél indrukwekkend.

maandag 11 oktober 2010

Pianist zonder armen

HJ met zijn Gameboy is niets vergeleken met deze jongen die in China's Got Talent piano speelt met zijn tenen... (Voor wie net als ik een ongeduldig mens is: bij 2:20 begint hij te spelen!)



HJ had vandaag een vriendje te spelen - de eerste, en meteen zijn Grote Idool. Hij vind hem zó geweldig dat hij elke dag diep teleurgesteld is als hij NIET naast zijn grote held zit... ;0) Natuurlijk (zo gaat dat met idolen) is het een jongen uit groep 2 en schelen ze ongeveer een kop, als het niet meer is. Maar schattig om te zien samen! Hij is HJ's 'wandelmaatje', dus ze lopen hand in hand als ze naar binnen of naar buiten gaan. Bij het buitenspelen in de speeltuin liep HJ wel tegen zijn beperkingen aan, meer dan anders: waar vriendje hard wegrende met Ying Xin en overal in klauterde met haar, moest HJ zich bij sommige dingen beperken. We proberen hem zo min mogelijk te helpen, om te voorkomen dat hij op plekken komt waar hij zich niet kan redden (te hoog/te onstabiel en dus te gevaarlijk). Maar hij wist zich aardig te vermaken en leerde een koprol maken op een vrij lage touwladder.

HJ werd vandaag toegezongen met een liedje speciaal voor zijn nieuwe schoenen! Hij heeft dezelfde gekregen als voorheen, maar dan met veel hogere schachten - laarzen dus. De laars aan zijn korte been is ook nog eens verstevigd. Dat heet een corsetlaars en volgens de maker van de schoen voelt dat alsof je in een ijshockeyschaats loopt. Wennen dus! Meneer was er niet meteen weg van... "Laarzen stom, kan niet lopen. Andere schoenen wel. Andere schoenen aan!" Afwisselen is prima, de laarzen zijn vooral omdat er bij zijn schoenen het gevaar er is - en ook eens gebeurd is - dat zijn enkel aan het korte been zwikt. Denk catwalkmodel op plateauzolen en je weet wat ik bedoel...

zondag 10 oktober 2010

Foto's uit Huize Visser



Hong Jie bezig met zijn 'Mario' (ander woord voor Gameboy, want Mario Bros. is zijn favoriete spelletje!)



Handig, zo met je linkerhiel de knopjes bedienen...



Ying Xin gaat op paardrijles! Eindelijk eentje gevonden waar ze al met 6 jaar terecht kan. Over een dikke week de eerste les. De kringloop bracht ons al deze onvermoede schat: een cap en rijzweepje!



Papa heeft hard gewerkt om van twee zware blokjes hout, antislip van IKEA en een pianoscharnier dit instrument te maken. Het is bedoeld om een papiertje vast te houden waar hij in kan knippen. Op school doet hij het ook, maar houdt het papier met zijn gezicht vast op tafel - en de juf is bang dat hij in zijn gezicht knipt. Wat vast wel los zal lopen, maar op school heeft hij meestal geen blote voet bij de hand die hem assisteert. Dus dan dit gemaakt! Ooit gezien bij het revalidatiecentrum, nu nagemaakt.



En prachtig, is die Dremel toch nog ergens goed voor: om mooi zijn naam erin te frezen!

donderdag 7 oktober 2010

Over snoep en zo

Ook na veel aansporen begint Opa John nog geen eigen weblog... Dus dan ga ik er maar over berichten. Mijn ouders zijn afgelopen weekend naar een Snoepreunie geweest. Heeft niets te maken met Haribo of dropveters, maar wel met mensen met de achternaam Snoep! Ik niet (ook mijn meisjesnaam niet), maar wel mijn grootmoeder van moederskant. Ik ben dus een kwart Snoep! :-) Omdat mijn ouders nogal dol zijn op het uitpluizen van de familiestamboom was dit weekend helemaal in hun straatje. Zo'n 350 van de meer dan 600 nog levende Snoepen uit de hele wereld (tot Canada en Nieuw-Zeeland aan toe) verzamelden zich in Middelburg voor een mega-familiereunie. Met een hele sliert familieleden erbij natuurlijk, zoals mijn ouders. Leuk feestje!

Ik verdeel mijn tijd tussen werken, kinderen en huishouden. Dat laatste omdat de luxe van een werkster er even niet meer inzit (al verdedig ik het bestaan van onze strijkmevrouw Te Vuur En Te Zwaard, dat nog wel). Het is zoeken naar een ritme, want wanneer werk ik nou en wannneer ben ik vrij? Even een privémail tussendoor sturen gaat prima, maar ook nog dat wasje doen en die verjaardagskaart schrijven - dat is even niet de bedoeling. Focus!

Ik heb me opgegeven voor tien keer overblijfmoederschap op Caspers school. Vandaag de derde keer geweest. Een feest der herkenning schreef ik al... Vandaag riep ik de kinderen naar binnen omdat de bel gegaan was.
'Kom jongens, naar binnen, het is één uur!'
'Nee juf, want het is niet donker, het is geen nacht. U bedoelt natuurlijk 13 uur!'
Zucht... Dat kan je alleen maar op de Leonardo van een vijfjarige te horen krijgen! :-)))

zaterdag 2 oktober 2010

Caspers verzuchting

C: "Jeetje, het lijkt wel alsof Chinese kinderen véél sneller bleren dan Nederlandse kinderen."
Ik: "Ik denk het niet hoor. Wij hebben er toevallig twee, maar er zijn er meer dan een miljard. Er zijn vast ook Chinese kinderen die net als jij eerder boos worden dan dat ze verdrietig zijn of gaan jengelen."
C: "Nou, dan had ik er daar wel twee van gewild!"

Tsja... Verschillende manier van reageren op situaties die niet zijn zoals jij het had gewild (omdat je op je kop krijgt voor iets, of wordt aangesproken op iets dat je doet of hebt gedaan). Casper wordt inderdaad eerder opstandig en boos, terwijl Ying Xin in huilen uitbarst. Hong Jie zit er ergens tussenin... Maar was vandaag echt een enorm jengelaapje.
Gelukkig ligt iedereen op apengapen en kan mama even met de benen omhoog. Al moet er nog best wat gebeuren (ook mijn actielijstje blijft door omstandigheden wel eens voller dan ik zou willen...), vanavond even niet meer!

Uit het leven gegrepen

Je hoort het wel vaker, maar volgens mij is het echt waar: vrouwen - vooral moeders - kunnen elkaars grootste vijand zijn. Het krabbenmandeffect heet dat; als er eentje dreigt op te klimmen, trekt de rest haar weer naar beneden, de massa in.

Zo werkt het ook met moederschap...

"Loopt die van jou nog niet?? Jeetje! Die van mij al met tien maanden!"
"Nee, wij laten onze kinderen niet vaccineren, er is allang bewezen dat dat een grote risicofactor is voor autisme, wist je dat niet?"

Heerlijk stellige uitspraken over wat goed en fout is. (Waarbij de waarheid vermoedelijk ook hier ergens in het midden zal liggen. En iedere moeder anders is, om nog maar te zwijgen van ieder kind.)

Dat genre... Hieronder een leuk filmpje van twee moeders in gesprek. En wie ooit wel eens in een wachtkamer van het consultatiebureau heeft gezeten, of vaker dan eens per week bij het schoolplein staat, weet dat dit uit het leven gegrepen is... In goed Nederlands heet dat tegenwoordig hypermoeder.