dinsdag 30 november 2010

Going back to the roots

Rootsreizen heten ze. Reizen van adoptiekinderen en/of hun adoptieouders, terug naar het land van herkomst. Doel? Soms gewoon vakantie, soms ook echt spitten in achtergronden, peuteren, puzzelstukjes verzamelen.

Een van mijn adoptievriendinnnen is nu in China op rootsreis met haar jongste zoon en haar eigen moeder. Een hele bijzondere reis! Ik kan helaas niet linken naar haar weblog, want dat heeft een wachtwoord, maar hier wel een foto daarvan. Die zeggen meer dan duizend woorden, deze zeker:



Ik geloof niet dat iemand er aan hoeft te twijfelen dat ze daar blij zijn om dit kind na een dik jaar weer eens te zien! Zo jammer dat Hong Jie volgend jaar niet mee kan naar China als ik daar heen ga met Red Thread Charities; daar is hij echt nog een beetje te klein voor. En Ying Xin moet óók gewoon naar school... Maar over een paar jaar gaan we ook, zeker weten!

Uitzicht van een thuiswerker

Als ik naar links kijk zie ik... een berg werk, maar ook dit:



Sorry, ik blijf er van genieten! :-) Prachtig koud weer hiervoor.

PS Naar aanleiding van de vraag van Simone: het gas wordt aangevoerd door de kruipruimte en komt recht onder de open haard binnen, dus daar staat ie op. De afvoer (lijkt niet meer dan wat een droger produceert) gaat door het platte dak van onze uitbouw. We zien de schoorsteen dus uit ons slaapkamerraam.

maandag 29 november 2010

Foto-update

Hoe moet je touwtjespringen als je maar één hand hebt die een klosje kan vasthouden? Hier had Ying Xin geen ergotherapeut voor nodig... alleen het plakband! :-)



En heel mooi nieuws: we hebben een open haard! Ik kan me geen beter weertype voorstellen om zo'n ding te krijgen; het was een langgekoesterde wens. Wel van het type gashaard, om te voorkomen dat ons hele huis verbouwd moest worden. Héérlijk! De rest van het huis wordt helaas wel ijskoud doordat de thermostaat denkt niet meer op te hoeven warmen, dus die wordt nog naar de gang verplaatst. Op deze foto kijken de kinderen het weekoverzicht van het Sinterklaasjournaal, dat vooral door Ying Xin vol vuur wordt gevolgd. Ik weiger te zwichten voor de commerciële alternatieven en ga voor de klassieke versie!



En onze Ying Xin heeft haar eerste rapport gekregen! Heel mooi gedaan. Ze doet het prima, vindt het leuk om te leren schrijven en zit lekker in haar vel. Een leuk rapport kreeg ze, met foto en al. Een mooi tijdsdocument!

donderdag 25 november 2010

Hij komt, hij komt...

... die lieve goede Sint! Zondagmiddag vijf december, met minstens twee Pieten. Geweldig! Lang leve Rent-a-Klaas (niet zijn echte bedrijfsnaam, misschien een mooie voor een nieuwe Sintservice? Onee, LOL, hij bestaat al!!!)'

Hong Jie heeft het concept, zoals ik al schreef, van harte omarmd. Favoriete liedje is 'Sinterklaasje Bonne Bonne Bonne'. Lekker makkelijk! Gisteravond werd er ook driftig gestudeerd op het liedje voor Babypiet, dat alle kinderen moesten zingen. Vanmorgen helaas geen sleutels in de schoen... Daar beginnen we maar niet aan, zie hem maar eens terug te krijgen!

Komende zondag kunnen ze hun schoen weer zetten en dit keer voor de echte open haard. Want die komt zaterdag. Wat een timing met dit koude weer!

Nu nog even studeren op input voor Het Grote Rode Boek. Ik wil absoluut een les meegeven aan Hong Jie over lelijke woorden zeggen, want dat is nu echt ZO vermoeiend. Zijn hele - overigens beperkte, gelukkig - repertoire komt voorbij. Ook Poepchinees is hier in de ban gedaan; die mag ook niet van mama.

Gisteren is Ying Xin weer gaan paardrijden, tot haar onuitsprekelijk genoegen. In draf zowaar! Aan een lijntje, maar goed - het was echt een paardrijervaring 2.0 voor haar. Heerlijk!

Vooraf hadden we op school nog een afspraak met de ergotherapeut die Hong Jie zijn stoel heeft aangemeten. Hij had een heleboel nuttige tips en feedback voor de juf, de intern begeleider en mij; hij heeft een uur geobserveerd bij buitenspelen en knutselen. Wat hij zag? Een jongetje dat héél erg gepamperd wordt! Dat krijg je met allemaal meisjes in je klas die je zo schattig vinden, een kind dat het zich maar al te graag laat aanleunen en een juf die 26 kinderen heeft dus dat begrijpelijkerwijs graag delegeert. Dat moet anders, vond de ergotherapeut. HJ moet zelfredzamer worden. Ook een paar aanpassingen in en om de klas, allemaal heel concreet en toepasbaar. Fijn hoor!
Verder gaan we het rugzaktraject in, voor een Cluster-3 rugzak. Met het geld uit zo'n zak kan de school meer hulp inzetten om HJ te begeleiden bij gym, buitenspelen en andere activiteiten waar zijn anders-zijn een factor is.

Dachten we met het afronden van de laatste rapportage aan China de papierwinkel kwijt te zijn... Kunnen we hiervoor weer een ordner uit de kast trekken! :-) (We? Ik!) Maar goed, het is absoluut nuttig. Ik heb me door andere ouders van kinderen met ledemaatafwijkingen laten overtuigen dat het mogelijk is, want ik dacht in het huidige politieke klimaat dat het zinloos zou zijn - de PGB's zijn er sinds juli al niet meer. Duimen maar!

dinsdag 23 november 2010

Beroemdheid ontmoeten?

Van Lady Gaga heb ik geen contactgegevens. Van Xander de B. zijn mobiele nummer, maar die is inmiddels getrouwd, dus doet niet meer mee (hopen we). Wat ik wel heb: het signeerschema van kersverse boekenschrijfster Annerieke Berg!

Donderdag 2 december van 16:00-17:00 is ze bij boekhandel Den Hertog in Nijkerk (Frieswijkstraat 6) om je boek van een persoonlijke boodschap te voorzien. En diezelfde donderdag is ze 's avonds tussen 19:00-21:00 in Zeewolde, bij boekhandel 'Book-Inn' aan het Dalkruid 2.

Boek, boek? Welk boek? Voor de drie mensen die mijn weblog lezen maar nog nooit haar weblog hebben gelezen... Klik in mijn lijstje favoriete links op 'De Bergjes'. Daar kun je alles lezen over Kwetsbaar Begin, het boek dat Annerieke schreef over de adoptie van twee van haar vier kinderen. Een prachtig boek!

Tip voor Sinterklaas, dus. Enne, doorklikken naar haar weblog hoeft niet eens. Je kunt ook meteen naar bol.com!

HJ in de lappenmand

Hong Jie was gisteren niet topfit en vandaag kwam hij ziek zijn bed uit. Buikpijn! Nee, meneer hoefde geen plakje worst (wat zijn ochtendsnack is, bij Sesamstraat). Zelfs geen snoepje (de controlevraag van Ying Xin, die probeert alle niet-noodzakelijke aandacht voor HJ te voorkomen). Echt niet lekker dus!

Een dagje thuis bij mama. Niet heel praktisch (tussendoor werken), maar wel even nodig. Toen ik hem afdroogde na een warme douche begon hij over een nieuwe Hong Jie. Dat doet hij vaker, naar aanleiding van foto's meestal: ik denk dat het zijn manier is om te praten over verandering, dat hij er anders uitziet, 'nieuw'. Dit keer werd het specifieker, ik was helemaal verbaasd: "Mama nieuwe Hong Jie nodig! China bellen. Nieuwe Hong Jie sturen, twee armen. Mama maken! Mag daaaaat....???" op een zoetgevooisd toontje, alsof het mijn keuze zou zijn om er 'even' een arm aan te plakken.

Even een gesprekje gevoerd op zijn niveau over dat het echt heel makkelijk is om twee armen te hebben en dat ziek zijn niet leuk is, maar dat ik geen andere Hong Jie wil dan deze. Nooit!

maandag 22 november 2010

Leren leren

Talloze onderwijsprofessionals volgen workshops, trainingsmiddagen en opleidingen met dit onderwerp: Leren leren. Hoe leer je iemand om te leren?

Best een doordenkonderwerp, maar nog meer in het geval van het hoogbegaafde kind. Een van de redenen om Casper op een Leonardoschool te doen, was om hem nu al te laten ervaren dat het 'niet allemaal vanzelf gaat' en je niet per se komt aanwaaien - ook al heb je een slim hoofd.

Tsja, en dan haal je wel eens een onvoldoende. Dat is even slikken! Zeker voor hem. Toch zijn we er blij mee. Liever nu, dan dat hij over vijf jaar een proefwerk Frans verknalt omdat hij denkt dat hij het toch wel weet ('Dat was altijd toch al zo?'). Maar het geeft hem wel heimwee naar die tijden. En dan is het een lastig gesprek om te praten over iemands gevoel, als die dat zelf nog niet goed onder woorden kan brengen, terwijl je juist die ene wens niet gaat inwilligen: terug naar de oude school, want daar was het zo makkelijk. Hij zit goed in zijn vel hier, is meer ontspannen dan voorheen en doet het prima. We hebben met hem en zijn leerkracht zijn eerste portfoliogesprek gehad (niets ouderwets tienminutengesprek...) en ook gehoord welke leerdoelen hij heeft afgesproken.

Zo blij dat we deze keuze voor hem hebben gemaakt! Toch is het lastig als je ziet dat je kind het moeilijk heeft. Tegenslag is even wennen, maar het komt goed. Weet ik.

zondag 21 november 2010

Weer een Chinees erbij in ons dorp!

Nee, niet een nieuw Chinees restaurant: een Chinees kind. Vandaag ben ik met Hong Jie naar het aankomstfeestje geweest van Fang. De ouders van Fang wonen naast de ouders van onze buurvrouw (volg je het nog?).

Leuk om hem in levenden lijve te zien na het volgen van hun weblog. Een prachtig mannetje! Iets groter dan Hong Jie. Toevallig liepen ze vandaag in dezelfde trui (weliswaar een andere kleur) dus dat zorgde nog een keer voor wat verwarring bij een bezoeker van het feestje. Al die Chinezen lijken ook op elkaar! :-)

Fangs ouders kunnen Sinterklaas laten weten dat hij NIET hoeft te komen dit jaar, want hij heeft zijn eigen Intertoys-filiaal al bijelkaar verzameld. Pfoe!

Vanavond heb ik, na een tip van een Amerikaanse moeder, geprobeerd een éénhandig mes te bestellen voor Hong Jie bij Amazon.com. Helaas: messen mogen niet verscheept worden naar Europa. Zal ook wel iets met 11 september te maken hebben, grrr... Ik probeer hetzelfde mes nu van deze leverancier te krijgen; even hun antwoord afwachten. Er gaat een wereld voor je open als je zoekt op dingen die gemaakt zijn voor mensen met een beroertje. Zo vond ik zelfs dit eenhandig kookboek. Maar dat is iets voor later zorg! Pepijn gaat in elk geval dit snijplankje ook namaken als bord, want dat vond ik toch wat prijzig. Heel handig!

donderdag 18 november 2010

Dagelijkse beslommeringen

Het feestelijke seizoen hier hobbelt voort! Het schoenzetten hebben we voor een paar dagen in de ban gedaan, nu Ying Xin gisteravond om tien uur op de trap stond te snikken over haar schoen (was ie al gevuld), om 01.40 uur hetzelfde kwam vragen en om 05.00 uur weer. RAAH! Mocht ze dan misschien al gaan lezen om vijf uur? Jahoor! Ga je gang. Godzijdank hadden ze vandaag een studiemiddag op school, want ze zal ongetwijfeld afgedraaid zijn geweest. Anders mama wel (papa slaapt door dit soort dingen heen). Voordeel van het zelfstandig zijn: even een uurtje op de bank doortukken vanmorgen, want de nacht was iets te gebroken!

Hong Jie krijgt volgende week iemand op bezoek van het revalidatiecentrum, die op school komt kijken om de juffen advies te geven over hem en hoe ze hem kan helpen. Zijn juf wilde graag advies bij dingen als toiletbezoek, gym en knutselen. Nou vinden wij dat hij bijna alles kan - maar wij zijn weer niet zo onbevooroordeeld :)
Heel goed dat zijn juf om hulp vraag en dat die ook gegeven kan worden. Thuis gaat het natuurlijk makkelijker, omdat er minder kinderen zijn én je ook meestal op je blote voeten kunt rondlopen. Handig bij het knippen, in zijn geval!



Verder kijken we alvast vooruit naar 2011 en hebben we zowaar onze zomervakantie al geboekt. Hoezo vroegboekers?? We houden het dit jaar wat bescheidener en blijven in eigen land. Al een tijd lang zat er een knipsel in mijn mapje 'Ooit' (ja, je houdt van Getting Things Done-achtige principes of niet) van een vakantiepark in Woudenberg. We gaan van de zomer de bunker in! Een liniehut, zoals het officieel heet. Lijkt ons erg leuk, slapen in een bedstee. Geen zand of zwembad direct ernaast, maar daar vinden we wel iets op. Nou nog mooi weer volgende zomer! (Duim je mee?)

zaterdag 13 november 2010

Zie ginds komt Sinterklaas

Het zetten van een schoen in huize Visser gebeurt nogal wisselend. Het eerste jaar om de dag (oeps, dat was veel) en toen alleen in het weekend. Gezien de stuiterballen die 's morgens voortdurend komen vragen of het al ochtend is hebben we daar van geleerd en gebeurt schoenzetten bij voorkeur door de week! :-) Helaas was ik dat dit jaar vergeten. En dus mochten ze gisteravond hun schoen zetten. Drie schoenen met een appel erin, plus een tekening van Ying Xin en haar vriendenboekje. Want Paardenpiet moest daar in schrijven, graag. Zo geschiedde... Lievelingsdier? Amerigo. Lievelingseten? Pepernoten. Mooiste boek? Het grote rode boek van Sinterklaas. Favoriete programma? Het Sinterklaasjournaal natuurlijk!

Hong Jie was om 05.40 de eerste vanmorgen maar liet zich nog even terugsturen (grmbl). Maar om tien voor zeven was niemand meer te houden, dus naar beneden, naar de schoenen... Sinds Casper weet dat er enige hand van papa en mama in de aankopen zit worden zijn verlanglijstjes steeds waanzinniger. Sorry, Nintendo-spelletjes in de schoen, daar doet de Sint niet aan! En die film Hoe Tem Je Een Draak is pas volgende week in de winkel. Dus.



Later vanmorgen zijn we op een tip van de buren (en met de buren) naar Sinterklaas gaan kijken in Gouda. NIET in de binnenstad, waar je ongeveer met slaapzakken moet liggen en tien rijen dik staat, zodat je in de verte iets van rood en wit op een paard ontwaart. Nee... Tom Poes verzon een list en ging naar de plek waar Sinterklaas inscheept voor zijn aankomst in deze stad! We zagen ze dus letterlijk tussen schmink- en kleedkamer en de boot. Helemaal top! Een paar dozijn mensen, maar niet te vergelijken met later die ochtend, ongetwijfeld.



Hong Jie was behoorlijk nerveus op mama's nek (meneer is een nagelbijter, net als zijn grote broer... Grrr). Hij wilde wel een handje geven aan Sinterklaas, tuurlijk... Maar op het moment supreme stak hij zijn hand toch maar in de lucht, de Sint kreeg hem niet! Gelukkig kreeg hij wel snoep. Dat dan weer wel.



Casper wéét hoe het zit, en toch... Het blijft spannend. :-) Hij heeft Sinterklaas wel een hand gegeven. En vier handen snoep gescoord, naar eigen zeggen!

vrijdag 12 november 2010

Sinterklaas en China

Nee, hij komt niet uit China. Gaat ook niet naar China. Maar mama wel!

Eerst maar even Sinterklaas:
Hong Jie heeft het concept met gretigheid omarmd. Wat wil je ook, met een man die kadootjes en snoepjes geeft? Geen probleem, hij vind hem lief. (Toch nog maar even dat gesprek aangaan over vreemde mannen die snoepjes geven... Maar dat is iets voor na 5 december.)

Vanavond keurig zijn schoen gezet met broer en zus samen. Liedjes gezongen, helemaal goed! Ik ben heel benieuwd hoe hij morgen reageert als er echt iets in zit. Gisteravond heeft hij zich ook aan een Nederlandse traditie overgegeven, namelijk Sint-Maarten. Snoep... Daar is hij wel voor te porren. De mooie lampion was natuurlijk ook iets waar hij wel oren naar had. Maar het beestenweer... Mijn hemel! Als ze in het zwembad waren gesprongen, waren ze niet natter geweest. Snel onder de warme douche en in pyjama de schamele oogst tellen: een snoepje of acht. Mama vond het helemaal niet erg, want er zijn nog voldoende snoepgelegenheden in aantocht. Plus een tandartscontrole - hopelijk alles OK!

En mama, ik dus... Ik ga naar China. Volgend jaar. Ik ga mee als niet-medische vrijwilliger met Red Thread Charities, een reis van ongeveer twee weken. Deze Amerikaanse organisatie heeft vorig jaar Hong Jies tehuis bezocht, dit jaar weer en volgend jaar dus ook. Daarnaast bezoeken ze nog één of twee andere tehuizen. Een geweldige gelegenheid om Hangzhou weer te zien! En natuurlijk om super dicht bij 'het vuur' te zitten. Ik geef dan ook een praatje - heeft RTC me gevraagd - over het Westerse perspectief van adoptieouders. Want in China kijken ze nog steeds anders aan tegen sommige aspecten van adoptie; bijvoorbeeld dat we ook SN-adopties doen, of dat wij waarde hechten aan contact met de voormalige pleegouders van ons kind. SN-adopties gebeuren natuurlijk al wel veel, maar de gradaties blijken moeilijk in te schatten voor veel Chinezen. Ik wil aan het einde ook nog een dag naar Wenzhou, Ying Xins tehuis bezoeken. Want ik ben naar Chinese maatstaven om de hoek: een schamele vijfhonderd kilometer scheiden Ying Xins stad van herkomst van die van Hong Jie. Een korte binnenlandse vlucht dus.

Via Red Thread Charities kreeg ik deze week een exemplaar van de nieuwsbrief van het tehuis van Hong Jie, met daarin een stukje over Hong Jie. RTC was in oktober weer geweest en de medisch directeur had de nieuwsbrief voor ons meegenomen; we kregen eerst een foto ervan over de mail (zodat onze Chinese buurman kon vertalen!) en het papieren exemplaar per post. Zo leuk! Ze hadden mijn e-mail met een update over hem samengevat, er wat foto's bij geplaatst en er een soort filosofische bespiegeling van gemaakt. Sommige stukjes waren wat minder politiek correct naar onze smaak, maar goed. (Verwijzend naar een blakende Hong Jie op onze vakantiefoto uit Spanje: "Wie kan zich voorstellen dat dit gebruinde, gezonde kind hier het zwakke kind was? Het kind waarop werd neergekeken?")

Wat wij hebben gedaan (Hong Jie adopteren en voor hem voorzieningen regelen zoals een fiets, stoel voor school en speciale schoenen) werd neergezet als 'het ultieme wat je als mens kunt doen' voor een kind. Het was veel meer dan ze in China voor hem konden doen, stelden ze. Maar het was ook een aanleiding voor iedereen 'om eens goed naar zichzelf te kijken en zich af te vragen wat het de echte betekenis is van de woorden 'iets goeds doen voor een ander''!

Jeetje, we voelden ons wat opgelaten - maar wel goed dat ze er zo openlijk over spraken. Dubbel pluspunt is dat deze nieuwsbrief ook naar Hong Jies voormalige pleegouders gaat, zodat we zeker weten dat ze onze update-foto's hebben gezien!