donderdag 30 december 2010

Alvast een spetterend uiteinde...

... niet van het oliebollenvet dat over je heen spettert, maar een spetterend uiteinde van 2010! Op naar 2011. Dat het een jaar mag worden waarin iedereen gezond, gelukkig en blij is - gezonder, gelukkiger en blijer dan dit jaar. Veel geluk!

Jippie! We hebben een zeemeermin



Morgen mag ze afzwemmen!! Oh, wat zijn we blij... :-)

maandag 27 december 2010

Onze schone zwemster

Onze Chinese schone wordt in februari 7, maar is nog niet in het bezit van een A-diploma. Wel in het bezit van ouders die niet - zoals bij haar oudste broer - zin hadden om wéér twee zomers lang vijf ochtenden in de week naar zwemles te stiefelen. (In het buitenbad aan het einde van de straat, dat dan weer wel, maar toch...) We zochten naar een kostentechnisch vergelijkbare, maar tijdtechnisch véél praktischere oplossing en vonden die in, jawel, de snelcursus. De tweeling uit ons vorige blogbericht (broer en zus) hebben hem ook gedaan, plus nog een paar andere kinderen die we van school kennen. Stuk voor stuk enthousiaste aanbevelingen.

Hoezo snelcursus? Zoals je voor je rijbewijs vrijwel achter elkaar door kunt lessen (twee weken stevig doorrijden) kan dat tegenwoordig ook voor zwemles. Althans, in een zwembad tien kilometer bij ons vandaan. In totaal 44 uur geloof ik, dus diplomaverantwoord, maar enorm geconcentreerd: een paar weekendlessen van twee uur, en twee kerstvakantieweken elke dag (met uitzondering van de echte kerstdagen...) van 8.00 tot 12.00 uur.

Ja, je leest het goed! Vier uur achtereen. Met een pauze voor een koekje en pakje drinken. En Ying Xin vindt het prima! Ze is een van de oudere kinderen; er zitten ook smurfjes van net vijf jaar tussen in een groep van ongeveer dertig kinderen. Zo'n 70% van hen zou het moeten halen binnen deze -ongeveer- twee weken, is ons verteld. Iedereen zwemt af op Oudjaarsdag; je krijgt ofwel een walvisdiploma, ofwel een A-diploma. De walvisjes stromen zonder meerkosten door in de reguliere A-les, en zwemmen dan waarschijnlijk ergens in het voorjaar af. Het kost wa, maar dan hedde ook wa, zou mijn oud-collega-en-inmiddels-klant-geworden Hugo zeggen! ;-)

Wij hopen geen walvis te hebben, maar een zeemeermin... En aan wat we kunnen zien gaat het prima, dus we hebben goede hoop. Ze zwemt al met kleren aan, door het gat... The whole nine yards (of wat is die afstand onder water eigenlijk?). 's Middags is ze natuurlijk moe, daarom doen we het rustig aan. Beetje rommelen, filmpje kijken (Shrek 4 en Toy Story 3 zijn de oogst van deze kerstvakantie), knutselen... Mevrouw weet er wel weg mee. Het speciaal op Marktplaats gescoorde joggingpak (lichtroze met strass-steentjes natuurlijk, helemaal haar smaak maar niet die van mama, ach) bewijst trouwe diensten.

Zwemmen doet ze in een Swimsafe pak, net zo'n outfit als Hong Jie van de zomer aanhad, met piepschuimen torso. Al snel mochten haar rugdrijvers uit het pak worden verwijderd, en twee dagen later ook haar buikdrijvers, zodat ze eigenlijk alleen nog een soort surfpakje draagt.

De foto's zijn niet bijster goed, want duffe fotografe; 's morgens vroeg rolt mama ook zo uit bed, op kousevoeten naar beneden, boterham smeren, Ying Xin uit bed tillen, jas aan en de auto in (waarom een kind aankleden voor die paar meter?). Zo stil mogelijk, want als Hong Jie je hoort, is het hele huis wakker, ook papa die hoopt om toch wel tot acht uur te kunnen slapen.

Kwart over zeven vertrekken - met deze sneeuw en ijzel geen overbodige voorzorgsmaatregel. Niet bepaald de meest relaxte kerstvakantie-ochtenden, maar we zijn er wel in één keer af. Geen zwemvest meer op de boot, daar verheugt Ying Xin zich nog het meeste op! :-)

(Voor Hong Jie wordt het zwemmen in het revalidatiebad, want een kleine arm blijkt absoluut geen bezwaar, maar helemaal geen arm - das andere koek.)



zaterdag 25 december 2010

Fijne feestdagen!

Iedereen alvast een spetterend 2011 gewenst!

Wij brachten Kerstavond al heel gezellig door met vrienden. Zij namen hun gourmetstel mee en een lekker toetje, wij zorgden voor de rest...









Hong Jie wenst iedereen een mooi jaar met lekkere toetjes!

zondag 19 december 2010

Kerstvakantie

Officieel nog niet natuurlijk (morgen pas) maar de spirit zit er al in!

We dachten op Marktplaats een ligstoel te kopen voor onszelf naast de open haard, maar in levenden lijve bleek het meer een kindermaatje... Met een voetenbankje kan het wel voor ons en ligt ook heerlijk. De kinderen genieten er sowieso van!



Het winterlandschap bij ons in de buurt is prachtig nu. Vannacht weer dik 20 cm er bovenop ook!



We zijn met de buren sleetje gaan rijden naar een natuurgebied in de buurt waar een tijdelijke overdekte ijsbaan is ingericht. Leuk weer is dit!



Hong Jie (denken we...) voor het eerst van zijn leven op de schaats!



Hij vond het superleuk, net als Casper (ook voor het eerst in járen) en Ying Xin, die al heel goed kan skeeleren en dus het schaatsen ook best makkelijk vond.



Casper hebben we vanmorgen 'gedwongen' eens met zijn broertje te gaan spelen. De autootjes en de garage leken eerst niet aantrekkelijk, totdat hij bedacht dat hij ze een naam kon geven. Toen was het opeens wel leuk!

vrijdag 17 december 2010

White Christmas

Goed, ik heb er een uur over gedaan om Casper uit school te halen(een rit van 8 kilometer). Maar het is wel heel sfeervol, toch? 25 centimeter sneeuw ligt er maar liefst in ons dorp. Leuk!

Gisteravond gelukkig nog niet; toen hadden we twee kerstdiners om kinderen naar te vervoeren. HJ en YX konden het gelukkig lopend doen. Bij Caspers school is het de gewoonte dat de ouders ook blijven borrelen; voor ouders hangt er ook een intekenlijst, net als bij de kinderen. Blokjes kaas, leverworst en een paar flessen fris - onze bijdrage was zo op! Er was een hele leuke quiz georganiseerd met vragen over de school en de historie van de school. Hoeveel jongens zijn er sinds de start op school geweest, inclusief die er nu nog zijn? Ehm... Hoeveel setjes broertjes en zusjes er zijn onder de 64 leerlingen weet ik nog wel: 17. Had ik goed gegokt. Ik deed samen met een andere moeder met een stemkastje, en in ronde 1 waren wij de winnaars! Van een fles Leonardo Chianti. Heel toepasselijk natuurlijk :)

Casper aan het kerstdiner:



Dit jaar even geen kerstboom voor ons - hadden we even geen zin in, en met de prijzen die ze ervoor vragen... Jaiks! Ik ga toch geen boom kopen van 75 euro die twee weken staat?? Dus: een kerstkrans. Leuk om te versieren, al zou je dat niet zeggen bij deze foto. Een memorabele foto waar ALLE DRIE de mensen er raar of sikkeneurig opstaan! :-)



Maar het resultaat mag er wezen! Heerlijk kitsch, zonder aanziens des bals of ornaments: gewoon allemaal erin. Super!

donderdag 9 december 2010

Foto-update

Sinterklaas was errug leuk! Hong Jie was DIEP onder de indruk. Zat versteend op mijn schoot (standje 'hert dat in de koplampen kijkt'). Goh, Sinterklaas wist dat hij wel eens lelijke woorden zegt...? Hoe kan dat toch? (Helaas bleek de volgende ochtend het niet het gewenste effect te hebben. HJ zei 'shit!'. Ik zei 'Wat had Sinterklaas nou gezegd??' Hij vertelde hoogst verontwaardigd dat hij toch geen lelijke woorden had gezegd waar Sinterklaas bij was... Dus wat was er mis? Zucht...)

Foto's van het Sintfeest (wij hebben alleen film) op het weblog van mijn vader!

Een doos is net zo leuk als het mooiste speelgoed. Casper maakte er een boot van, in Stoombootstijl, en doopte die Leconda (vraag me niet hoe hij aan die naam komt - geen idee!). Hong Jie vond het een prima plek om tv in te kijken; later wel liggend op twee kussentjes!





Voor een vriendin heb ik de navigatie bedacht en Engelste teksten geschreven voor een van haar websites. Leuk om te doen! We hadden een barterdeal gemaakt: ik schrijf alles en krijg in ruil daarvoor een Fatboy uit haar webwinkel. Die heb ik vandaag thuisgebracht en werd natuurlijk met gejuich ontvangen! Op de foto is alles nog leuk; vijf minuten later niet meer. Want toen bedacht Hong Jie dat het ook wel leuk was om vanaf de bank je achterover te laten vallen op dat enorme kussen. Klopt. Moet je wel goed mikken... :-( Dat was brullen en een bult! (En avondeten bij mama op schoot, want hij was/voelde zich wel héél zielig.)

zaterdag 4 december 2010

Sint-stress

Ik zal blij zijn als het maandag is! De kinderen zijn bij vlagen hyper-de-pieper, huilerig, blij en humeurig tegelijk. Ying Xin is een dankbaar slachtoffer voor de marketeers van speelgoedfabrikanten; ik word zo ongeveer bij IEDERE reclame geroepen, met haar gillende uitroepen: 'Oh mama, DAT wil ik ook! Heb je het gezien? Heb je het opgeschreven?'. Al een paar dagen maak ik haar duidelijk dat Sinterklaas zijn kadootjes echt al wel gekocht heeft en dat ze alles wat ze nu ziet, maar voor haar verjaardag moet vragen. Met daar achteraan de kleine lettertjes van papa en mama: Je Mag Sinterklaas Alles Vragen, Maar Je Weet Nooit Of Je Het Krijgt! Want Hong Jie had ook al bedacht dat hij dan wel aan Sinterklaas een DS ging vragen - want op die van broer en zus mag hij bijna nooit. Even de verwachtingen managen...

Vandaag is mijn rol beperkt gebleven tot onzichtbare Zwarte Piet (zakken voor de deur, bonken op de deur) bij een gezin in de buurt. Leuk! Gleed wel bijna uit door de sneeuw op mijn haastige terugweg; ik dook als een haas achter mijn auto, want mijn voordeur ging ik niet meer halen zonder gespot te worden - LOL!

Ondertussen was Pepijn weg voor een heuse performance als 'The Good Holy Man Himself' bij vrienden van ons. Ik heb het filmmateriaal nog niet gezien maar ben héél benieuwd! Vandaag had hij zitten knutselen om een boek te bekleden met rood karton en gouden lint. Ying Xin geloofde onmiddellijk dat het 'gewoon' een kadootje was en hielp ijverig mee. Hij was compleet in outfit, met witte schmink op zijn donkere wenkbrauwen. De echte dus!

O nee, die komt morgen bij ons thuis. Benieuwd of hij door de sneeuw kan komen - we hebben al een mail gekregen dat het eventueel wat uitloopt. Hmm... Morgen meer nieuws!

donderdag 2 december 2010

No place like home

Als je niet lekker bent, waar is dan de fijnste plek?

Juist. Bij mama op de bank. Onder je eigen dekbed, met een dikke stapel Suskes en Wiskes. En een boterham, want buikpijn ja, maar toch een beetje honger. Buiten sneeuwt het, maar de open haard brandt, dus binnen is het lekker warm.

Weet niet of het Sintstress is of andere dingen, maar Casper brengt vandaag thuis door!

woensdag 1 december 2010

Zelfredzaamheid

Is een groot goed, zelfredzaamheid - speciaal bij kinderen. Maar oh wat is het lastig om je kinderen te leren dingen te doen die je zelf tien keer sneller (en vaak ook tien keer beter) kunt doen. Vooral als je weinig tijd hebt. Of het zelf zo leuk vindt.

Dat laatste speelt vooral bij Manlief een rol als het concept 'Sinterklaas-surprise' voorbij komt. Heeft hij vorig jaar uren en uren besteed aan het maken van een hockeyveld, met poppetjes en al, dit jaar hield hij het 'slechts' bij het maken van een fietsje dat de surprise van Casper zou moeten versieren. Waarvoor wel allerlei materiaal werd aangeschaft, in stukjes gezaagd en aan elkaar gelijmd. Prachtig houten fietsje, zo groot als je hand. Tot Caspers onuitsprekelijke woede tikte Ying Xin het vanmiddag van de tafel, per ongeluk... Trapper los, standaard los, dus nieuwe lijmbeurt van papslief.

Hij kocht ook nog karton en plastic, want een tv moest het worden voor de surpriseontvanger. Het fietsje erin (dat is het programma). Mama en Casper dus druk aan het werk vanmiddag, met alle materialen. Casper knipte zon, wolken en bloem; ik plakte onderzijde met groen papier (gras) en de wanden en bovenkant met blauw (lucht). Casper knipte knopjes voor de tv, schreef de letters S-O-N-Y en liet mama ze uitknippen, want geduld heeft hij helaas niet in de genen zitten.

Een soort verstopplek moest erin komen. Papa had het idee van een dubbele bodem achtergelaten... Leuk als je het zelf niet hoeft uit te voeren. :-) Dus het werd een verstopplek achter de knopjes van de tv. Een verstopplek voor... eh... juist:

Het Kadootje. Het Enige Dat We Even Over Het Hoofd Hadden Gezien.

Aargh!!! Het was vijf voor vijf. Min zes. Hong Jie slapend op de bank. Een kwartier rijden naar het dichtsbijzijnde dorp met speelgoedwinkel die had wat de ontvanger wilde hebben. Het bloed zakte in mijn tenen!

En dan toont zich het grote voordeel van een huis waar Sinterklaas eigenlijk gewoon aan voorbij moet gaan, omdat het al zo vol zit met speelgoed: er werd binnen drie minuten een vrijwel ongebruikt, vrijwel identiek item opgedoken uit een kast. Ingepakt door Ying Xin, onze meesteres inpakster. Weg paniek.

Les voor volgend jaar: OOK het kadootje op de boodschappenlijst! :-)

Altijd feest met copy & paste

Een gevleugelde kreet van mijn oud-collega Marja: "Altijd feest met copy & paste!".
Tuurlijk - goed gejat is beter dan slecht bedacht. Letterlijk overschrijven van een weblog is prima, als je wilt dat je feiten kloppen, wanneer je een artikel schrijft over een gezin met adoptiekinderen.

Dat laatste ging helaas even de mist in met deze journalist. Gevalletje 'kruislings weblogs lezen', vermoed ik. Want dit hilarische artikel kreeg ik toegestuurd door collega-adoptiemoeder-die-blogt Annerieke. In haar lokale krant moest ze lezen dat zij als schrijfster van het boek Een Kwetsbaar Begin (check) als dorpsgenote (check) moeder was van twee biologisch eigen kinderen (check) en twee adoptiekinderen (check). Genaamd... Ying Xin en Hong Jie! LOL! Wel met de juiste benaming van hun SN. En die waren NIET kruislings gelezen; jammer eigenlijk, het was pas compleet geweest als Hong Jie het Syndroom van Poland had gehad en Ying Xin FFU-complex. Wat een giller!

We hebben maar besloten dat ik ze naar Zeewolde stuur en in ruil daarvoor Nina en Marthijn krijg teruggestuurd. Je bent aan het kwartetten of je bent het niet! :-)
(Oh, en dat deze krant ook nog wel een corrector dan wel een update van de spellingchecker kan gebruiken, dat laten we dan maar even helemaal buiten beschouwing. Zucht.)