woensdag 30 november 2011

Sportiever worden



We voorzien in Casper een toekomstige advocaat - gezellig bij zijn tante in de praktijk..? ;-) - want hij is voortdurend op zoek naar mazen in de wet. Hoe kan ik tóch mijn punt maken...? Voor dat soort situaties hebben we al een specifiek liedje in het repertoire om onze frustratie te laten horen... 'Advocaatje leef je nog, ie-ja, de-ja...' zingen we als hij weer op die manier begint.

Hij is het type dat aangekleed, vies en wel onder de douche zou gaan staan zonder die aan te zetten, en dan met mij de discussie aangaan dat hij toch écht onder de douche heeft gestaan zoals ik hem had gevraagd. Zucht. Heerlijk hè, kinderdiscussies? :-)

Helaas heeft Casper zijn moeders sportieve genen geërfd: nul. Nakkes. Hij houdt van stoeien en rennen op het schoolplein, maar daarbuiten niet zo heel erg. Omdat hij een kind is dat liever binnen speelt dan buiten en graag achter de computer zit, vonden we het belangrijk dat hij toch een sport ging doen. Dus gaf ik hem de gemeentegids, bij het hoofdstuk Sport, en vroeg hem te gaan kiezen.

Duurde niet lang. 'Vissen!' had hij tevreden besloten. Eehm... Nee, iets met beweging graag. Als hij niets kon vinden, zouden wij wat uitzoeken.

Geen nieuwe keuze gehoord, dus heb ik hem meegesleurd naar een proefles breakdance. Ideaal: zelfde locatie en tijd als Ying Xins streetdance, en vlakbij, dus het leek me een prima keuze. Mwa, Casper vond het niet echt bijzonder. Maar in dezelfde sportschool hadden ze ook diverse budo-sporten; op hun website had ik hem laten kijken naar wat er mogelijk was. Kempo, dat leek hem wel wat!

Prima. Gisteren de eerste proefles en hij vond het erg leuk. Mooi! Ik heb met hem afgesproken dat hij er drie maanden in elk geval naar toe gaat, en dat hij daarvóór niet mag stoppen. Want van zijn judotijdperk kennen we dat... Herhaling is niet zijn ding. Hij is gewend dat hij met dingen 'van het hoofd' iets maar één of twee keer hoeft te horen, en het dan weet. Bij dingen 'van het lijf' werkt het anders. Het zes keer oefenen van dezelfde koprol - dat is niet zo aan hem besteed, en hij is vrijwel niet te overtuigen dat oefenen zorgt dat je er beter in wordt. Je kent het, kunt het, of niet, is zijn idee, en hij laat zich niet op andere gedachten brengen.

zaterdag 26 november 2011

Tsja...



Tsja, wie zich op internet begeeft weet het: reaguurders zitten overal. Mensen die vervelende reacties plaatsen (anoniem natuurlijk), puur om even hun azijn kwijt te kunnen. Heb het reislog dus even 'dicht gezet'. Wil je meer weten over mijn zoekervaringen, mail me dan gerust, dan licht ik die toe.

vrijdag 25 november 2011

Ni Hao!

Na een hele bijzondere reis van tien dagen in Hangzhou en Wenzhou zijn we weer thuis! We hebben genoten. Een prachtige ervaring, vol emotionele ontwikkelingen en speciale ontmoetingen.

Heerlijk gegeten, veel mensen ontmoet en gesproken... Nog beter kennisgemaakt met het land van onze twee jongste kinderen. Foto's gezien die we nog niet hadden, informatie gehoord die nog onbekend was, dus veel puzzelstukjes kunnen vergaren.

We laten alles bezinken en zijn van plan om volgende zomer al terug te gaan, om zo alle contacten goed warm te houden en de banden verder aan te halen.

In dit weblogbericht voor alle niet-meelezers van mijn reislog een paar foto's om een impressie te geven van wat we hebben meegemaakt. Wil je mijn reislog alsnog lezen, stuur me dan een e-mail (adres staat bovenaan dit log) voor de URL en het wachtwoord.

Iedereen bedankt voor alle leuke reacties en mails! Het heeft ons goed gedaan, zo ver van huis.

Foto van Ying Xin, circa 13 maanden oud:



De piepkleine negen teentjes van Hong Jie in zijn dossier:



Kaja en onze rots in de branding, gids, tolk, cultureel attaché en vriendin Xixi:



Back home... Terug bij het tehuis van Ying Xin:



Heerlijk eten, compleet Babipangang-vrij:

vrijdag 21 oktober 2011

Eten en inpakken

Herfstvakantie was voor Casper: logeren bij opa en oma. Drie nachtjes maar liefst! Twee keer avondeten missen thuis betekende voor ons: eten wat hij niet lust. Eén avond pasta dus, en één avond Vietnamees. Uit eten! Heerlijk, bij De Smaak van Viëtnam. Loempia's met groente, pannekoek met groente en garnalen, ossenhaas op stokjes... Smikkelen dus. Het kleine grut deed mee met een kippensoep voor mevrouw (totaal anders dan die van Unox, kan ik je melden) en een prutje noedels met vlees en groente (niet op de kaart, maar speciaal voor ons onderdeurtje door de chef gecomponeerd). Aanrader als je in Woerden bent! Kies vooral voor het Kleine Hapjes Menu. Misleidende naam, want wij zaten vol :) Casper is enórm verwend bij opa en oma... Kermis, museumbezoek, Donald Duck Pockets gekregen - hij wilde eigenlijk niet mee vanavond!

Red Thread Charities is een Amerikaanse vrijwilligersorganisatie van vooral medici die nu in China zit, in Hangzhou, Hong Jie's stad. Ze schrijven daarover op hun blog. Jaloersmakend, want ik zou eigenlijk met hen zijn meegegaan dit jaar. Door omstandigheden mocht ik geen deel uitmaken van de groep. Het gemis is natuurlijk een stuk minder omdat ik over iets meer dan drie weken zelf voet op Chinese bodem zet... In Hangzhou. Samen met collega-adoptiemoeder en vriendin Kaja.

De laatste voorbereidingen zijn in volle gang. Visum aangevraagd? Check. Vaccinaties nog actueel? Check. Hotels geboekt? Check. Reisverzekering? Check. Heen gaan we met ieder twee stuks bagage, terug met ieder een. Lijkt onlogisch voor iedereen die ooit in China heeft geshopt... :-) Maar het komt omdat we op de heenreis respectievelijk een badstoel (voor spastische kinderen, die dan stabieler kunnen baden) en een kinderrollator meenemen voor Hong Jie's tehuis. Zonder gehandicapt kind in je gezelschap mochten deze dingen helaas niet als 'special luggage' mee... Maar een extra koffer elk was relatief de goedkoopste oplossing.

Hier in de woonkamer staat nóg een kinderrollator, maar dan een behoorlijke joekel, te groot voor een bagagestuk. De gebruiksaanwijzing moet ik nog in het Engels vertalen, en dan gaat deze rollator met de mensen van PostNL als verzekerd pakket tussen 10-20 kilo op reis. Na weken zoeken, bellen, vergelijken, surfen, afwegen bleek dit de oplossing die de beste keuze was. Duim je mee dat ie goed aankomt?

Vanavond alle koffers en tassen gescreend om te kijken waar de badstoel inpast (check). Het is wat gepuzzel, want er mag maar één bagagestuk mee terug - dus gaan mijn kleren en tandenborstel heen in een opvouwbare weekendtas. En dat alles op de terugweg weer in de koffer. Natuurlijk hebben de kinderen hun wensen wat shoppen betreft... :) Ik houd het even beperkt tot drie paar Uggs in de maten 34, 31 en 25!

We hebben ontzettend veel zin in de reis. Tien dagen zonder kinderen is al heel bijzonder - met zijn leuke en minder leuke kanten - terwijl we toch heel erg met kinderen bezig zullen zijn. Een intensieve reis! Ik ga ofwel een apart blog met wachtwoord bijhouden, of een bulkmail rondsturen naar wie het wil lezen. Laat dus in de reactie je mailadres achter, als je wilt meelezen! Anders kan ik je niet informeren over wat ik ga doen. :-)

Er is nog een aardig lijstje af te werken: kadootjes kopen, documenten scannen, mapjes maken met alle papieren die ik mee moet/wil nemen... Maar het raamwerk staat, en dat is het belangrijkste. Ieder puzzelstukje dat ik kan vinden gaat mee terug in de koffer. Geen idee of we er al bij terugkomst een beeld van kunnen maken, of alleen de contouren. Maar ieder stukje is er een!

dinsdag 11 oktober 2011

Even bijpraten


Heerlijk! Een mama-uitje in het verschiet. De activiteit is niet zo speciaal (lunchen) maar wel het gezelschap: zes andere bloggende adoptiemoeders met special needs kinderen uit China en gemengde gezinnen. Hoezo specifieke doelgroep? ;-)
Veel zin in hoor... Want ik volg ze regelmatig. Vier van de zes zijn nog actief; de andere twee hebben het een tijdlang gedaan. Drie anderen waren helaas verhinderd, maar gelukkig zijn twee daarvan ook nog online te volgen!

Leuk! Grappig genoeg gaven de meesten de voorkeur aan een dameslunch in plaats van een dag met de gezinnen. Heerlijk om eens gewoon 'volwassen' te praten zonder neuzen te snuiten, billen af te vegen, honger te stillen of dorst te laven.
(Tenzij het onze eigen neuzen, billen, honger of dorst zijn - LOL!)

zondag 9 oktober 2011

Nieuwe schoenen

De hele winter op sandalen lopen... Niet helemaal jofel. Tijd voor nieuwe schoenen! Nu heeft Hong Jies kunstvoetje geen last van de kou, maar toch: één paar zochten we. Nadeel van zijn prothese is nu (nog) dat het voetje er vrij strak onder zit en de schoen dus niet te hoog mag zijn. Laarzen zijn uitgesloten; bergschoenen onwaarschijnlijk.

Het werd dit paar:



Stoer modelletje!

Nu nog bij de eerste controle van zijn prothese navragen of ze de 'tenen' van zijn laarsje dicht willen maken. Het verbaasde me dat ze die open hadden gelaten; de maker zei fronsend, krabbend op zijn hoofd, toen ik mijn winterzorgen uitlegde: "Eeh... Dikke sokken aan?" Tsja, maar dan nog - ze worden wel nat in de regen! Ze kunnen niet verstopt worden onder een broekspijp, want die zou wel extreem breed moeten zijn, en bovendien zitten ze zo dicht bij de zoom dat ze er makkelijk onderuit floepen. Toch maar even vragen of ze de tong van die laars kunnen verlengen zodat zijn tenen beschut zitten..

woensdag 5 oktober 2011

Update van de medische molen

Hong Jie is de trotse bezitter geworden van drie voeten... Twee had hij al, en hij heeft er een kunstvoet bij!
Deze voetprothese is gemaakt omdat de plateauzool voor zijn korte been op de langere termijn niet meer houdbaar was. Nu gaat het nog wel, al is het 'struikelgevoelig'. Maar naarmate hij groeit blijft zijn korte been verder achter - het groeit niet even hard mee, verwachten de artsen - waardoor er een alternatief nodig was. Ziedaar 'het rode laarsje', zoals het hier thuis is gedoopt.

Hier zie je Hong Jie bij de passing van het eerste concept:



Voor de duidelijkheid - de bovenste voet van de twee die op elkaar staan is zijn eigen voet. Onderop het laarsje is een kunstvoetje geschroefd (veel te licht van kleur, haha, en met vijf tenen in plaats van vier, tot zijn grote genoegen).
Dat betekent dat we alleen lage schoenen aan kunnen doen, in dit geval sandalen.

Deze week was de prothese af! Hij moest rood worden vond Hong Jie en dat is het ook. Gisteren heeft hij hem vrijwel de hele dag aangehad, ook naar school, maar vanmorgen was het opeens 'stom laarsje'. Benieuwd hoe het verder gaat, de acceptatie, want het allerliefst loopt hij gewoon op zijn sandalen of blote voeten. Dat gaat gezien het weer niet meer, maar ook niet omdat het voor zijn rug, houding en benen beter is als hij rechterop loopt. Op blote voeten loopt hij altijd mank, omdat hij zijn langere been buigt.

Hier is de prothese nu hij klaar is:



Over groei gesproken: gisteravond hebben we uitslag gekregen van zijn bloedonderzoek. Het blijkt dat hij inderdaad in zijn bloed niet alle stoffen heeft die nodig zijn om goed te groeien - in elk geval niet in de gewenste hoeveelheden. Hij heeft - prachtig Scrabblewoord... - groeihormoondeficiëntie.

Binnenkort moet hij een ochtend terugkomen voor een uitgebreide test, waarbij ze gaan bepalen of hij goed reageert op het toedienen van kunstmatig hormoon. Als dat zo is, gaan ze bekijken in welke hoeveelheden en frequentie hij het gaat krijgen.
Een boom van een kerel zal hij nooit worden, maar we zijn blij dat zijn afvlakkende groei een zetje gaat krijgen, want zijn groeicurve zag er niet goed uit!

Nadeel van groeihormonen is dat je het - meestal dan - dagelijks moet toedienen en dat tabletjes of drankjes niet kan; je moet het injecteren. Tegenwoordig schijnen daar ook weer alternatieven voor te zijn, gelukkig. Ach ja: we'll cross that bridge when we get there! :)

woensdag 14 september 2011

Even bijwerken

De klad blijft in het bloggen, merk ik. Te druk!

HJ heeft weer wat medische dingen achter de rug: komende maandag krijgt hij zijn eerste voetprothese aangemeten. Feitelijk een soort laarsje voor zijn korte been, met daaronder een kunstvoetje. Dat kunstvoetje gaat dan in een gewone schoen, net als de voet van zijn langere been. Foto's maken dit vast duidelijker... Maandag dus de eerste passing van wat ze voor hem hebben geknutseld, op basis van het gipsen afgietsel dat ze van zijn been en voet hebben gemaakt.

Verder was daar de check up van de logopediste, om te zien of hij vorderingen maakt in taal. Dat doet ie zeker: langere zinnen, betere vervoegingen, meer 'aangeklede' zinnen. De test is nog niet klaar, we moeten nog een vervolgafspraak plannen.

Ook een bezoek gebracht aan de kinderarts, om te praten over zijn groei. Vorig jaar september ben ik al geweest, maar toen wilden ze het nog een jaartje aankijken om te zien of hij geen inhaalslag ging maken door het Westerse eten. Wat er ook kwam: geen inhaalslag. In bijna 22 maanden is hij ongeveer 10 centimeter gegroeid, en dat is te weinig. Bovendien vlakt zijn groei af, en dat is niet goed. Ook in de Chinese groeicurve bungelt hij onderaan.

Zijn bloed is geprikt, en op basis van de uitslag (hoeveel groeihormonen zitten er in zijn bloed?) hakken ze dan definitief de knoop door: wel of geen groeihormonen geven. Zijn kalenderleeftijd (hoe oud we weten dat hij is) wijkt namelijk 11 maanden af van zijn skeletleeftijd (de leeftijd die je hem zou geven op basis van zijn rontgenfoto's). Ruimte voor groei dus, maar dat moet een zetje krijgen lijkt het. Overigens staat dit compleet los van geen linkerarm, korter linkerbeen, vier tenen en een enorm eigenwijs karakter :-)

Komend weekend allereerst feest: HJ wordt 5! Zijn papa werd gisteren 39, dus dat wordt dubbel feest. De eerste pannen staan al op het vuur voor ons verjaardagsbuffetje!

zondag 14 augustus 2011

Vakantietempo

In de vakantie komt de klad een beetje in het bloggen, merk ik. Mijn andere blog kost ook aardig wat tijd, en de werkdagen zijn nu relatief korter, omdat de kinderen rustig kunnen opstarten en we op vrijdagen vaker met zijn vijven iets gaan doen. Morgen begint de ratrace weer!

Casper start in groep Geel van De Vuurvogel, wat de nieuwe naam is van zijn voormalige Leonardoschool. Ze hebben zich afgescheiden van de stichting Leonardo-onderwijs, vandaar de naamswijziging. Het onderwijs blijft grotendeels hetzelfde, gelukkig. Hij heeft absoluut geen zin in school... Maar helaas!

Ying Xin staat te trappelen om naar groep 4 te gaan en verder te gaan met lezen, schrijven en rekenen. Ze doet het prima, en heeft veel zin om weer iedereen uit haar klas te zien.

Datzelfde geldt voor Hong Jie, die morgen voor de tweede keer aan groep 1 begint. Hij is een septemberkind en was dus al een jonge leerling, maar met zijn achtergrond zéker een jonge leerling. Pas sinds een maand of vier ging hij twee keer naar school (ochtend en middag) en viel hij 's middags niet meer om - op een enkel tukje in de poppenhoek na. Ook kan hij nu beter luisteren naar de juf... Als ze iets uitlegt, of een opdracht geeft die misschien niet is wat hij net zijn hoofd had zitten!

Onze tuinbank is af, al zijn de kussens nog steeds niet gearriveerd (grr). Hier de trotse makers, Buurman en Buurman:



Volgende project (alleen van Pepijn) is een tv-kastje voor mijn ouders:



Drukdrukdruk dus... :-)

Waar ik ook druk mee ben is mijn reis naar China voorbereiden. In november ga ik op rootsreis naar de steden van Hong Jie en Ying Xin, samen met adoptievriendin Kaja. Iets waar ik véél zin in heb! Los van vluchten en hotels komt er veel bureaucratie bij kijken: aanvragen van bezoeken aan de tehuizen bijvoorbeeld. Ik heb twee kinderrollators gekocht voor Hong Jies tehuis en een badstoel voor spastische kinderen. Omdat ik toch iets meer mee wil nemen dan een onderbroek en tandenborstel ben ik nu aan het onderzoeken hoe ik ze goedkoop (en safe) naar China kan sturen, in elk geval de zwaarste/grootste rollator.

Natuurlijk bericht ik ook over die reis op mijn blog, maar omdat het er toch eentje is met wat meer gevoeligheden, komt er ook een subblogje bij. Wil je die informatie ook ontvangen? Meld het dan even in de reactie of mail me direct (adres staat bovenaan de pagina).

Tot blogs!

vrijdag 29 juli 2011

Zagen zagen, wiede wiedewagen

Pepijn heeft een actieve periode! :-)
En we zitten dus middenin een tuin metamorfose. Altijd goed natuurlijk.

Het verzakte houten terras is opgehoogd, de twee verrotte planken vervangen. Maar daar stopte het niet: nieuw meubilair moest er komen! Onze oude schommelbank is na twaalf jaar trouwe dienst verhuisd naar een van de eilandjes in de Reeuwijkse Plassen. Onze tuintafel met stoelen en bankje schoof naar de overgebleven lege plek.
En op de plek van de tuintafel is dit prachtwerk verrezen:



Een regenachtig middagje in een tuincentrum doorgebracht, de favoriete bank opgemeten (en thuis de tekening flink aangepast), all weather kussens besteld... En voilà! Nou ja, voilà... Het kostte een paar avondjes flink tekenen en meten, samen met de buurman. En een karrevracht hardhout. En veel, héél veel gezaag en geschroef (ook weer samen met de buurman, die zelfs nog een wespensteek als dank kreeg tijdens zijn gezwoeg), avonden lang en een weekend en vrije dag erbij. En veel biertjes. Met dit als resultaat!

De kussens laten nog twee weken op zich wachten helaas, maar goed - project 'maak een bijpassende lage tuintafel' vordert gestaag!

zaterdag 16 juli 2011

Wie filmt die blijft

Wie schrijft ook natuurlijk. Maar film... We zijn al weer dik anderhalf jaar thuis en nóg is het er niet van gekomen om Hong Jies adoptiemateriaal tot een film te maken.

Even realistisch blijven - er zijn nog 432 andere projecten die om Pepijns (want ik ben zeker geen digibeet, maar dit is echt zijn ding) aandacht vechten. De kinderen en ik niet nog niet eens meegerekend. Dus: uitbesteden!

Ik heb het resultaat gezien van de DVD van een ander gezin en dat was erg mooi. Dus ook wij hebben alle materialen (film, foto's) op een -harde- schijf gezet en doen dat maandag op de bus naar Digipast. Aankomstkaartje erbij, voorkeur voor muziek omschreven: voilà. Goed roeren, factuur betalen... en dan moet het iets moois worden!

Vanmorgen, bij het overzetten, zat Hong Jie aandachtig te kijken naar een paar stukjes film van de dag van de overdracht. Veel gelach, maar er zijn ook momenten dat hij in de film duidelijk géén zin heeft in ons.

Je ziet hem in de film denken: Wie zijn die rare mensen? Waarom moet ik met dat stomme auto'tje spelen? En bij die mevrouw op schoot zitten... Ik zou daar gek zijn! Zijn gezicht betrekt, hij schudt heftig nee, trekt een pruillip, de tranen wellen op... Je hart breekt als je het ziet. Ik legde hem bij het kijken uit dat ik denk dat hij het niet leuk vond, omdat hij ons nog nooit had gezien. Deed zijn 'gedachte' na: 'Jij dacht misschien wel 'Wie is die gekke mevrouw waarbij ze me op schoot willen zetten?'.

Hij keek me aan of ik achterlijk was en wees op mij: 'Mama!'. Op een toon van 'als je dat zelf nou nog niet weet'... En rolde nog net niet met zijn ogen :-)

Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Zelfs tijdens de overdracht. Waar Clown Casper ook die keer, net als bij zijn zus, het ijs brak met zijn grapjes, mimiek en toenaderingspogingen... Wie ooit nog twijfelde over het meenemen van oudere kinderen op een dergelijke reis kan ik alleen maar zeggen: DOEN!

Een beeld zegt meer dan duizend woorden... Dit schattige voorstelfoto'tje was de eerste die we van hem zagen:

donderdag 14 juli 2011

Home sweet home

We zijn al weer terug van vakantie! Het was maar een week dus zo voorbij - en we zijn vanwege het stralende weer (ahem) een dag eerder teruggekomen. Ons vakantieadres was de Liniehutten in Woudenberg. Rustig: de omgeving, het huisje (zes stuks op een rij, van beton, dus heel goed geïsoleerd) en de afleiding: geen tv, wel een vuurkorf voor de deur en een speeltuin. Wij in een bedstee, de kinderen in twee stapelbedden (HJ onderin bij Casper).
(Ik vond in de kast nog een uitgebreid draaiboek van een bruiloft in september, vergeten door een vorige bewoner. Die vast enorm baalde, het stond vol aantekeningen. Ook mobiele nummers gelukkig: de aanstaande bruid gebeld dus en het draaiboek vandaag gepost.)

Dit was ons uitzicht uit de voordeur:



Op ons eigen terras speelden papa en Ying Xin Mens-Erger-Je-Niet, allebei erg fel... ;-)



De vuurkorf bleef ook niet ongebruikt; daar vonden de marshmellows een zachte dood...



Het enige minpunt waren de vele vliegen - daar was het natuurlijk ook boerenland voor - maar niets dat een vliegengordijntje van de lokale Aldi niet kon oplossen. En een nieuwe mepper, toen we de oude kapotmepten. Géén goed vakantieadres voor Opa John, want die is allergisch voor vliegen! :-)

Wel leuk dat er twee kalfjes werden geboren tijdens ons verblijf. Leuk om van dichtbij een pasgeboren kalfje te zien; lang geleden kwamen we vaak op een boerderij, omdat Casper daar van 0 tot 4 jaar op de creche zat. (En dus nooit 'boe' zei bij een plaatje van een koe, maar keurig biologisch correct 'meuh'.)

Op het terrein van de buurman-boer was zaterdagochtend een kringloop. De daar op de kop getikte items bewezen hun diensten op regenachtige momenten: Suskes en Wiskes voor Casper, een houten huisje voor Hong Jie om te verven, een babypopje en speelgoedmotortje (20 cm hoog) voor Hong Jie... Ying Xin had ook nog een knutselproject van oma meegekregen: twee stenen om te verven en te versieren. Hier zit ze aan de keukentafel.



Mooi weer was het natuurlijk ook! En wat doe je dan, zonder zwembad binnen handbereik? Precies: men neme één afwasteiltje met passende maat kind. Voeg twee plastic bekers toe; overgiet het geheel met ijskoud water. Succes verzekerd. Bijverschijnsel: hoge gilletjes!



Casper heeft een week geen tv of computer gezien (een DS met mate en afentoe een DVD gekeken) maar vermaakte zich uitstekend buiten met de verspreid liggende voetballen. Samen met Hong Jie werden hele Pokémon gevechten nagefantaseerd. 'Pikachu - bliksemstaart!!'; dat soort uitroepen. Moe van het spelen was het ook lekker om even de meegenomen Donald Duck te herlezen. Voor de tiende keer - maakt hem niets uit.



Dierenpark Amersfoort waren we al jaren niet geweest; dat was erg leuk, met name het Dino-bos. De Pyramide van Austerlitz, een lokale bezienswaardigheid, bleef onbezichtigd: we bleven steken in de speeltuin die eromheen ligt. Natuurlijk vooral de kermisattracties... Hier HJ in een mooie bus.



Met zijn drietjes in een vliegtuig!



En de broers als machinist...



Home Sweet Home nu! De eerste wassen hebben al gedraaid. De HR-ketel deed het niet, dus mijn hete bad gisteravond viel even in de soep - grr. Inmiddels weer gemaakt (en het bad dan maar vanmorgen achter de rug).
Verder draait alles hier lekker, met uitzondering van het beestenweer dat heel Nederland in zijn greep houdt... Hopelijk snel voorbij! Volgende week gaan papa en mama weer aan het werk. Alvast een fijn weekend!

maandag 27 juni 2011

Heerlijk dagje

Het begon wat minder zonnig, zondag, maar aan het einde van de middag maakte de dag zijn naam waar: volle zon. We namen het risico maar en vertrokken voor een middag varen (en later bbq-en) met zijn vijven én opa en oma erbij.



Bijzonder, want de eerste keer varen in onze nieuwe sloep! Groter en stabieler dan onze vorige boot; erg fijn nu er meer mensen meegingen. Het was een heerlijke middag en avond. Enige nadeel was dat de kinderen er - na een verplichte douchebeurt voor die bezwete lijven - wat te laat in lagen. Verder super!

zaterdag 25 juni 2011

Tijger, panda of hond?

Chuppies worden ze genoemd: Chinese yuppies met meer geld dan ze ooit hadden kunnen denken. En met heel veel geld kun je heel creatief worden... Nieuwe rage: je hond laten verven - en knippen of scheren neem ik aan - zodat ie er uit ziet als een panda of tijger.





Dierenmishandeling? Misschien wel, maar eigenlijk vind ik het couperen van de staart van een hond (wat gelukkig nu verboden is) nog wel een slag erger. Dit doet geen pijn, ga ik vanuit, al zal het niet echt gemakkelijk zijn om in een verfbadje te zitten. Laten we hopen dat de rage snel voorbij is!

Meer lezen? Het artikel staat hier.

donderdag 16 juni 2011

Shoppen voor hulpmiddelen

Dit keer niet voor ons kind, maar voor Chinese kinderen. Omdat ik in november het tehuis van zowel Ying Xin als Hong Jie bezoek, heb ik hen gevraagd wat ze wilden krijgen. Melkpoeder, luiers, speelgoed, een bijdrage aan iets groots..?

Van Hong Jies tehuis kreeg ik een mail terug met een bijlage: een pagina uit een catalogus voor revalidatiehulpmiddelen. Ze zouden heel graag een kinderrollator met zitje en een badstoel willen krijgen; ik vermoed voor kinderen met Cerebral Palsy of Spina Bifida.

En als je daar naar op zoek gaat merk je pas de verschillen tussen een land zonder marktwerking op dat front (Nederland) en een land dat dat wel heeft (de V.S.). Voor exact dezelfde rollator (zelfde merk, type en kleur!) vragen ze hier zonder blikken of blozen 1.000 euro, waar de Amerikanen al tevreden zijn als ik iets minder dan 300 dollar van mijn creditcard laat afboeken. En ze doen de verzendkosten naar Europa er gratis bij (leuk zo'n actie!). Idem voor de badstoel: ruim 550 euro hier, of ook onder de 300 dollar in Amerika (inclusief onderstel). Allemaal grote bedragen natuurlijk, maar het scheelt een paar flinke slokken op een borrel.

Kaatje is niet voor één gat te vangen en wendde zich tot Marktplaats... Al waar ik een zo goed als nieuwe rollator en badstoel op de kop wist te tikken, samen voor nog geen 300 euro. Ka-Tsjing. En nee, dat is geen Chinees. De komende weken ga ik de badstoel ophalen; de rollator kan gelukkig per post komen. Dat wordt licht pakken!

Ik heb ook nog gegevens gekregen van andere organisaties om te vragen naar afgedankte materialen, dus misschien wordt het overbagage. Komt goed! ;-)

zaterdag 11 juni 2011

Lollig

Deze week hadden Hong Jie en Ying Xin een beetje ruzie over wie het laatste knetterijsje mocht eten (een ijsje met coating die knettert op je tong). Een getal onder de 10 leek me lastig, dus ik deed strootje trekken: een satéprikker en een korte versie in mijn handen achter mijn rug. Welke hand? Hong Jie won.

Vandaag was ik de was aan het vouwen toen Hong Jie met een grote grijns de kamer in kwam. Ik zag dat hij een klein knuffeltje in zijn hand had. Hand achter zijn rug. Juistem... 'Mama, welke hand?' :-)))

Ik lag al in een deuk, maar zei toch: die. En wees naar zijn kant zonder arm.
'Nee', zei hij met een bloedserieus gezicht.

'Eeh...die dan?' en wees naar zijn hand. 'Ja, goed zo mama!'. Wat een grappenmaker...

Ook lollig: de deurmat die ik vandaag kocht in Den Bosch, waar ik een middagje op stap was met mijn vriendin Esther. Rondvaart over de Binnendieze, beetje winkelen en afsluiten met een high tea: er zijn vervelendere manieren om een zaterdagmiddag door te brengen.

Ik liep langs een kadowinkel en wat lag daar buiten... De deurmat uit Moniques reactie op mijn bericht over bonuspunten. Geweldig! Nu ligt ie ook hier voor de deur. Super, bedankt voor de tip!

donderdag 9 juni 2011

Nog een keertje (en niet meer in de luiers)



Hong Jie is van september 2006 en vorig jaar in september gestart in groep 1. Tot zijn grote genoegen! Hij vindt school geweldig. Tot dit voorjaar ging hij alleen ochtenden, omdat hij zich - zo zei de juf - '300% geeft' en daar zo moe van was, dat hij na een boterham gewoon omkiepte. Slapen dus.

Hij heeft behoorlijke stappen gemaakt dit jaar in groep 1, maar is erg jong in zijn werkhouding. Werkhouding voor kleuters? Tsja, het is wél handig als je luistert wanneer de juf wat uitlegt. En niet een sprintje trekt naar de poppenhoek - zijn favoriete plek - zodra ze de andere kant opkijkt.

Hong Jie heeft een ontwikkelingsachterstand op sommige gebieden. Kleuren kent hij best aardig, al is geel om onduidelijke redenen heel moeilijk. Maar cijfers, letters... Dat is voor hem nog complete abracadabra, hij kan geen letter onderscheiden, ook niet van zijn eigen naam. Het idee dat hij over een dik jaartje naar groep 3 zou gaan is onvoorstelbaar!

Gelukkig vonden ze dat op school ook. We hebben al vroeg aangegeven dat we dit jaar zien als een - niet negatief bedoeld - 'spek-en-bonenjaar'. Wennen aan school, aan de taal, aan een groep, leren tekenen... Hij begon met veel gekras en maakt nu mooie 'koppoters': bolletjes met ogen en een neus, met streepjes als armen (twee!) en benen.

Wij dachten aan twee keer groep 2, maar school vond het beter als hij de basis nog een keer doet. Hong Jie gaat dus na de zomer weer groep 1 doen, dit keer bij een andere juf in verband met een herindeling van de groepen. Een prima juf (heeft Casper ook twee jaar gehad) die heerlijk duidelijk is, wat bij hem geen overbodige luxe is. Een te lieve juf windt hij al snel om zijn vinger.

Hij heeft er zin in, in zijn nieuwe juf. We zijn heel blij dat hij het zo goed doet! School is bezig met het aanvragen van een rugzakje voor volgend schooljaar, om ondersteuning te krijgen bij activiteiten als gym, knutselen en naar de wc gaan (iets dat hij nog steeds niet alleen kan - maar daar helpt de afwezigheid van kleuterpotjes ook niet bepaald bij... Maffe architect).

Over plassen gesproken: hij is sinds een paar dagen zindelijk 's nachts! Toen hij bij ons kwam was hij overdag wel zindelijk, al lieten we hem in China nog wel in luiers lopen omdat het programma niet bepaald veel rust gaf - en middenop een vijfbaans snelweg een jongetje dat naar de wc moet is niet bepaald handig. (Dat hebben we met Casper ook gehad tijdens de reis van Ying Xin: lang leve een leeg petflesje!)

's Nachts sliep hij nog steeds met luiers, al anderhalf jaar dus. We gaven het geen prioriteit: hij had al genoeg te leren en te wennen. 's Morgens vroeg was het ook nog een volle luier, dus het was geen overbodige luxe. Tot vorige week, toen hij 's avonds gedecideerd zei: 'Ik slapen niet luier aan.' Prima!! Voordat wij gaan slapen zetten we hem nog een keer op de wc voor een plasje (al zwaaiend van vermoeidheid... Je moet hem goed vasthouden) en de rest van de nacht blijft hij droog. Als het avondplasje niet lukt doen we maar wel een luier aan, om ongelukjes voor te zijn. We zijn héél trots op hem, en hij zelf ook!

Hoezo moe?

's Avonds spoken tot half tien... Tsja, dan ben je 's morgens niet echt vooruit te branden. Iedereen heeft wel eens zo'n dag, maar als je vier bent en gewoon naar school moet... Wat doe je dan als je moeder je toch aankleedt en even naast de stoel zet om iets te pakken?

Nou, simpel. Je gaat voorover liggen. En tukt rustig verder... :-)

zondag 29 mei 2011

Bonuspunten


We hebben hier niet de meest meewerkende kinderen... Meewerken in de zin van: taken in huis. Absoluut een verwaarloosd onderdeel waar we hard aan werken. We hebben er iets voor in het leven geroepen: het bonussysteem, om punten te verdienen voor dingen die ze héél graag willen.

Ze kunnen vijf bonuspunten verdienen met:
o Pakjes en koekjes voor alledrie (voor school dus; pakken, voorzien van initialen en in de tassen stoppen)
o Vaatwasser leegruimen (op aanrecht zetten, of in de kast wat je kan)
o Tafel dekken voor ontbijt of lunch (als je er bij kunt, anders vraag om hulp!)
o Tafel afruimen (op aanrecht zetten)

Met vijf bonuspunten kun je tien minuten later naar bed. Altijd goed natuurlijk! De grote favoriet, in slaap vallen in het grote bed, gebeurt eigenlijk alleen als het feest is - al is de verjaardag van de buurman waar we vanavond waren daarnet zelfs ook vurig bepleit als 'goed genoeg' om feest te zijn... Slimmerds :-)

Voor die klapper moeten ze 20 bonuspunten sparen. Handig dat onze meterkast een deur heeft met schoolbordverf, om dit allemaal bij te houden!

PS Naar aanleiding van de reactie van Kaja: je kunt maximaal 1 uur later naar bed gaan dan je normale bedtijd. DIE hadden we inderdaad ingebouwd... Geen zin om een ijverige kleuter te vragen of hij/zij om half twaalf het licht uitdoet als ik gapend naar boven ga :-)

vrijdag 27 mei 2011

Even een snelle scan



Vers uit de envelop van de schoolfotograaf, als illegale upload... Maar zo'n leuke foto!
Ons drietal...

En nog een leuke erbij van opa John:



Haha, Casper heeft zúlke lastige ouders...

Verloren zoon weer terug

Dinsdagochtend vroeg:

'Casper, ik stop je pyjama en je ondergoed en sokken in de pijpen van je kaplaarzen. Vergeet dus *niet* om daarin ook te kijken, goed?'
'Jaaaaaa mam. JAAAAHAAAA. Oké mam. Nu weet ik het wel!'

Donderdagavond:

'Mama, je was gewoon vergeten om een pyjama in te pakken! Nu heb ik twee nachten in mijn kleren moeten slapen. En oja, ook drie dagen hetzelfde ondergoed en sokken aan gehad, want die kon ik ook niet vinden in mijn tas. Douches? Nee, die waren er niet. Maar ik heb wel in een meertje met een zandstrand gezwommen, dat was leuk!'

Zucht... Alle mannen zijn hetzelfde, lijkt het wel: met een half oor luisteren! ;-)

We kregen een enorm vermoeide, maar heel blije, stinkende landloper terug. Zonder heimwee. Die eerst in een bad ging om al het vuil los te weken (inclusief flinke nagelborstelbeurt) en daarna nog een keer onder de douche om alles af te spoelen. Schone pyjama aan, bed verschoond, op tijd naar bed... En heeft zowaar uitgeslapen vanmorgen tot kwart over zeven. Toen was het tijd om weer achter de laptop te kruipen...

maandag 23 mei 2011

Kleine jongens worden groot


Casper gaat op schoolkamp! Twee nachten van huis, met zijn hele klas en juffen.
Spannende tijden...

Met mama's zelf-opblazend-matje dat nog uit de Interrail-tijd dateert (jeetje, we praten over 1992... Weet je nog Hester? :-) Frankrijk, Spanje, Italië en Griekenland heeft dat matje gezien...)
Met een slaapzak.
Kaplaarzen, zwemkleding, zaklamp, twee vuilniszakken, enzovoort: de klassieke kampuitrusting.
Twee Donald Duck-pockets voor de broodnodige 'afschakel-tijd'. En een extra boek en tijdschrift als verrassing in de tas.

Morgen om 9 uur wordt hij verwacht op school; donderdagmiddag komt hij pas weer thuis.

Duimen dat de soms-de-kop-opstekende-heimwee niet komt dit keer!
Vandaag heb ik alvast een kaartje naar het kampterrein gestuurd; hopelijk krijgt hij het nog.

woensdag 18 mei 2011

Chromosoompje kijken


Bij de post daarnet een brief van de klinisch geneticus. Zó knap vind ik dat: over een dergelijk ingewikkeld vakgebied een extreem duidelijke brief schrijven. Genetica for dummies :-)

Ze heeft een SNP array onderzoek uitgevoerd bij Hong Jie. Dat is een moeilijke term voor 'kijken naar chromosomen om te zien wat zelfs de microscoop niet kan zien'. Ze heeft iets gevonden op een bepaald chromosoom, een extra stukje - maar zoals met de meeste genetische dingen is het helemaal niet gezegd dat dát nou juist zorgt voor zijn andere ledematen. Zucht.

Wel bijzonder is dat die afwijking nog niet eerder was beschreven in de centrale database waarin dat soort dingen worden vastgelegd. Toen ik aan Casper uitlegde wat er in de brief stond, werd hij er zowaar plaatsvervangend trots/beroemd van: 'Nog nóóit eerder?? En dat is MIJN broertje, yeah!'.

Dat is nu ook weer wat overdreven... :-) Maar ieder puzzelstukje van zijn lijf is er eentje, ooit hopen we de puzzel compleet te maken, of in elk geval zo compleet mogelijk. Op het formulier van het lab stond vermeld dat 'onderzoek van het bloed van de ouders van de patiënt gewenst is'. Laten dát nou net tot de onmogelijkheden behoren, snotver.

De klinisch geneticus zou het aan het lab doorgeven. En spit vrolijk verder.

dinsdag 17 mei 2011

Hong Jie in testmolen



Hong Jie heeft een tweetal sessies met de orthopedagoge achter de rug. Ze hebben bij hem een non-verbale intelligentietest afgenomen. Non-verbaal omdat zijn taal natuurlijk nog niet optimaal is en je zeker wil weten dat het niet aan zijn vocabulaire of taalvaardigheid ligt, als hij iets niet snapt. Intelligentietest, omdat we wilden weten op welke fronten hij mogelijk ondersteuning nodig heeft. Alle informatie die eruit komt, helpen bij het onderbouwen van de vraag naar een rugzakje; iets waar de school mee bezig is, in aanloop naar het nieuwe schooljaar.

Erg interessant was dat ik alles kon volgen in de kamer ernaast, achter een 'one-way mirror', zoals in een politieserie. HJ kon mij dus niet zien. Hij heeft goed zijn best gedaan op de puzzeltjes (dingen als een gezicht in drie stukken), sorteringsopdrachtjes (bijvoorbeeld rondjes bij rondjes, blauw bij blauw, dat soort dingen) en natekenoefeningen (teken net als de dokter een driehoek, een lijn, een rondje, een vierkant...). Hij scoorde uiteindelijk op sommige dingen gemiddeld en op sommige benedengemiddeld, maar wel heel duidelijk was dat hij nog zoveel moet groeien (en dat ook gaat doen, is de verwachting) dat hij uiteindelijk gewoon prima gemiddelde scores krijgt. Hij heeft wél extra ondersteuning nodig en daar gaat het rugzakje hopelijk voor zorgen!

Hieperdepiep hoera!

9 jaar geleden kwam hij in Woerden ter wereld, om 14.29 uur... Onze oudste! Om half zeven denderden hij en zuslief onze kamer binnen. Kadootjes, kadootjes! Tot zijn onuitsprekelijk genoegen zowel het NintendoDS-spel dat hij wilde én de upgrade voor zijn World of Warcraft-account naar Cataclysm. (Vraag me niet wat het betekent... Ik hou me verre van details over dat game, al zie ik het wel natuurlijk, en moet ik regelmatig Engelse teksten vertalen.) Plus een hele dikke Donald Duck Pocket, die hij vanmiddag soldaat maakt, verwacht ik. Vanavond pizza eten op zijn verzoek: eigengemaakte, "met VEEL blauwe kaas graag, mam."



Jarig! En wat is ie blij. Vandaag op school trakteren - soepstengels als hengels met dropveters als vislijn en een blauwe snoeporka eraan. Kijk, daarin is meneer dan gelukkig wél nog gewoon een kind. Heerlijk.

PS: LOL - niet naar aanleiding van dit bericht maar ergens anders (andere site) werd ik per mail benaderd door een redacteur van een tv-programma, dat een aflevering maakt over gamen en kinderen. Of ik wat vragen wilde beantwoorden over mijn jonge kind dat gamet. Tuuuuurlijk... ;-)

dinsdag 3 mei 2011

Drievoetig kind met één arm


Tegen het einde van de zomer gaat Hong Jie weer op controle voor zijn schoenen. Na het controlebezoek aan de revalidatiearts vandaag is gebleken dat dat een goed moment zou zijn om over te gaan van 'plateauzool' naar 'nepvoetje'.

Zijn schoenzool compenseert nu zijn 5,5 cm beenlengteverschil, en het is te doen. Maar niet altijd even comfortabel; hij sleept zijn been een klein beetje mee en het blijft een valrisico, zoals elk topmodel dat de pech had dit schoeisel aan te hebben op de catwalk je kan vertellen.

We wisten dat het een kwestie van tijd zou zijn voordat hij kon overstappen. Zijn kortere been blijft in lengte relatief steeds meer achter, al is dat nu nog nauwelijks zichtbaar. De plateauzool die hij heeft is vrijwel de limiet in wat nog slim is. De revalidatiearts en wij denken dat het voor hem comfortabeler zal zijn om een voetprothese te gaan dragen.

In die situatie maakt de instrumentenmaker een voetje, dat net als zijn 'gewone' voet in een normale schoen kan. Dat scheelt: normaal schoenen kopen, in plaats van alleen orthopedische schoenen! Zijn eigen voet gaat in een soort rijglaarsje met open tenen, en het nepvoetje zit vast aan de zool van dat laarsje. Hij staat dus voet-op-voet. Is het nog te volgen? :-)

Enige punt van aandacht is dat de schoenen niet te hoog mogen zijn, al kunnen ze daar ook weer veel in aanpassen. En we moeten kijken naar zijn broeken: of we laten door een korte pijp zijn eigen voet zichtbaar zijn, of we kleden hem permanent in wijde-pijpen-broeken zodat ie erin zit. Cosmetische punten dus, niets om ons zorgen over te maken.

maandag 25 april 2011

Familj från Sverige


Familie uit Zweden!

Die hadden we deze dagen over. Niet te logeren, wel op bezoek. Erg leuk! Vrijdagavond kwamen ze, vers van Schiphol, bij ons aanwaaien voor een bord pasta - en natuurlijk een hernieuwde kennismaking. Frans en Kärstin, samen met hun kleindochters (vlnr) Saskia, Ragna en Klara. Frans, Pepijns oom, is in de jaren '60 naar Zweden gegaan à la 'Grenzeloos Verliefd' en heeft daar een heel stuk familie eraan gebreid (zoon, dochter, vier kleinkinderen en vijfde op komst).

Gezellig! Zaterdag zijn we - wat wil je ook met dit prachtige weer? - heerlijk gaan varen op de plassen en gaan bbq-en. Met vier andere boten, vol vrienden en buren. Snel de enige picknickbank geannexeerd, en kokkerellen maar. Met zijn bijna 25-en een respectabel aantal; een gecombineerd menu van lamskoteletjes, spiesjes, gamba's, worstjes, salades en Esme's beroemde aïoli deed de rest. Heerlijk! De kinderen vermaakten zich ook uitstekend.




Zondag een dagje apart: Pepijn varen met Ying Xin en Hong Jie, Casper uitgebreid Harry Potter en de Halfbloed Prins gekeken (want dat kan niet met broertje en zusje erbij...) en mama aan het werk :-( De Zweedse familie zit in een hotel op de Veluwe, dus maakte gebruik van de gelegenheid om een bezoek aan het Dolfinarium te brengen.

Vandaag namen we hen als echte toeristen op sleeptouw naar een Hollandse attractie: Madurodam. Frans was er sinds 1954 niet meer geweest, dus had wat in te halen, en voor de rest van de Zweedse ploeg was het sowieso een 'first'. De zon hielp mee, de clown die ballonnendieren maakte ook en de schminkmeisjes deden er nog een schepje bovenop. Erg leuk, Madurodam!

Vanavond was iedereen te moe om te koken, dus boodt de pizza-pasta-salademeneer uitkomst voor een diner in de tuin. Morgen reist de familie door naar Amsterdam, om daar de iconen van de Nederlandse cultuur te bekijken (Anne Frank Huis, Rijksmuseum, en als het aan de oudste van 13 ligt ook Madame Tussaud). Plus een rondvaart natuurlijk, dat kan niet missen.

Moe maar voldaan... Morgen weer aan de slag!

maandag 11 april 2011

Jutten


Het is dat we niet aan het strand wonen en dus niet kunnen strandjutten, maar snuffelen naar dingen vind ik leuk! De lokale kringloop heeft een trouwe klant aan mij en ik heb er al heel wat schatten vandaan gepeuterd. Maandagavond is vaste prik; meestal ik of Pepijn en een buurman.

En ze krijgen ook regelmatig iets van ons. Eigenlijk hangt er permanent een plastic tasje in de gang aan de verwarmingsknop, waar dan in de loop van de week iets in verdwijnt: speelgoed waarvoor Hong Jie te groot is, een t-shirt dat te veel begint te pillen, keukengerei dat we dubbel hebben en daardoor bijna nooit gebruiken... Ik ben naast snuffelaar ook vooral overtuigd WEGGOOIER. :-)

Vanavond ben ik er weer geweest en met leuk resultaat:
- 1 bikini voor Ying Xin, merk Protest, maat 140 (pietsje te groot nog)
- 1 nachtlampje om op een boek te klemmen, eindelijk te vullen met normale batterijen in plaats van die schreeuwend dure knoopbatterijen
- 1 hardcover versie van een boek dat ik al heb, maar erg leuk vind (kan de slappe kaft weer weg...)
- 1 basic wit topje voor mij
- 1 tuitbeker van AVENT die de kinderen in bed gebruiken 's nachts (waterbeker)
- 1 nieuw boek dat ik nog niet heb gelezen maar wat wel leuk lijkt
- 1 limegroene stevige opbergdoos voor de tijdschriften
- 1 setje rinkelarmbandjes voor Ying Xin

De schade: 9,50! Negen.euro.en.vijftig.cent. Heerlijk toch?

Opa op school


Trouwfoto van mijn opa en oma (de ouders van mijn vader)
Ik las bij Patricia het stukje over opa op school en realiseerde me dat ik dat hier nog niet eens had gemeld - ook Casper had onlangs opa op school!

In het kader van hun Project Wereldoorlogen zochten ze opa's en oma's die iets wilden komen vertellen over hun ervaringen en herinneringen. Nu is mijn vader van net na WOII, maar over mijn opa - die niet meer leeft - zijn veel verhalen te vertellen. Hij heeft in het verzet gezeten en als gevolg daarvan ook in de gevangenis, het bekende Oranjehotel in Scheveningen.

Opa John heeft in de klas zijn verhaal verteld met behulp van een PowerPoint-presentatie (lang leve het digibord!). Er waren veel vragen - wat wil je ook bij Leonardokinderen :-) En vooral over de wc in de gevangenis, begreep ik van hem.

We hebben zelfs nog wat voorbeelden van de briefjes die mijn opa schreef op het wc-papier, dun opgerold in de zoom van zijn kleren die oma moest ophalen om te wassen. Een flink stuk familiegeschiedenis, netjes bewaard in oma Olga's archief (tsja, ik moet mijn geordende genen toch érgens vandaan hebben?)...

Vol weekend

Een vol maar gezellig weekend! We begonnen op vrijdag, toen we na school op bezoek gingen bij de familie Huisman uit Gouda. Hemelsbreed een paar kilometer, maar elkaar nog nooit gezien... Alleen virtueel contact! :-)

De kinderen konden zo even aan elkaar 'snuffelen'. Dat is fijn als je als raakvlakken hebt dat je van voetballen houdt, minder dan het normale aantal vingers hebt, uit China komt en dol bent op DS-en. En dat in wisselende combinaties! Lekker in de zon gezeten; koekjes en chips maakten het weekendgevoel compleet. De moeders konden ook even 'echt' kennismaken, heel gezellig! Voor herhaling vatbaar.

Zaterdag kwam onze goede vriendin Ivonne met haar twee kinderen en een karrenvracht borrelhapjes. Varen natuurlijk met dit prachtweer! Al snackend, loungend en drinkend - zelfs nog even aangemeerd om een kurkentrekker te lenen bij vrienden, jaja - zakten we de plassen af richting ons favoriete schiereiland. Picknickkleed en windscherm maakten het geheel compleet. Zaterdagkrant doorgebladerd, tukje gedaan... Who needs vakantie in het buitenland?

Zondag eerst verjaardagsvisite, daarna ging ik naar een lezing van Lulu Wang over 'Oost ontmoet West', de verschillen tussen Chinezen en Nederlanders. Met name in opvoeding en onderwijs. Nu eens geen opgewarmde discussie over Amy Chua's 'Battle Hymn of a Tiger Mother', maar andere inzichten over hoe men in het leven staat en naar kinderen kijkt en hoe Chinezen van hun kinderen houden. Net een beetje anders. Heel interessant!

Daarna viel ik met mijn neus in de boter: weer bezoek, van vrienden, buren en familie. Uiteindelijk met zijn dertienen ge-bbq'd, in shift 1 (kinderen) en 2 (grote mensen). Heerlijk gegeten! Gamba's op de spies, saté, een hele kip, salade, courgette uit de oven en patat verschenen op tafel. (Het is geen tijd voor een Sonja Bakker-dag, maar een Sonja Bakker-WEEK, na dit weekend...)

dinsdag 5 april 2011

Drie bordjes

Als je drie kinderen hebt met in totaal vijf handen met 22 vingers...
Dan ziet ook je gedekte tafel er nét weer iets anders uit.

Caspers bord is 'gewoon': mes en vork op de plek waar ze horen.



Hong Jie heeft alles rechts - want links zit niets, duh... - en heeft een eigen wiebelmes: een vlijmscherp halvemaanmes, speciaal voor eenhandigen. Een karbonaadje ontleden is geen sinecure, maar een gewoon braadworstje of stukje kipfilet gaat prima!



Ying Xin eet gespiegeld: vork rechts, mes links. Dat is zo sinds ze dit speciale mes heeft: het zit met een bandje om haar hand gewikkeld, met het zwarte 'paddestoeltje' tussen haar vingers, zodat ze kracht kan zetten. Het is een gewoon IKEA-mes, maar bewerkt door de mensen van Rijndam Revalidatiecentrum: het snijvlak is ook iets gedraaid om de stand van haar hand te compenseren. Maatwerk dus!

zaterdag 2 april 2011

Geslaagd!


Onze Chinese prinses is in het bezit van haar B-diploma. Jippie! We zijn zó trots op haar... Zij zelf ook! :-)

In een bloedheet zwembad zwom ze naar haar B. Met één nukkige grote broer die liever zat te DS-en (het duurde dan ook bijna een uur...) en een zwetende kleine broer die niet op zijn best was (wat wil je dan ook, als je om half zes wakker bent geworden op zaterdagochtend, van een 'overstroomde luier', zoals hij me duidelijk maakte. Zucht. Ook kort nachtje voor mama dus.)

Haar dag was al goed begonnen met een paardrijles, dus mevrouw is in opperbeste stemming gaan varen. Het eerste vaartochtje van dit jaar, samen met papa en Casper! Hong Jie ligt uitgeteld op de bank te ronken - al bijna twee uur - dus thuis is het rustig...

zaterdag 26 maart 2011

Hoezo verwend?

Casper is dit weekend met papa op stap. Naar Kopenhagen! Het is er koud (rond het vriespunt) maar dat mag de pret niet drukken. De heren hebben het Guinness Book of Records Museum bezocht, en nog een ander museum, en morgen volgen een kasteel en nóg een museum - je kunt wel merken wat Casper kiest als het aan hem ligt. :-)
Hun hotel zit tweehonderd meter van het Tivoli-park, dat helaas nog niet open is, maar er zijn genoeg alternatieven!



Ying Xin heeft haar HEMA-bon van opa Dieter soldaat gemaakt... en wel aan griezelige plaknagels! (Plus nog stuurbloemen voor haar fiets en nog een paar dingen) Aan haar kleine hand heeft ze twee vingers waarvan alleen de kleinste een nageltje heeft, maar dat is heel erg broos en klein dus heb ik haar aangeraden om die maar met rust te laten. Het moet gezegd: het staat mooi. Praktisch is het niet... Ben heel benieuwd hoe lang ze leven!

dinsdag 22 maart 2011

Speedy Gonzales

Ying Xin haalde in de kerstvakantie in twee weken haar A-diploma. Wat nou korte armenkind? Speedy Gonzales zul je bedoelen!
Mevrouw zwemt als een otter... Ze is doorgegaan op de reguliere zwemles - kerstvakantie was de snelcursus - voor haar B. En raad eens? Jaha!! 2 april zwemt mevrouw af. Petje af voor onze prinses!



Hong Jie staat al een tijd op de wachtlijst voor zwemles bij het revalidatiecentrum. Want zijn anders gevormde lijf is toch nét even iets te complex voor een gewone zwemjuf of meester. Benieuwd hoe ze het hem gaan leren... Aan durf zal het niet liggen: meneer springt er zo in en zwemt het liefst onder water!

Caspers kunstwerken



Afgelopen zondagmiddag gingen we naar vrienden toe, voor twee verjaardagen uit dat gezin. Ik bepakt met enorm veel zakdoekjes... Maar het ging wel. Lekker in de tuin in de zon. Heerlijk! De kinderen genoten van de grote tuin en trampoline. Wat een gedoe dan, als je daar af komt om binnen iets te drinken te halen, om je schoenen weer aan te doen... Met dit als resultaat. Caspers sokken. Niet meer te redden vrees ik! Misschien wil een wasmiddelmerk ze nog hebben voor een commercial met 'voor' en 'na'?

Gisteren was ik jarig en hadden de kinderen mooie tekeningen gemaakt. De prijs voor de leukste gaat dit jaar naar Casper... Die een jaar vooruitliep. LOL! De grote 4 verschijnt vólgend jaar pas in mijn leeftijd - met de tekening kan ik er alvast aan wennen! :-)