zondag 29 mei 2011

Bonuspunten


We hebben hier niet de meest meewerkende kinderen... Meewerken in de zin van: taken in huis. Absoluut een verwaarloosd onderdeel waar we hard aan werken. We hebben er iets voor in het leven geroepen: het bonussysteem, om punten te verdienen voor dingen die ze héél graag willen.

Ze kunnen vijf bonuspunten verdienen met:
o Pakjes en koekjes voor alledrie (voor school dus; pakken, voorzien van initialen en in de tassen stoppen)
o Vaatwasser leegruimen (op aanrecht zetten, of in de kast wat je kan)
o Tafel dekken voor ontbijt of lunch (als je er bij kunt, anders vraag om hulp!)
o Tafel afruimen (op aanrecht zetten)

Met vijf bonuspunten kun je tien minuten later naar bed. Altijd goed natuurlijk! De grote favoriet, in slaap vallen in het grote bed, gebeurt eigenlijk alleen als het feest is - al is de verjaardag van de buurman waar we vanavond waren daarnet zelfs ook vurig bepleit als 'goed genoeg' om feest te zijn... Slimmerds :-)

Voor die klapper moeten ze 20 bonuspunten sparen. Handig dat onze meterkast een deur heeft met schoolbordverf, om dit allemaal bij te houden!

PS Naar aanleiding van de reactie van Kaja: je kunt maximaal 1 uur later naar bed gaan dan je normale bedtijd. DIE hadden we inderdaad ingebouwd... Geen zin om een ijverige kleuter te vragen of hij/zij om half twaalf het licht uitdoet als ik gapend naar boven ga :-)

vrijdag 27 mei 2011

Even een snelle scan



Vers uit de envelop van de schoolfotograaf, als illegale upload... Maar zo'n leuke foto!
Ons drietal...

En nog een leuke erbij van opa John:



Haha, Casper heeft zúlke lastige ouders...

Verloren zoon weer terug

Dinsdagochtend vroeg:

'Casper, ik stop je pyjama en je ondergoed en sokken in de pijpen van je kaplaarzen. Vergeet dus *niet* om daarin ook te kijken, goed?'
'Jaaaaaa mam. JAAAAHAAAA. Oké mam. Nu weet ik het wel!'

Donderdagavond:

'Mama, je was gewoon vergeten om een pyjama in te pakken! Nu heb ik twee nachten in mijn kleren moeten slapen. En oja, ook drie dagen hetzelfde ondergoed en sokken aan gehad, want die kon ik ook niet vinden in mijn tas. Douches? Nee, die waren er niet. Maar ik heb wel in een meertje met een zandstrand gezwommen, dat was leuk!'

Zucht... Alle mannen zijn hetzelfde, lijkt het wel: met een half oor luisteren! ;-)

We kregen een enorm vermoeide, maar heel blije, stinkende landloper terug. Zonder heimwee. Die eerst in een bad ging om al het vuil los te weken (inclusief flinke nagelborstelbeurt) en daarna nog een keer onder de douche om alles af te spoelen. Schone pyjama aan, bed verschoond, op tijd naar bed... En heeft zowaar uitgeslapen vanmorgen tot kwart over zeven. Toen was het tijd om weer achter de laptop te kruipen...

maandag 23 mei 2011

Kleine jongens worden groot


Casper gaat op schoolkamp! Twee nachten van huis, met zijn hele klas en juffen.
Spannende tijden...

Met mama's zelf-opblazend-matje dat nog uit de Interrail-tijd dateert (jeetje, we praten over 1992... Weet je nog Hester? :-) Frankrijk, Spanje, Italië en Griekenland heeft dat matje gezien...)
Met een slaapzak.
Kaplaarzen, zwemkleding, zaklamp, twee vuilniszakken, enzovoort: de klassieke kampuitrusting.
Twee Donald Duck-pockets voor de broodnodige 'afschakel-tijd'. En een extra boek en tijdschrift als verrassing in de tas.

Morgen om 9 uur wordt hij verwacht op school; donderdagmiddag komt hij pas weer thuis.

Duimen dat de soms-de-kop-opstekende-heimwee niet komt dit keer!
Vandaag heb ik alvast een kaartje naar het kampterrein gestuurd; hopelijk krijgt hij het nog.

woensdag 18 mei 2011

Chromosoompje kijken


Bij de post daarnet een brief van de klinisch geneticus. Zó knap vind ik dat: over een dergelijk ingewikkeld vakgebied een extreem duidelijke brief schrijven. Genetica for dummies :-)

Ze heeft een SNP array onderzoek uitgevoerd bij Hong Jie. Dat is een moeilijke term voor 'kijken naar chromosomen om te zien wat zelfs de microscoop niet kan zien'. Ze heeft iets gevonden op een bepaald chromosoom, een extra stukje - maar zoals met de meeste genetische dingen is het helemaal niet gezegd dat dát nou juist zorgt voor zijn andere ledematen. Zucht.

Wel bijzonder is dat die afwijking nog niet eerder was beschreven in de centrale database waarin dat soort dingen worden vastgelegd. Toen ik aan Casper uitlegde wat er in de brief stond, werd hij er zowaar plaatsvervangend trots/beroemd van: 'Nog nóóit eerder?? En dat is MIJN broertje, yeah!'.

Dat is nu ook weer wat overdreven... :-) Maar ieder puzzelstukje van zijn lijf is er eentje, ooit hopen we de puzzel compleet te maken, of in elk geval zo compleet mogelijk. Op het formulier van het lab stond vermeld dat 'onderzoek van het bloed van de ouders van de patiënt gewenst is'. Laten dát nou net tot de onmogelijkheden behoren, snotver.

De klinisch geneticus zou het aan het lab doorgeven. En spit vrolijk verder.

dinsdag 17 mei 2011

Hong Jie in testmolen



Hong Jie heeft een tweetal sessies met de orthopedagoge achter de rug. Ze hebben bij hem een non-verbale intelligentietest afgenomen. Non-verbaal omdat zijn taal natuurlijk nog niet optimaal is en je zeker wil weten dat het niet aan zijn vocabulaire of taalvaardigheid ligt, als hij iets niet snapt. Intelligentietest, omdat we wilden weten op welke fronten hij mogelijk ondersteuning nodig heeft. Alle informatie die eruit komt, helpen bij het onderbouwen van de vraag naar een rugzakje; iets waar de school mee bezig is, in aanloop naar het nieuwe schooljaar.

Erg interessant was dat ik alles kon volgen in de kamer ernaast, achter een 'one-way mirror', zoals in een politieserie. HJ kon mij dus niet zien. Hij heeft goed zijn best gedaan op de puzzeltjes (dingen als een gezicht in drie stukken), sorteringsopdrachtjes (bijvoorbeeld rondjes bij rondjes, blauw bij blauw, dat soort dingen) en natekenoefeningen (teken net als de dokter een driehoek, een lijn, een rondje, een vierkant...). Hij scoorde uiteindelijk op sommige dingen gemiddeld en op sommige benedengemiddeld, maar wel heel duidelijk was dat hij nog zoveel moet groeien (en dat ook gaat doen, is de verwachting) dat hij uiteindelijk gewoon prima gemiddelde scores krijgt. Hij heeft wél extra ondersteuning nodig en daar gaat het rugzakje hopelijk voor zorgen!

Hieperdepiep hoera!

9 jaar geleden kwam hij in Woerden ter wereld, om 14.29 uur... Onze oudste! Om half zeven denderden hij en zuslief onze kamer binnen. Kadootjes, kadootjes! Tot zijn onuitsprekelijk genoegen zowel het NintendoDS-spel dat hij wilde én de upgrade voor zijn World of Warcraft-account naar Cataclysm. (Vraag me niet wat het betekent... Ik hou me verre van details over dat game, al zie ik het wel natuurlijk, en moet ik regelmatig Engelse teksten vertalen.) Plus een hele dikke Donald Duck Pocket, die hij vanmiddag soldaat maakt, verwacht ik. Vanavond pizza eten op zijn verzoek: eigengemaakte, "met VEEL blauwe kaas graag, mam."



Jarig! En wat is ie blij. Vandaag op school trakteren - soepstengels als hengels met dropveters als vislijn en een blauwe snoeporka eraan. Kijk, daarin is meneer dan gelukkig wél nog gewoon een kind. Heerlijk.

PS: LOL - niet naar aanleiding van dit bericht maar ergens anders (andere site) werd ik per mail benaderd door een redacteur van een tv-programma, dat een aflevering maakt over gamen en kinderen. Of ik wat vragen wilde beantwoorden over mijn jonge kind dat gamet. Tuuuuurlijk... ;-)

dinsdag 3 mei 2011

Drievoetig kind met één arm


Tegen het einde van de zomer gaat Hong Jie weer op controle voor zijn schoenen. Na het controlebezoek aan de revalidatiearts vandaag is gebleken dat dat een goed moment zou zijn om over te gaan van 'plateauzool' naar 'nepvoetje'.

Zijn schoenzool compenseert nu zijn 5,5 cm beenlengteverschil, en het is te doen. Maar niet altijd even comfortabel; hij sleept zijn been een klein beetje mee en het blijft een valrisico, zoals elk topmodel dat de pech had dit schoeisel aan te hebben op de catwalk je kan vertellen.

We wisten dat het een kwestie van tijd zou zijn voordat hij kon overstappen. Zijn kortere been blijft in lengte relatief steeds meer achter, al is dat nu nog nauwelijks zichtbaar. De plateauzool die hij heeft is vrijwel de limiet in wat nog slim is. De revalidatiearts en wij denken dat het voor hem comfortabeler zal zijn om een voetprothese te gaan dragen.

In die situatie maakt de instrumentenmaker een voetje, dat net als zijn 'gewone' voet in een normale schoen kan. Dat scheelt: normaal schoenen kopen, in plaats van alleen orthopedische schoenen! Zijn eigen voet gaat in een soort rijglaarsje met open tenen, en het nepvoetje zit vast aan de zool van dat laarsje. Hij staat dus voet-op-voet. Is het nog te volgen? :-)

Enige punt van aandacht is dat de schoenen niet te hoog mogen zijn, al kunnen ze daar ook weer veel in aanpassen. En we moeten kijken naar zijn broeken: of we laten door een korte pijp zijn eigen voet zichtbaar zijn, of we kleden hem permanent in wijde-pijpen-broeken zodat ie erin zit. Cosmetische punten dus, niets om ons zorgen over te maken.