vrijdag 21 oktober 2011

Eten en inpakken

Herfstvakantie was voor Casper: logeren bij opa en oma. Drie nachtjes maar liefst! Twee keer avondeten missen thuis betekende voor ons: eten wat hij niet lust. Eén avond pasta dus, en één avond Vietnamees. Uit eten! Heerlijk, bij De Smaak van Viëtnam. Loempia's met groente, pannekoek met groente en garnalen, ossenhaas op stokjes... Smikkelen dus. Het kleine grut deed mee met een kippensoep voor mevrouw (totaal anders dan die van Unox, kan ik je melden) en een prutje noedels met vlees en groente (niet op de kaart, maar speciaal voor ons onderdeurtje door de chef gecomponeerd). Aanrader als je in Woerden bent! Kies vooral voor het Kleine Hapjes Menu. Misleidende naam, want wij zaten vol :) Casper is enórm verwend bij opa en oma... Kermis, museumbezoek, Donald Duck Pockets gekregen - hij wilde eigenlijk niet mee vanavond!

Red Thread Charities is een Amerikaanse vrijwilligersorganisatie van vooral medici die nu in China zit, in Hangzhou, Hong Jie's stad. Ze schrijven daarover op hun blog. Jaloersmakend, want ik zou eigenlijk met hen zijn meegegaan dit jaar. Door omstandigheden mocht ik geen deel uitmaken van de groep. Het gemis is natuurlijk een stuk minder omdat ik over iets meer dan drie weken zelf voet op Chinese bodem zet... In Hangzhou. Samen met collega-adoptiemoeder en vriendin Kaja.

De laatste voorbereidingen zijn in volle gang. Visum aangevraagd? Check. Vaccinaties nog actueel? Check. Hotels geboekt? Check. Reisverzekering? Check. Heen gaan we met ieder twee stuks bagage, terug met ieder een. Lijkt onlogisch voor iedereen die ooit in China heeft geshopt... :-) Maar het komt omdat we op de heenreis respectievelijk een badstoel (voor spastische kinderen, die dan stabieler kunnen baden) en een kinderrollator meenemen voor Hong Jie's tehuis. Zonder gehandicapt kind in je gezelschap mochten deze dingen helaas niet als 'special luggage' mee... Maar een extra koffer elk was relatief de goedkoopste oplossing.

Hier in de woonkamer staat nóg een kinderrollator, maar dan een behoorlijke joekel, te groot voor een bagagestuk. De gebruiksaanwijzing moet ik nog in het Engels vertalen, en dan gaat deze rollator met de mensen van PostNL als verzekerd pakket tussen 10-20 kilo op reis. Na weken zoeken, bellen, vergelijken, surfen, afwegen bleek dit de oplossing die de beste keuze was. Duim je mee dat ie goed aankomt?

Vanavond alle koffers en tassen gescreend om te kijken waar de badstoel inpast (check). Het is wat gepuzzel, want er mag maar één bagagestuk mee terug - dus gaan mijn kleren en tandenborstel heen in een opvouwbare weekendtas. En dat alles op de terugweg weer in de koffer. Natuurlijk hebben de kinderen hun wensen wat shoppen betreft... :) Ik houd het even beperkt tot drie paar Uggs in de maten 34, 31 en 25!

We hebben ontzettend veel zin in de reis. Tien dagen zonder kinderen is al heel bijzonder - met zijn leuke en minder leuke kanten - terwijl we toch heel erg met kinderen bezig zullen zijn. Een intensieve reis! Ik ga ofwel een apart blog met wachtwoord bijhouden, of een bulkmail rondsturen naar wie het wil lezen. Laat dus in de reactie je mailadres achter, als je wilt meelezen! Anders kan ik je niet informeren over wat ik ga doen. :-)

Er is nog een aardig lijstje af te werken: kadootjes kopen, documenten scannen, mapjes maken met alle papieren die ik mee moet/wil nemen... Maar het raamwerk staat, en dat is het belangrijkste. Ieder puzzelstukje dat ik kan vinden gaat mee terug in de koffer. Geen idee of we er al bij terugkomst een beeld van kunnen maken, of alleen de contouren. Maar ieder stukje is er een!

dinsdag 11 oktober 2011

Even bijpraten


Heerlijk! Een mama-uitje in het verschiet. De activiteit is niet zo speciaal (lunchen) maar wel het gezelschap: zes andere bloggende adoptiemoeders met special needs kinderen uit China en gemengde gezinnen. Hoezo specifieke doelgroep? ;-)
Veel zin in hoor... Want ik volg ze regelmatig. Vier van de zes zijn nog actief; de andere twee hebben het een tijdlang gedaan. Drie anderen waren helaas verhinderd, maar gelukkig zijn twee daarvan ook nog online te volgen!

Leuk! Grappig genoeg gaven de meesten de voorkeur aan een dameslunch in plaats van een dag met de gezinnen. Heerlijk om eens gewoon 'volwassen' te praten zonder neuzen te snuiten, billen af te vegen, honger te stillen of dorst te laven.
(Tenzij het onze eigen neuzen, billen, honger of dorst zijn - LOL!)

zondag 9 oktober 2011

Nieuwe schoenen

De hele winter op sandalen lopen... Niet helemaal jofel. Tijd voor nieuwe schoenen! Nu heeft Hong Jies kunstvoetje geen last van de kou, maar toch: één paar zochten we. Nadeel van zijn prothese is nu (nog) dat het voetje er vrij strak onder zit en de schoen dus niet te hoog mag zijn. Laarzen zijn uitgesloten; bergschoenen onwaarschijnlijk.

Het werd dit paar:



Stoer modelletje!

Nu nog bij de eerste controle van zijn prothese navragen of ze de 'tenen' van zijn laarsje dicht willen maken. Het verbaasde me dat ze die open hadden gelaten; de maker zei fronsend, krabbend op zijn hoofd, toen ik mijn winterzorgen uitlegde: "Eeh... Dikke sokken aan?" Tsja, maar dan nog - ze worden wel nat in de regen! Ze kunnen niet verstopt worden onder een broekspijp, want die zou wel extreem breed moeten zijn, en bovendien zitten ze zo dicht bij de zoom dat ze er makkelijk onderuit floepen. Toch maar even vragen of ze de tong van die laars kunnen verlengen zodat zijn tenen beschut zitten..

woensdag 5 oktober 2011

Update van de medische molen

Hong Jie is de trotse bezitter geworden van drie voeten... Twee had hij al, en hij heeft er een kunstvoet bij!
Deze voetprothese is gemaakt omdat de plateauzool voor zijn korte been op de langere termijn niet meer houdbaar was. Nu gaat het nog wel, al is het 'struikelgevoelig'. Maar naarmate hij groeit blijft zijn korte been verder achter - het groeit niet even hard mee, verwachten de artsen - waardoor er een alternatief nodig was. Ziedaar 'het rode laarsje', zoals het hier thuis is gedoopt.

Hier zie je Hong Jie bij de passing van het eerste concept:



Voor de duidelijkheid - de bovenste voet van de twee die op elkaar staan is zijn eigen voet. Onderop het laarsje is een kunstvoetje geschroefd (veel te licht van kleur, haha, en met vijf tenen in plaats van vier, tot zijn grote genoegen).
Dat betekent dat we alleen lage schoenen aan kunnen doen, in dit geval sandalen.

Deze week was de prothese af! Hij moest rood worden vond Hong Jie en dat is het ook. Gisteren heeft hij hem vrijwel de hele dag aangehad, ook naar school, maar vanmorgen was het opeens 'stom laarsje'. Benieuwd hoe het verder gaat, de acceptatie, want het allerliefst loopt hij gewoon op zijn sandalen of blote voeten. Dat gaat gezien het weer niet meer, maar ook niet omdat het voor zijn rug, houding en benen beter is als hij rechterop loopt. Op blote voeten loopt hij altijd mank, omdat hij zijn langere been buigt.

Hier is de prothese nu hij klaar is:



Over groei gesproken: gisteravond hebben we uitslag gekregen van zijn bloedonderzoek. Het blijkt dat hij inderdaad in zijn bloed niet alle stoffen heeft die nodig zijn om goed te groeien - in elk geval niet in de gewenste hoeveelheden. Hij heeft - prachtig Scrabblewoord... - groeihormoondeficiëntie.

Binnenkort moet hij een ochtend terugkomen voor een uitgebreide test, waarbij ze gaan bepalen of hij goed reageert op het toedienen van kunstmatig hormoon. Als dat zo is, gaan ze bekijken in welke hoeveelheden en frequentie hij het gaat krijgen.
Een boom van een kerel zal hij nooit worden, maar we zijn blij dat zijn afvlakkende groei een zetje gaat krijgen, want zijn groeicurve zag er niet goed uit!

Nadeel van groeihormonen is dat je het - meestal dan - dagelijks moet toedienen en dat tabletjes of drankjes niet kan; je moet het injecteren. Tegenwoordig schijnen daar ook weer alternatieven voor te zijn, gelukkig. Ach ja: we'll cross that bridge when we get there! :)