woensdag 30 november 2011

Sportiever worden



We voorzien in Casper een toekomstige advocaat - gezellig bij zijn tante in de praktijk..? ;-) - want hij is voortdurend op zoek naar mazen in de wet. Hoe kan ik tóch mijn punt maken...? Voor dat soort situaties hebben we al een specifiek liedje in het repertoire om onze frustratie te laten horen... 'Advocaatje leef je nog, ie-ja, de-ja...' zingen we als hij weer op die manier begint.

Hij is het type dat aangekleed, vies en wel onder de douche zou gaan staan zonder die aan te zetten, en dan met mij de discussie aangaan dat hij toch écht onder de douche heeft gestaan zoals ik hem had gevraagd. Zucht. Heerlijk hè, kinderdiscussies? :-)

Helaas heeft Casper zijn moeders sportieve genen geërfd: nul. Nakkes. Hij houdt van stoeien en rennen op het schoolplein, maar daarbuiten niet zo heel erg. Omdat hij een kind is dat liever binnen speelt dan buiten en graag achter de computer zit, vonden we het belangrijk dat hij toch een sport ging doen. Dus gaf ik hem de gemeentegids, bij het hoofdstuk Sport, en vroeg hem te gaan kiezen.

Duurde niet lang. 'Vissen!' had hij tevreden besloten. Eehm... Nee, iets met beweging graag. Als hij niets kon vinden, zouden wij wat uitzoeken.

Geen nieuwe keuze gehoord, dus heb ik hem meegesleurd naar een proefles breakdance. Ideaal: zelfde locatie en tijd als Ying Xins streetdance, en vlakbij, dus het leek me een prima keuze. Mwa, Casper vond het niet echt bijzonder. Maar in dezelfde sportschool hadden ze ook diverse budo-sporten; op hun website had ik hem laten kijken naar wat er mogelijk was. Kempo, dat leek hem wel wat!

Prima. Gisteren de eerste proefles en hij vond het erg leuk. Mooi! Ik heb met hem afgesproken dat hij er drie maanden in elk geval naar toe gaat, en dat hij daarvóór niet mag stoppen. Want van zijn judotijdperk kennen we dat... Herhaling is niet zijn ding. Hij is gewend dat hij met dingen 'van het hoofd' iets maar één of twee keer hoeft te horen, en het dan weet. Bij dingen 'van het lijf' werkt het anders. Het zes keer oefenen van dezelfde koprol - dat is niet zo aan hem besteed, en hij is vrijwel niet te overtuigen dat oefenen zorgt dat je er beter in wordt. Je kent het, kunt het, of niet, is zijn idee, en hij laat zich niet op andere gedachten brengen.

zaterdag 26 november 2011

Tsja...



Tsja, wie zich op internet begeeft weet het: reaguurders zitten overal. Mensen die vervelende reacties plaatsen (anoniem natuurlijk), puur om even hun azijn kwijt te kunnen. Heb het reislog dus even 'dicht gezet'. Wil je meer weten over mijn zoekervaringen, mail me dan gerust, dan licht ik die toe.

vrijdag 25 november 2011

Ni Hao!

Na een hele bijzondere reis van tien dagen in Hangzhou en Wenzhou zijn we weer thuis! We hebben genoten. Een prachtige ervaring, vol emotionele ontwikkelingen en speciale ontmoetingen.

Heerlijk gegeten, veel mensen ontmoet en gesproken... Nog beter kennisgemaakt met het land van onze twee jongste kinderen. Foto's gezien die we nog niet hadden, informatie gehoord die nog onbekend was, dus veel puzzelstukjes kunnen vergaren.

We laten alles bezinken en zijn van plan om volgende zomer al terug te gaan, om zo alle contacten goed warm te houden en de banden verder aan te halen.

In dit weblogbericht voor alle niet-meelezers van mijn reislog een paar foto's om een impressie te geven van wat we hebben meegemaakt. Wil je mijn reislog alsnog lezen, stuur me dan een e-mail (adres staat bovenaan dit log) voor de URL en het wachtwoord.

Iedereen bedankt voor alle leuke reacties en mails! Het heeft ons goed gedaan, zo ver van huis.

Foto van Ying Xin, circa 13 maanden oud:



De piepkleine negen teentjes van Hong Jie in zijn dossier:



Kaja en onze rots in de branding, gids, tolk, cultureel attaché en vriendin Xixi:



Back home... Terug bij het tehuis van Ying Xin:



Heerlijk eten, compleet Babipangang-vrij: