Casper, Ying Xin en Hong Jie

De klad

2012-01-15T22:10:00.002+01:00

Het zal niemand ontgaan zijn dat de klad in dit blog is gekomen... :-)

Excuses aan de vaste lezers!

Het bijhouden van meerdere zakelijke blogs, het runnen van een bedrijf en een gezin (ontloopt elkaar niet qua drukte...) zijn allemaal zaken die er tussen komen. Plus dat ik merk dat sinds ik op Facebook actief ben geworden, eigenlijk heel veel berichten daar terechtkomen. Snel geplaatst, snelle reacties.

Ik zet het weblog dus voor onbepaalde tijd op 'pauze'. Wie me direct wil mailen, kan dat altijd op karenvisserconradi@hotmail.com.

Tot later!

Sportiever worden

2011-11-30T09:36:00.002+01:00

We voorzien in Casper een toekomstige advocaat - gezellig bij zijn tante in de praktijk..? ;-) - want hij is voortdurend op zoek naar mazen in de wet. Hoe kan ik tóch mijn punt maken...? Voor dat soort situaties hebben we al een specifiek liedje in het repertoire om onze frustratie te laten horen... 'Advocaatje leef je nog, ie-ja, de-ja...' zingen we als hij weer op die manier begint.

Hij is het type dat aangekleed, vies en wel onder de douche zou gaan staan zonder die aan te zetten, en dan met mij de discussie aangaan dat hij toch écht onder de douche heeft gestaan zoals ik hem had gevraagd. Zucht. Heerlijk hè, kinderdiscussies? :-)

Helaas heeft Casper zijn moeders sportieve genen geërfd: nul. Nakkes. Hij houdt van stoeien en rennen op het schoolplein, maar daarbuiten niet zo heel erg. Omdat hij een kind is dat liever binnen speelt dan buiten en graag achter de computer zit, vonden we het belangrijk dat hij toch een sport ging doen. Dus gaf ik hem de gemeentegids, bij het hoofdstuk Sport, en vroeg hem te gaan kiezen.

Duurde niet lang. 'Vissen!' had hij tevreden besloten. Eehm... Nee, iets met beweging graag. Als hij niets kon vinden, zouden wij wat uitzoeken.

Geen nieuwe keuze gehoord, dus heb ik hem meegesleurd naar een proefles breakdance. Ideaal: zelfde locatie en tijd als Ying Xins streetdance, en vlakbij, dus het leek me een prima keuze. Mwa, Casper vond het niet echt bijzonder. Maar in dezelfde sportschool hadden ze ook diverse budo-sporten; op hun website had ik hem laten kijken naar wat er mogelijk was. Kempo, dat leek hem wel wat!

Prima. Gisteren de eerste proefles en hij vond het erg leuk. Mooi! Ik heb met hem afgesproken dat hij er drie maanden in elk geval naar toe gaat, en dat hij daarvóór niet mag stoppen. Want van zijn judotijdperk kennen we dat... Herhaling is niet zijn ding. Hij is gewend dat hij met dingen 'van het hoofd' iets maar één of twee keer hoeft te horen, en het dan weet. Bij dingen 'van het lijf' werkt het anders. Het zes keer oefenen van dezelfde koprol - dat is niet zo aan hem besteed, en hij is vrijwel niet te overtuigen dat oefenen zorgt dat je er beter in wordt. Je kent het, kunt het, of niet, is zijn idee, en hij laat zich niet op andere gedachten brengen.

Tsja...

2011-11-26T06:55:00.001+01:00

Tsja, wie zich op internet begeeft weet het: reaguurders zitten overal. Mensen die vervelende reacties plaatsen (anoniem natuurlijk), puur om even hun azijn kwijt te kunnen. Heb het reislog dus even 'dicht gezet'. Wil je meer weten over mijn zoekervaringen, mail me dan gerust, dan licht ik die toe.

Ni Hao!

2011-11-25T21:32:00.000+01:00

Na een hele bijzondere reis van tien dagen in Hangzhou en Wenzhou zijn we weer thuis! We hebben genoten. Een prachtige ervaring, vol emotionele ontwikkelingen en speciale ontmoetingen.

Heerlijk gegeten, veel mensen ontmoet en gesproken... Nog beter kennisgemaakt met het land van onze twee jongste kinderen. Foto's gezien die we nog niet hadden, informatie gehoord die nog onbekend was, dus veel puzzelstukjes kunnen vergaren.

We laten alles bezinken en zijn van plan om volgende zomer al terug te gaan, om zo alle contacten goed warm te houden en de banden verder aan te halen.

In dit weblogbericht voor alle niet-meelezers van mijn reislog een paar foto's om een impressie te geven van wat we hebben meegemaakt. Wil je mijn reislog alsnog lezen, stuur me dan een e-mail (adres staat bovenaan dit log) voor de URL en het wachtwoord.

Iedereen bedankt voor alle leuke reacties en mails! Het heeft ons goed gedaan, zo ver van huis.

Foto van Ying Xin, circa 13 maanden oud:

De piepkleine negen teentjes van Hong Jie in zijn dossier:

Kaja en onze rots in de branding, gids, tolk, cultureel attaché en vriendin Xixi:

Back home... Terug bij het tehuis van Ying Xin:

Heerlijk eten, compleet Babipangang-vrij:

Eten en inpakken

2011-10-21T22:44:00.005+02:00

Herfstvakantie was voor Casper: logeren bij opa en oma. Drie nachtjes maar liefst! Twee keer avondeten missen thuis betekende voor ons: eten wat hij niet lust. Eén avond pasta dus, en één avond Vietnamees. Uit eten! Heerlijk, bij De Smaak van Viëtnam. Loempia's met groente, pannekoek met groente en garnalen, ossenhaas op stokjes... Smikkelen dus. Het kleine grut deed mee met een kippensoep voor mevrouw (totaal anders dan die van Unox, kan ik je melden) en een prutje noedels met vlees en groente (niet op de kaart, maar speciaal voor ons onderdeurtje door de chef gecomponeerd). Aanrader als je in Woerden bent! Kies vooral voor het Kleine Hapjes Menu. Misleidende naam, want wij zaten vol :) Casper is enórm verwend bij opa en oma... Kermis, museumbezoek, Donald Duck Pockets gekregen - hij wilde eigenlijk niet mee vanavond!

Red Thread Charities is een Amerikaanse vrijwilligersorganisatie van vooral medici die nu in China zit, in Hangzhou, Hong Jie's stad. Ze schrijven daarover op hun blog. Jaloersmakend, want ik zou eigenlijk met hen zijn meegegaan dit jaar. Door omstandigheden mocht ik geen deel uitmaken van de groep. Het gemis is natuurlijk een stuk minder omdat ik over iets meer dan drie weken zelf voet op Chinese bodem zet... In Hangzhou. Samen met collega-adoptiemoeder en vriendin Kaja.

De laatste voorbereidingen zijn in volle gang. Visum aangevraagd? Check. Vaccinaties nog actueel? Check. Hotels geboekt? Check. Reisverzekering? Check. Heen gaan we met ieder twee stuks bagage, terug met ieder een. Lijkt onlogisch voor iedereen die ooit in China heeft geshopt... :-) Maar het komt omdat we op de heenreis respectievelijk een badstoel (voor spastische kinderen, die dan stabieler kunnen baden) en een kinderrollator meenemen voor Hong Jie's tehuis. Zonder gehandicapt kind in je gezelschap mochten deze dingen helaas niet als 'special luggage' mee... Maar een extra koffer elk was relatief de goedkoopste oplossing.

Hier in de woonkamer staat nóg een kinderrollator, maar dan een behoorlijke joekel, te groot voor een bagagestuk. De gebruiksaanwijzing moet ik nog in het Engels vertalen, en dan gaat deze rollator met de mensen van PostNL als verzekerd pakket tussen 10-20 kilo op reis. Na weken zoeken, bellen, vergelijken, surfen, afwegen bleek dit de oplossing die de beste keuze was. Duim je mee dat ie goed aankomt?

Vanavond alle koffers en tassen gescreend om te kijken waar de badstoel inpast (check). Het is wat gepuzzel, want er mag maar één bagagestuk mee terug - dus gaan mijn kleren en tandenborstel heen in een opvouwbare weekendtas. En dat alles op de terugweg weer in de koffer. Natuurlijk hebben de kinderen hun wensen wat shoppen betreft... :) Ik houd het even beperkt tot drie paar Uggs in de maten 34, 31 en 25!

We hebben ontzettend veel zin in de reis. Tien dagen zonder kinderen is al heel bijzonder - met zijn leuke en minder leuke kanten - terwijl we toch heel erg met kinderen bezig zullen zijn. Een intensieve reis! Ik ga ofwel een apart blog met wachtwoord bijhouden, of een bulkmail rondsturen naar wie het wil lezen. Laat dus in de reactie je mailadres achter, als je wilt meelezen! Anders kan ik je niet informeren over wat ik ga doen. :-)

Er is nog een aardig lijstje af te werken: kadootjes kopen, documenten scannen, mapjes maken met alle papieren die ik mee moet/wil nemen... Maar het raamwerk staat, en dat is het belangrijkste. Ieder puzzelstukje dat ik kan vinden gaat mee terug in de koffer. Geen idee of we er al bij terugkomst een beeld van kunnen maken, of alleen de contouren. Maar ieder stukje is er een!

Even bijpraten

2011-10-11T21:56:00.005+02:00

Heerlijk! Een mama-uitje in het verschiet. De activiteit is niet zo speciaal (lunchen) maar wel het gezelschap: zes andere bloggende adoptiemoeders met special needs kinderen uit China en gemengde gezinnen. Hoezo specifieke doelgroep? ;-)
Veel zin in hoor... Want ik volg ze regelmatig. Vier van de zes zijn nog actief; de andere twee hebben het een tijdlang gedaan. Drie anderen waren helaas verhinderd, maar gelukkig zijn twee daarvan ook nog online te volgen!

Leuk! Grappig genoeg gaven de meesten de voorkeur aan een dameslunch in plaats van een dag met de gezinnen. Heerlijk om eens gewoon 'volwassen' te praten zonder neuzen te snuiten, billen af te vegen, honger te stillen of dorst te laven.
(Tenzij het onze eigen neuzen, billen, honger of dorst zijn - LOL!)

Nieuwe schoenen

2011-10-09T11:03:00.004+02:00

De hele winter op sandalen lopen... Niet helemaal jofel. Tijd voor nieuwe schoenen! Nu heeft Hong Jies kunstvoetje geen last van de kou, maar toch: één paar zochten we. Nadeel van zijn prothese is nu (nog) dat het voetje er vrij strak onder zit en de schoen dus niet te hoog mag zijn. Laarzen zijn uitgesloten; bergschoenen onwaarschijnlijk.

Het werd dit paar:

Stoer modelletje!

Nu nog bij de eerste controle van zijn prothese navragen of ze de 'tenen' van zijn laarsje dicht willen maken. Het verbaasde me dat ze die open hadden gelaten; de maker zei fronsend, krabbend op zijn hoofd, toen ik mijn winterzorgen uitlegde: "Eeh... Dikke sokken aan?" Tsja, maar dan nog - ze worden wel nat in de regen! Ze kunnen niet verstopt worden onder een broekspijp, want die zou wel extreem breed moeten zijn, en bovendien zitten ze zo dicht bij de zoom dat ze er makkelijk onderuit floepen. Toch maar even vragen of ze de tong van die laars kunnen verlengen zodat zijn tenen beschut zitten..

Update van de medische molen

2011-10-05T10:24:00.004+02:00

Hong Jie is de trotse bezitter geworden van drie voeten... Twee had hij al, en hij heeft er een kunstvoet bij!
Deze voetprothese is gemaakt omdat de plateauzool voor zijn korte been op de langere termijn niet meer houdbaar was. Nu gaat het nog wel, al is het 'struikelgevoelig'. Maar naarmate hij groeit blijft zijn korte been verder achter - het groeit niet even hard mee, verwachten de artsen - waardoor er een alternatief nodig was. Ziedaar 'het rode laarsje', zoals het hier thuis is gedoopt.

Hier zie je Hong Jie bij de passing van het eerste concept:

Voor de duidelijkheid - de bovenste voet van de twee die op elkaar staan is zijn eigen voet. Onderop het laarsje is een kunstvoetje geschroefd (veel te licht van kleur, haha, en met vijf tenen in plaats van vier, tot zijn grote genoegen).
Dat betekent dat we alleen lage schoenen aan kunnen doen, in dit geval sandalen.

Deze week was de prothese af! Hij moest rood worden vond Hong Jie en dat is het ook. Gisteren heeft hij hem vrijwel de hele dag aangehad, ook naar school, maar vanmorgen was het opeens 'stom laarsje'. Benieuwd hoe het verder gaat, de acceptatie, want het allerliefst loopt hij gewoon op zijn sandalen of blote voeten. Dat gaat gezien het weer niet meer, maar ook niet omdat het voor zijn rug, houding en benen beter is als hij rechterop loopt. Op blote voeten loopt hij altijd mank, omdat hij zijn langere been buigt.

Hier is de prothese nu hij klaar is:

Over groei gesproken: gisteravond hebben we uitslag gekregen van zijn bloedonderzoek. Het blijkt dat hij inderdaad in zijn bloed niet alle stoffen heeft die nodig zijn om goed te groeien - in elk geval niet in de gewenste hoeveelheden. Hij heeft - prachtig Scrabblewoord... - groeihormoondeficiëntie.

Binnenkort moet hij een ochtend terugkomen voor een uitgebreide test, waarbij ze gaan bepalen of hij goed reageert op het toedienen van kunstmatig hormoon. Als dat zo is, gaan ze bekijken in welke hoeveelheden en frequentie hij het gaat krijgen.
Een boom van een kerel zal hij nooit worden, maar we zijn blij dat zijn afvlakkende groei een zetje gaat krijgen, want zijn groeicurve zag er niet goed uit!

Nadeel van groeihormonen is dat je het - meestal dan - dagelijks moet toedienen en dat tabletjes of drankjes niet kan; je moet het injecteren. Tegenwoordig schijnen daar ook weer alternatieven voor te zijn, gelukkig. Ach ja: we'll cross that bridge when we get there! :)

Even bijwerken

2011-09-14T20:50:00.004+02:00

De klad blijft in het bloggen, merk ik. Te druk!

HJ heeft weer wat medische dingen achter de rug: komende maandag krijgt hij zijn eerste voetprothese aangemeten. Feitelijk een soort laarsje voor zijn korte been, met daaronder een kunstvoetje. Dat kunstvoetje gaat dan in een gewone schoen, net als de voet van zijn langere been. Foto's maken dit vast duidelijker... Maandag dus de eerste passing van wat ze voor hem hebben geknutseld, op basis van het gipsen afgietsel dat ze van zijn been en voet hebben gemaakt.

Verder was daar de check up van de logopediste, om te zien of hij vorderingen maakt in taal. Dat doet ie zeker: langere zinnen, betere vervoegingen, meer 'aangeklede' zinnen. De test is nog niet klaar, we moeten nog een vervolgafspraak plannen.

Ook een bezoek gebracht aan de kinderarts, om te praten over zijn groei. Vorig jaar september ben ik al geweest, maar toen wilden ze het nog een jaartje aankijken om te zien of hij geen inhaalslag ging maken door het Westerse eten. Wat er ook kwam: geen inhaalslag. In bijna 22 maanden is hij ongeveer 10 centimeter gegroeid, en dat is te weinig. Bovendien vlakt zijn groei af, en dat is niet goed. Ook in de Chinese groeicurve bungelt hij onderaan.

Zijn bloed is geprikt, en op basis van de uitslag (hoeveel groeihormonen zitten er in zijn bloed?) hakken ze dan definitief de knoop door: wel of geen groeihormonen geven. Zijn kalenderleeftijd (hoe oud we weten dat hij is) wijkt namelijk 11 maanden af van zijn skeletleeftijd (de leeftijd die je hem zou geven op basis van zijn rontgenfoto's). Ruimte voor groei dus, maar dat moet een zetje krijgen lijkt het. Overigens staat dit compleet los van geen linkerarm, korter linkerbeen, vier tenen en een enorm eigenwijs karakter :-)

Komend weekend allereerst feest: HJ wordt 5! Zijn papa werd gisteren 39, dus dat wordt dubbel feest. De eerste pannen staan al op het vuur voor ons verjaardagsbuffetje!

Vakantietempo

2011-08-14T21:24:00.005+02:00

In de vakantie komt de klad een beetje in het bloggen, merk ik. Mijn andere blog kost ook aardig wat tijd, en de werkdagen zijn nu relatief korter, omdat de kinderen rustig kunnen opstarten en we op vrijdagen vaker met zijn vijven iets gaan doen. Morgen begint de ratrace weer!

Casper start in groep Geel van De Vuurvogel, wat de nieuwe naam is van zijn voormalige Leonardoschool. Ze hebben zich afgescheiden van de stichting Leonardo-onderwijs, vandaar de naamswijziging. Het onderwijs blijft grotendeels hetzelfde, gelukkig. Hij heeft absoluut geen zin in school... Maar helaas!

Ying Xin staat te trappelen om naar groep 4 te gaan en verder te gaan met lezen, schrijven en rekenen. Ze doet het prima, en heeft veel zin om weer iedereen uit haar klas te zien.

Datzelfde geldt voor Hong Jie, die morgen voor de tweede keer aan groep 1 begint. Hij is een septemberkind en was dus al een jonge leerling, maar met zijn achtergrond zéker een jonge leerling. Pas sinds een maand of vier ging hij twee keer naar school (ochtend en middag) en viel hij 's middags niet meer om - op een enkel tukje in de poppenhoek na. Ook kan hij nu beter luisteren naar de juf... Als ze iets uitlegt, of een opdracht geeft die misschien niet is wat hij net zijn hoofd had zitten!

Onze tuinbank is af, al zijn de kussens nog steeds niet gearriveerd (grr). Hier de trotse makers, Buurman en Buurman:

Volgende project (alleen van Pepijn) is een tv-kastje voor mijn ouders:

Drukdrukdruk dus... :-)

Waar ik ook druk mee ben is mijn reis naar China voorbereiden. In november ga ik op rootsreis naar de steden van Hong Jie en Ying Xin, samen met adoptievriendin Kaja. Iets waar ik véél zin in heb! Los van vluchten en hotels komt er veel bureaucratie bij kijken: aanvragen van bezoeken aan de tehuizen bijvoorbeeld. Ik heb twee kinderrollators gekocht voor Hong Jies tehuis en een badstoel voor spastische kinderen. Omdat ik toch iets meer mee wil nemen dan een onderbroek en tandenborstel ben ik nu aan het onderzoeken hoe ik ze goedkoop (en safe) naar China kan sturen, in elk geval de zwaarste/grootste rollator.

Natuurlijk bericht ik ook over die reis op mijn blog, maar omdat het er toch eentje is met wat meer gevoeligheden, komt er ook een subblogje bij. Wil je die informatie ook ontvangen? Meld het dan even in de reactie of mail me direct (adres staat bovenaan de pagina).

Tot blogs!

Zagen zagen, wiede wiedewagen

2011-07-29T21:24:00.006+02:00

Pepijn heeft een actieve periode! :-)
En we zitten dus middenin een tuin metamorfose. Altijd goed natuurlijk.

Het verzakte houten terras is opgehoogd, de twee verrotte planken vervangen. Maar daar stopte het niet: nieuw meubilair moest er komen! Onze oude schommelbank is na twaalf jaar trouwe dienst verhuisd naar een van de eilandjes in de Reeuwijkse Plassen. Onze tuintafel met stoelen en bankje schoof naar de overgebleven lege plek.
En op de plek van de tuintafel is dit prachtwerk verrezen:

Een regenachtig middagje in een tuincentrum doorgebracht, de favoriete bank opgemeten (en thuis de tekening flink aangepast), all weather kussens besteld... En voilà! Nou ja, voilà... Het kostte een paar avondjes flink tekenen en meten, samen met de buurman. En een karrevracht hardhout. En veel, héél veel gezaag en geschroef (ook weer samen met de buurman, die zelfs nog een wespensteek als dank kreeg tijdens zijn gezwoeg), avonden lang en een weekend en vrije dag erbij. En veel biertjes. Met dit als resultaat!

De kussens laten nog twee weken op zich wachten helaas, maar goed - project 'maak een bijpassende lage tuintafel' vordert gestaag!

Wie filmt die blijft

2011-07-16T21:14:00.006+02:00

Wie schrijft ook natuurlijk. Maar film... We zijn al weer dik anderhalf jaar thuis en nóg is het er niet van gekomen om Hong Jies adoptiemateriaal tot een film te maken.

Even realistisch blijven - er zijn nog 432 andere projecten die om Pepijns (want ik ben zeker geen digibeet, maar dit is echt zijn ding) aandacht vechten. De kinderen en ik niet nog niet eens meegerekend. Dus: uitbesteden!

Ik heb het resultaat gezien van de DVD van een ander gezin en dat was erg mooi. Dus ook wij hebben alle materialen (film, foto's) op een -harde- schijf gezet en doen dat maandag op de bus naar Digipast. Aankomstkaartje erbij, voorkeur voor muziek omschreven: voilà. Goed roeren, factuur betalen... en dan moet het iets moois worden!

Vanmorgen, bij het overzetten, zat Hong Jie aandachtig te kijken naar een paar stukjes film van de dag van de overdracht. Veel gelach, maar er zijn ook momenten dat hij in de film duidelijk géén zin heeft in ons.

Je ziet hem in de film denken: Wie zijn die rare mensen? Waarom moet ik met dat stomme auto'tje spelen? En bij die mevrouw op schoot zitten... Ik zou daar gek zijn! Zijn gezicht betrekt, hij schudt heftig nee, trekt een pruillip, de tranen wellen op... Je hart breekt als je het ziet. Ik legde hem bij het kijken uit dat ik denk dat hij het niet leuk vond, omdat hij ons nog nooit had gezien. Deed zijn 'gedachte' na: 'Jij dacht misschien wel 'Wie is die gekke mevrouw waarbij ze me op schoot willen zetten?'.

Hij keek me aan of ik achterlijk was en wees op mij: 'Mama!'. Op een toon van 'als je dat zelf nou nog niet weet'... En rolde nog net niet met zijn ogen :-)

Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Zelfs tijdens de overdracht. Waar Clown Casper ook die keer, net als bij zijn zus, het ijs brak met zijn grapjes, mimiek en toenaderingspogingen... Wie ooit nog twijfelde over het meenemen van oudere kinderen op een dergelijke reis kan ik alleen maar zeggen: DOEN!

Een beeld zegt meer dan duizend woorden... Dit schattige voorstelfoto'tje was de eerste die we van hem zagen:

Home sweet home

2011-07-14T16:36:00.015+02:00

We zijn al weer terug van vakantie! Het was maar een week dus zo voorbij - en we zijn vanwege het stralende weer (ahem) een dag eerder teruggekomen. Ons vakantieadres was de Liniehutten in Woudenberg. Rustig: de omgeving, het huisje (zes stuks op een rij, van beton, dus heel goed geïsoleerd) en de afleiding: geen tv, wel een vuurkorf voor de deur en een speeltuin. Wij in een bedstee, de kinderen in twee stapelbedden (HJ onderin bij Casper).
(Ik vond in de kast nog een uitgebreid draaiboek van een bruiloft in september, vergeten door een vorige bewoner. Die vast enorm baalde, het stond vol aantekeningen. Ook mobiele nummers gelukkig: de aanstaande bruid gebeld dus en het draaiboek vandaag gepost.)

Dit was ons uitzicht uit de voordeur:

Op ons eigen terras speelden papa en Ying Xin Mens-Erger-Je-Niet, allebei erg fel... ;-)

De vuurkorf bleef ook niet ongebruikt; daar vonden de marshmellows een zachte dood...

Het enige minpunt waren de vele vliegen - daar was het natuurlijk ook boerenland voor - maar niets dat een vliegengordijntje van de lokale Aldi niet kon oplossen. En een nieuwe mepper, toen we de oude kapotmepten. Géén goed vakantieadres voor Opa John, want die is allergisch voor vliegen! :-)

Wel leuk dat er twee kalfjes werden geboren tijdens ons verblijf. Leuk om van dichtbij een pasgeboren kalfje te zien; lang geleden kwamen we vaak op een boerderij, omdat Casper daar van 0 tot 4 jaar op de creche zat. (En dus nooit 'boe' zei bij een plaatje van een koe, maar keurig biologisch correct 'meuh'.)

Op het terrein van de buurman-boer was zaterdagochtend een kringloop. De daar op de kop getikte items bewezen hun diensten op regenachtige momenten: Suskes en Wiskes voor Casper, een houten huisje voor Hong Jie om te verven, een babypopje en speelgoedmotortje (20 cm hoog) voor Hong Jie... Ying Xin had ook nog een knutselproject van oma meegekregen: twee stenen om te verven en te versieren. Hier zit ze aan de keukentafel.

Mooi weer was het natuurlijk ook! En wat doe je dan, zonder zwembad binnen handbereik? Precies: men neme één afwasteiltje met passende maat kind. Voeg twee plastic bekers toe; overgiet het geheel met ijskoud water. Succes verzekerd. Bijverschijnsel: hoge gilletjes!

Casper heeft een week geen tv of computer gezien (een DS met mate en afentoe een DVD gekeken) maar vermaakte zich uitstekend buiten met de verspreid liggende voetballen. Samen met Hong Jie werden hele Pokémon gevechten nagefantaseerd. 'Pikachu - bliksemstaart!!'; dat soort uitroepen. Moe van het spelen was het ook lekker om even de meegenomen Donald Duck te herlezen. Voor de tiende keer - maakt hem niets uit.

Dierenpark Amersfoort waren we al jaren niet geweest; dat was erg leuk, met name het Dino-bos. De Pyramide van Austerlitz, een lokale bezienswaardigheid, bleef onbezichtigd: we bleven steken in de speeltuin die eromheen ligt. Natuurlijk vooral de kermisattracties... Hier HJ in een mooie bus.

Met zijn drietjes in een vliegtuig!

En de broers als machinist...

Home Sweet Home nu! De eerste wassen hebben al gedraaid. De HR-ketel deed het niet, dus mijn hete bad gisteravond viel even in de soep - grr. Inmiddels weer gemaakt (en het bad dan maar vanmorgen achter de rug).
Verder draait alles hier lekker, met uitzondering van het beestenweer dat heel Nederland in zijn greep houdt... Hopelijk snel voorbij! Volgende week gaan papa en mama weer aan het werk. Alvast een fijn weekend!

Heerlijk dagje

2011-06-27T12:21:00.003+02:00

Het begon wat minder zonnig, zondag, maar aan het einde van de middag maakte de dag zijn naam waar: volle zon. We namen het risico maar en vertrokken voor een middag varen (en later bbq-en) met zijn vijven én opa en oma erbij.

Bijzonder, want de eerste keer varen in onze nieuwe sloep! Groter en stabieler dan onze vorige boot; erg fijn nu er meer mensen meegingen. Het was een heerlijke middag en avond. Enige nadeel was dat de kinderen er - na een verplichte douchebeurt voor die bezwete lijven - wat te laat in lagen. Verder super!

Tijger, panda of hond?

2011-06-25T21:15:00.004+02:00

Chuppies worden ze genoemd: Chinese yuppies met meer geld dan ze ooit hadden kunnen denken. En met heel veel geld kun je heel creatief worden... Nieuwe rage: je hond laten verven - en knippen of scheren neem ik aan - zodat ie er uit ziet als een panda of tijger.

Dierenmishandeling? Misschien wel, maar eigenlijk vind ik het couperen van de staart van een hond (wat gelukkig nu verboden is) nog wel een slag erger. Dit doet geen pijn, ga ik vanuit, al zal het niet echt gemakkelijk zijn om in een verfbadje te zitten. Laten we hopen dat de rage snel voorbij is!

Meer lezen? Het artikel staat hier.

Shoppen voor hulpmiddelen

2011-06-16T23:01:00.003+02:00

Dit keer niet voor ons kind, maar voor Chinese kinderen. Omdat ik in november het tehuis van zowel Ying Xin als Hong Jie bezoek, heb ik hen gevraagd wat ze wilden krijgen. Melkpoeder, luiers, speelgoed, een bijdrage aan iets groots..?

Van Hong Jies tehuis kreeg ik een mail terug met een bijlage: een pagina uit een catalogus voor revalidatiehulpmiddelen. Ze zouden heel graag een kinderrollator met zitje en een badstoel willen krijgen; ik vermoed voor kinderen met Cerebral Palsy of Spina Bifida.

En als je daar naar op zoek gaat merk je pas de verschillen tussen een land zonder marktwerking op dat front (Nederland) en een land dat dat wel heeft (de V.S.). Voor exact dezelfde rollator (zelfde merk, type en kleur!) vragen ze hier zonder blikken of blozen 1.000 euro, waar de Amerikanen al tevreden zijn als ik iets minder dan 300 dollar van mijn creditcard laat afboeken. En ze doen de verzendkosten naar Europa er gratis bij (leuk zo'n actie!). Idem voor de badstoel: ruim 550 euro hier, of ook onder de 300 dollar in Amerika (inclusief onderstel). Allemaal grote bedragen natuurlijk, maar het scheelt een paar flinke slokken op een borrel.

Kaatje is niet voor één gat te vangen en wendde zich tot Marktplaats... Al waar ik een zo goed als nieuwe rollator en badstoel op de kop wist te tikken, samen voor nog geen 300 euro. Ka-Tsjing. En nee, dat is geen Chinees. De komende weken ga ik de badstoel ophalen; de rollator kan gelukkig per post komen. Dat wordt licht pakken!

Ik heb ook nog gegevens gekregen van andere organisaties om te vragen naar afgedankte materialen, dus misschien wordt het overbagage. Komt goed! ;-)

Lollig

2011-06-11T21:22:00.004+02:00

Deze week hadden Hong Jie en Ying Xin een beetje ruzie over wie het laatste knetterijsje mocht eten (een ijsje met coating die knettert op je tong). Een getal onder de 10 leek me lastig, dus ik deed strootje trekken: een satéprikker en een korte versie in mijn handen achter mijn rug. Welke hand? Hong Jie won.

Vandaag was ik de was aan het vouwen toen Hong Jie met een grote grijns de kamer in kwam. Ik zag dat hij een klein knuffeltje in zijn hand had. Hand achter zijn rug. Juistem... 'Mama, welke hand?' :-)))

Ik lag al in een deuk, maar zei toch: die. En wees naar zijn kant zonder arm.
'Nee', zei hij met een bloedserieus gezicht.

'Eeh...die dan?' en wees naar zijn hand. 'Ja, goed zo mama!'. Wat een grappenmaker...

Ook lollig: de deurmat die ik vandaag kocht in Den Bosch, waar ik een middagje op stap was met mijn vriendin Esther. Rondvaart over de Binnendieze, beetje winkelen en afsluiten met een high tea: er zijn vervelendere manieren om een zaterdagmiddag door te brengen.

Ik liep langs een kadowinkel en wat lag daar buiten... De deurmat uit Moniques reactie op mijn bericht over bonuspunten. Geweldig! Nu ligt ie ook hier voor de deur. Super, bedankt voor de tip!

Nog een keertje (en niet meer in de luiers)

2011-06-09T15:39:00.006+02:00

Hong Jie is van september 2006 en vorig jaar in september gestart in groep 1. Tot zijn grote genoegen! Hij vindt school geweldig. Tot dit voorjaar ging hij alleen ochtenden, omdat hij zich - zo zei de juf - '300% geeft' en daar zo moe van was, dat hij na een boterham gewoon omkiepte. Slapen dus.

Hij heeft behoorlijke stappen gemaakt dit jaar in groep 1, maar is erg jong in zijn werkhouding. Werkhouding voor kleuters? Tsja, het is wél handig als je luistert wanneer de juf wat uitlegt. En niet een sprintje trekt naar de poppenhoek - zijn favoriete plek - zodra ze de andere kant opkijkt.

Hong Jie heeft een ontwikkelingsachterstand op sommige gebieden. Kleuren kent hij best aardig, al is geel om onduidelijke redenen heel moeilijk. Maar cijfers, letters... Dat is voor hem nog complete abracadabra, hij kan geen letter onderscheiden, ook niet van zijn eigen naam. Het idee dat hij over een dik jaartje naar groep 3 zou gaan is onvoorstelbaar!

Gelukkig vonden ze dat op school ook. We hebben al vroeg aangegeven dat we dit jaar zien als een - niet negatief bedoeld - 'spek-en-bonenjaar'. Wennen aan school, aan de taal, aan een groep, leren tekenen... Hij begon met veel gekras en maakt nu mooie 'koppoters': bolletjes met ogen en een neus, met streepjes als armen (twee!) en benen.

Wij dachten aan twee keer groep 2, maar school vond het beter als hij de basis nog een keer doet. Hong Jie gaat dus na de zomer weer groep 1 doen, dit keer bij een andere juf in verband met een herindeling van de groepen. Een prima juf (heeft Casper ook twee jaar gehad) die heerlijk duidelijk is, wat bij hem geen overbodige luxe is. Een te lieve juf windt hij al snel om zijn vinger.

Hij heeft er zin in, in zijn nieuwe juf. We zijn heel blij dat hij het zo goed doet! School is bezig met het aanvragen van een rugzakje voor volgend schooljaar, om ondersteuning te krijgen bij activiteiten als gym, knutselen en naar de wc gaan (iets dat hij nog steeds niet alleen kan - maar daar helpt de afwezigheid van kleuterpotjes ook niet bepaald bij... Maffe architect).

Over plassen gesproken: hij is sinds een paar dagen zindelijk 's nachts! Toen hij bij ons kwam was hij overdag wel zindelijk, al lieten we hem in China nog wel in luiers lopen omdat het programma niet bepaald veel rust gaf - en middenop een vijfbaans snelweg een jongetje dat naar de wc moet is niet bepaald handig. (Dat hebben we met Casper ook gehad tijdens de reis van Ying Xin: lang leve een leeg petflesje!)

's Nachts sliep hij nog steeds met luiers, al anderhalf jaar dus. We gaven het geen prioriteit: hij had al genoeg te leren en te wennen. 's Morgens vroeg was het ook nog een volle luier, dus het was geen overbodige luxe. Tot vorige week, toen hij 's avonds gedecideerd zei: 'Ik slapen niet luier aan.' Prima!! Voordat wij gaan slapen zetten we hem nog een keer op de wc voor een plasje (al zwaaiend van vermoeidheid... Je moet hem goed vasthouden) en de rest van de nacht blijft hij droog. Als het avondplasje niet lukt doen we maar wel een luier aan, om ongelukjes voor te zijn. We zijn héél trots op hem, en hij zelf ook!

Hoezo moe?

2011-06-09T14:21:00.003+02:00

's Avonds spoken tot half tien... Tsja, dan ben je 's morgens niet echt vooruit te branden. Iedereen heeft wel eens zo'n dag, maar als je vier bent en gewoon naar school moet... Wat doe je dan als je moeder je toch aankleedt en even naast de stoel zet om iets te pakken?

Nou, simpel. Je gaat voorover liggen. En tukt rustig verder... :-)

Bonuspunten

2011-05-29T21:47:00.006+02:00

We hebben hier niet de meest meewerkende kinderen... Meewerken in de zin van: taken in huis. Absoluut een verwaarloosd onderdeel waar we hard aan werken. We hebben er iets voor in het leven geroepen: het bonussysteem, om punten te verdienen voor dingen die ze héél graag willen.

Ze kunnen vijf bonuspunten verdienen met:
o Pakjes en koekjes voor alledrie (voor school dus; pakken, voorzien van initialen en in de tassen stoppen)
o Vaatwasser leegruimen (op aanrecht zetten, of in de kast wat je kan)
o Tafel dekken voor ontbijt of lunch (als je er bij kunt, anders vraag om hulp!)
o Tafel afruimen (op aanrecht zetten)

Met vijf bonuspunten kun je tien minuten later naar bed. Altijd goed natuurlijk! De grote favoriet, in slaap vallen in het grote bed, gebeurt eigenlijk alleen als het feest is - al is de verjaardag van de buurman waar we vanavond waren daarnet zelfs ook vurig bepleit als 'goed genoeg' om feest te zijn... Slimmerds :-)

Voor die klapper moeten ze 20 bonuspunten sparen. Handig dat onze meterkast een deur heeft met schoolbordverf, om dit allemaal bij te houden!

PS Naar aanleiding van de reactie van Kaja: je kunt maximaal 1 uur later naar bed gaan dan je normale bedtijd. DIE hadden we inderdaad ingebouwd... Geen zin om een ijverige kleuter te vragen of hij/zij om half twaalf het licht uitdoet als ik gapend naar boven ga :-)

Even een snelle scan

2011-05-27T11:21:00.003+02:00

Vers uit de envelop van de schoolfotograaf, als illegale upload... Maar zo'n leuke foto!
Ons drietal...

En nog een leuke erbij van opa John:

Haha, Casper heeft zúlke lastige ouders...

Verloren zoon weer terug

2011-05-27T10:46:00.005+02:00

Dinsdagochtend vroeg:

'Casper, ik stop je pyjama en je ondergoed en sokken in de pijpen van je kaplaarzen. Vergeet dus *niet* om daarin ook te kijken, goed?'
'Jaaaaaa mam. JAAAAHAAAA. Oké mam. Nu weet ik het wel!'

Donderdagavond:

'Mama, je was gewoon vergeten om een pyjama in te pakken! Nu heb ik twee nachten in mijn kleren moeten slapen. En oja, ook drie dagen hetzelfde ondergoed en sokken aan gehad, want die kon ik ook niet vinden in mijn tas. Douches? Nee, die waren er niet. Maar ik heb wel in een meertje met een zandstrand gezwommen, dat was leuk!'

Zucht... Alle mannen zijn hetzelfde, lijkt het wel: met een half oor luisteren! ;-)

We kregen een enorm vermoeide, maar heel blije, stinkende landloper terug. Zonder heimwee. Die eerst in een bad ging om al het vuil los te weken (inclusief flinke nagelborstelbeurt) en daarna nog een keer onder de douche om alles af te spoelen. Schone pyjama aan, bed verschoond, op tijd naar bed... En heeft zowaar uitgeslapen vanmorgen tot kwart over zeven. Toen was het tijd om weer achter de laptop te kruipen...

Kleine jongens worden groot

2011-05-23T20:15:00.006+02:00

Casper gaat op schoolkamp! Twee nachten van huis, met zijn hele klas en juffen.
Spannende tijden...

Met mama's zelf-opblazend-matje dat nog uit de Interrail-tijd dateert (jeetje, we praten over 1992... Weet je nog Hester? :-) Frankrijk, Spanje, Italië en Griekenland heeft dat matje gezien...)
Met een slaapzak.
Kaplaarzen, zwemkleding, zaklamp, twee vuilniszakken, enzovoort: de klassieke kampuitrusting.
Twee Donald Duck-pockets voor de broodnodige 'afschakel-tijd'. En een extra boek en tijdschrift als verrassing in de tas.

Morgen om 9 uur wordt hij verwacht op school; donderdagmiddag komt hij pas weer thuis.

Duimen dat de soms-de-kop-opstekende-heimwee niet komt dit keer!
Vandaag heb ik alvast een kaartje naar het kampterrein gestuurd; hopelijk krijgt hij het nog.

Chromosoompje kijken

2011-05-18T15:05:00.005+02:00

Bij de post daarnet een brief van de klinisch geneticus. Zó knap vind ik dat: over een dergelijk ingewikkeld vakgebied een extreem duidelijke brief schrijven. Genetica for dummies :-)

Ze heeft een SNP array onderzoek uitgevoerd bij Hong Jie. Dat is een moeilijke term voor 'kijken naar chromosomen om te zien wat zelfs de microscoop niet kan zien'. Ze heeft iets gevonden op een bepaald chromosoom, een extra stukje - maar zoals met de meeste genetische dingen is het helemaal niet gezegd dat dát nou juist zorgt voor zijn andere ledematen. Zucht.

Wel bijzonder is dat die afwijking nog niet eerder was beschreven in de centrale database waarin dat soort dingen worden vastgelegd. Toen ik aan Casper uitlegde wat er in de brief stond, werd hij er zowaar plaatsvervangend trots/beroemd van: 'Nog nóóit eerder?? En dat is MIJN broertje, yeah!'.

Dat is nu ook weer wat overdreven... :-) Maar ieder puzzelstukje van zijn lijf is er eentje, ooit hopen we de puzzel compleet te maken, of in elk geval zo compleet mogelijk. Op het formulier van het lab stond vermeld dat 'onderzoek van het bloed van de ouders van de patiënt gewenst is'. Laten dát nou net tot de onmogelijkheden behoren, snotver.

De klinisch geneticus zou het aan het lab doorgeven. En spit vrolijk verder.

Hong Jie in testmolen

2011-05-17T20:56:00.005+02:00

Hong Jie heeft een tweetal sessies met de orthopedagoge achter de rug. Ze hebben bij hem een non-verbale intelligentietest afgenomen. Non-verbaal omdat zijn taal natuurlijk nog niet optimaal is en je zeker wil weten dat het niet aan zijn vocabulaire of taalvaardigheid ligt, als hij iets niet snapt. Intelligentietest, omdat we wilden weten op welke fronten hij mogelijk ondersteuning nodig heeft. Alle informatie die eruit komt, helpen bij het onderbouwen van de vraag naar een rugzakje; iets waar de school mee bezig is, in aanloop naar het nieuwe schooljaar.

Erg interessant was dat ik alles kon volgen in de kamer ernaast, achter een 'one-way mirror', zoals in een politieserie. HJ kon mij dus niet zien. Hij heeft goed zijn best gedaan op de puzzeltjes (dingen als een gezicht in drie stukken), sorteringsopdrachtjes (bijvoorbeeld rondjes bij rondjes, blauw bij blauw, dat soort dingen) en natekenoefeningen (teken net als de dokter een driehoek, een lijn, een rondje, een vierkant...). Hij scoorde uiteindelijk op sommige dingen gemiddeld en op sommige benedengemiddeld, maar wel heel duidelijk was dat hij nog zoveel moet groeien (en dat ook gaat doen, is de verwachting) dat hij uiteindelijk gewoon prima gemiddelde scores krijgt. Hij heeft wél extra ondersteuning nodig en daar gaat het rugzakje hopelijk voor zorgen!

Hieperdepiep hoera!

2011-05-17T11:59:00.007+02:00

9 jaar geleden kwam hij in Woerden ter wereld, om 14.29 uur... Onze oudste! Om half zeven denderden hij en zuslief onze kamer binnen. Kadootjes, kadootjes! Tot zijn onuitsprekelijk genoegen zowel het NintendoDS-spel dat hij wilde én de upgrade voor zijn World of Warcraft-account naar Cataclysm. (Vraag me niet wat het betekent... Ik hou me verre van details over dat game, al zie ik het wel natuurlijk, en moet ik regelmatig Engelse teksten vertalen.) Plus een hele dikke Donald Duck Pocket, die hij vanmiddag soldaat maakt, verwacht ik. Vanavond pizza eten op zijn verzoek: eigengemaakte, "met VEEL blauwe kaas graag, mam."

Jarig! En wat is ie blij. Vandaag op school trakteren - soepstengels als hengels met dropveters als vislijn en een blauwe snoeporka eraan. Kijk, daarin is meneer dan gelukkig wél nog gewoon een kind. Heerlijk.

PS: LOL - niet naar aanleiding van dit bericht maar ergens anders (andere site) werd ik per mail benaderd door een redacteur van een tv-programma, dat een aflevering maakt over gamen en kinderen. Of ik wat vragen wilde beantwoorden over mijn jonge kind dat gamet. Tuuuuurlijk... ;-)

Drievoetig kind met één arm

2011-05-03T00:01:00.004+02:00

Tegen het einde van de zomer gaat Hong Jie weer op controle voor zijn schoenen. Na het controlebezoek aan de revalidatiearts vandaag is gebleken dat dat een goed moment zou zijn om over te gaan van 'plateauzool' naar 'nepvoetje'.

Zijn schoenzool compenseert nu zijn 5,5 cm beenlengteverschil, en het is te doen. Maar niet altijd even comfortabel; hij sleept zijn been een klein beetje mee en het blijft een valrisico, zoals elk topmodel dat de pech had dit schoeisel aan te hebben op de catwalk je kan vertellen.

We wisten dat het een kwestie van tijd zou zijn voordat hij kon overstappen. Zijn kortere been blijft in lengte relatief steeds meer achter, al is dat nu nog nauwelijks zichtbaar. De plateauzool die hij heeft is vrijwel de limiet in wat nog slim is. De revalidatiearts en wij denken dat het voor hem comfortabeler zal zijn om een voetprothese te gaan dragen.

In die situatie maakt de instrumentenmaker een voetje, dat net als zijn 'gewone' voet in een normale schoen kan. Dat scheelt: normaal schoenen kopen, in plaats van alleen orthopedische schoenen! Zijn eigen voet gaat in een soort rijglaarsje met open tenen, en het nepvoetje zit vast aan de zool van dat laarsje. Hij staat dus voet-op-voet. Is het nog te volgen? :-)

Enige punt van aandacht is dat de schoenen niet te hoog mogen zijn, al kunnen ze daar ook weer veel in aanpassen. En we moeten kijken naar zijn broeken: of we laten door een korte pijp zijn eigen voet zichtbaar zijn, of we kleden hem permanent in wijde-pijpen-broeken zodat ie erin zit. Cosmetische punten dus, niets om ons zorgen over te maken.

Familj från Sverige

2011-04-25T21:19:00.008+02:00

Familie uit Zweden!

Die hadden we deze dagen over. Niet te logeren, wel op bezoek. Erg leuk! Vrijdagavond kwamen ze, vers van Schiphol, bij ons aanwaaien voor een bord pasta - en natuurlijk een hernieuwde kennismaking. Frans en Kärstin, samen met hun kleindochters (vlnr) Saskia, Ragna en Klara. Frans, Pepijns oom, is in de jaren '60 naar Zweden gegaan à la 'Grenzeloos Verliefd' en heeft daar een heel stuk familie eraan gebreid (zoon, dochter, vier kleinkinderen en vijfde op komst).

Gezellig! Zaterdag zijn we - wat wil je ook met dit prachtige weer? - heerlijk gaan varen op de plassen en gaan bbq-en. Met vier andere boten, vol vrienden en buren. Snel de enige picknickbank geannexeerd, en kokkerellen maar. Met zijn bijna 25-en een respectabel aantal; een gecombineerd menu van lamskoteletjes, spiesjes, gamba's, worstjes, salades en Esme's beroemde aïoli deed de rest. Heerlijk! De kinderen vermaakten zich ook uitstekend.

Zondag een dagje apart: Pepijn varen met Ying Xin en Hong Jie, Casper uitgebreid Harry Potter en de Halfbloed Prins gekeken (want dat kan niet met broertje en zusje erbij...) en mama aan het werk :-( De Zweedse familie zit in een hotel op de Veluwe, dus maakte gebruik van de gelegenheid om een bezoek aan het Dolfinarium te brengen.

Vandaag namen we hen als echte toeristen op sleeptouw naar een Hollandse attractie: Madurodam. Frans was er sinds 1954 niet meer geweest, dus had wat in te halen, en voor de rest van de Zweedse ploeg was het sowieso een 'first'. De zon hielp mee, de clown die ballonnendieren maakte ook en de schminkmeisjes deden er nog een schepje bovenop. Erg leuk, Madurodam!

Vanavond was iedereen te moe om te koken, dus boodt de pizza-pasta-salademeneer uitkomst voor een diner in de tuin. Morgen reist de familie door naar Amsterdam, om daar de iconen van de Nederlandse cultuur te bekijken (Anne Frank Huis, Rijksmuseum, en als het aan de oudste van 13 ligt ook Madame Tussaud). Plus een rondvaart natuurlijk, dat kan niet missen.

Moe maar voldaan... Morgen weer aan de slag!

Jutten

2011-04-11T20:25:00.005+02:00

Het is dat we niet aan het strand wonen en dus niet kunnen strandjutten, maar snuffelen naar dingen vind ik leuk! De lokale kringloop heeft een trouwe klant aan mij en ik heb er al heel wat schatten vandaan gepeuterd. Maandagavond is vaste prik; meestal ik of Pepijn en een buurman.

En ze krijgen ook regelmatig iets van ons. Eigenlijk hangt er permanent een plastic tasje in de gang aan de verwarmingsknop, waar dan in de loop van de week iets in verdwijnt: speelgoed waarvoor Hong Jie te groot is, een t-shirt dat te veel begint te pillen, keukengerei dat we dubbel hebben en daardoor bijna nooit gebruiken... Ik ben naast snuffelaar ook vooral overtuigd WEGGOOIER. :-)

Vanavond ben ik er weer geweest en met leuk resultaat:
- 1 bikini voor Ying Xin, merk Protest, maat 140 (pietsje te groot nog)
- 1 nachtlampje om op een boek te klemmen, eindelijk te vullen met normale batterijen in plaats van die schreeuwend dure knoopbatterijen
- 1 hardcover versie van een boek dat ik al heb, maar erg leuk vind (kan de slappe kaft weer weg...)
- 1 basic wit topje voor mij
- 1 tuitbeker van AVENT die de kinderen in bed gebruiken 's nachts (waterbeker)
- 1 nieuw boek dat ik nog niet heb gelezen maar wat wel leuk lijkt
- 1 limegroene stevige opbergdoos voor de tijdschriften
- 1 setje rinkelarmbandjes voor Ying Xin

De schade: 9,50! Negen.euro.en.vijftig.cent. Heerlijk toch?

Opa op school

2011-04-11T15:04:00.005+02:00

Trouwfoto van mijn opa en oma (de ouders van mijn vader)
Ik las bij Patricia het stukje over opa op school en realiseerde me dat ik dat hier nog niet eens had gemeld - ook Casper had onlangs opa op school!

In het kader van hun Project Wereldoorlogen zochten ze opa's en oma's die iets wilden komen vertellen over hun ervaringen en herinneringen. Nu is mijn vader van net na WOII, maar over mijn opa - die niet meer leeft - zijn veel verhalen te vertellen. Hij heeft in het verzet gezeten en als gevolg daarvan ook in de gevangenis, het bekende Oranjehotel in Scheveningen.

Opa John heeft in de klas zijn verhaal verteld met behulp van een PowerPoint-presentatie (lang leve het digibord!). Er waren veel vragen - wat wil je ook bij Leonardokinderen :-) En vooral over de wc in de gevangenis, begreep ik van hem.

We hebben zelfs nog wat voorbeelden van de briefjes die mijn opa schreef op het wc-papier, dun opgerold in de zoom van zijn kleren die oma moest ophalen om te wassen. Een flink stuk familiegeschiedenis, netjes bewaard in oma Olga's archief (tsja, ik moet mijn geordende genen toch érgens vandaan hebben?)...

Vol weekend

2011-04-11T10:36:00.007+02:00

Een vol maar gezellig weekend! We begonnen op vrijdag, toen we na school op bezoek gingen bij de familie Huisman uit Gouda. Hemelsbreed een paar kilometer, maar elkaar nog nooit gezien... Alleen virtueel contact! :-)

De kinderen konden zo even aan elkaar 'snuffelen'. Dat is fijn als je als raakvlakken hebt dat je van voetballen houdt, minder dan het normale aantal vingers hebt, uit China komt en dol bent op DS-en. En dat in wisselende combinaties! Lekker in de zon gezeten; koekjes en chips maakten het weekendgevoel compleet. De moeders konden ook even 'echt' kennismaken, heel gezellig! Voor herhaling vatbaar.

Zaterdag kwam onze goede vriendin Ivonne met haar twee kinderen en een karrenvracht borrelhapjes. Varen natuurlijk met dit prachtweer! Al snackend, loungend en drinkend - zelfs nog even aangemeerd om een kurkentrekker te lenen bij vrienden, jaja - zakten we de plassen af richting ons favoriete schiereiland. Picknickkleed en windscherm maakten het geheel compleet. Zaterdagkrant doorgebladerd, tukje gedaan... Who needs vakantie in het buitenland?

Zondag eerst verjaardagsvisite, daarna ging ik naar een lezing van Lulu Wang over 'Oost ontmoet West', de verschillen tussen Chinezen en Nederlanders. Met name in opvoeding en onderwijs. Nu eens geen opgewarmde discussie over Amy Chua's 'Battle Hymn of a Tiger Mother', maar andere inzichten over hoe men in het leven staat en naar kinderen kijkt en hoe Chinezen van hun kinderen houden. Net een beetje anders. Heel interessant!

Daarna viel ik met mijn neus in de boter: weer bezoek, van vrienden, buren en familie. Uiteindelijk met zijn dertienen ge-bbq'd, in shift 1 (kinderen) en 2 (grote mensen). Heerlijk gegeten! Gamba's op de spies, saté, een hele kip, salade, courgette uit de oven en patat verschenen op tafel. (Het is geen tijd voor een Sonja Bakker-dag, maar een Sonja Bakker-WEEK, na dit weekend...)

Drie bordjes

2011-04-05T16:52:00.006+02:00

Als je drie kinderen hebt met in totaal vijf handen met 22 vingers...
Dan ziet ook je gedekte tafel er nét weer iets anders uit.

Caspers bord is 'gewoon': mes en vork op de plek waar ze horen.

Hong Jie heeft alles rechts - want links zit niets, duh... - en heeft een eigen wiebelmes: een vlijmscherp halvemaanmes, speciaal voor eenhandigen. Een karbonaadje ontleden is geen sinecure, maar een gewoon braadworstje of stukje kipfilet gaat prima!

Ying Xin eet gespiegeld: vork rechts, mes links. Dat is zo sinds ze dit speciale mes heeft: het zit met een bandje om haar hand gewikkeld, met het zwarte 'paddestoeltje' tussen haar vingers, zodat ze kracht kan zetten. Het is een gewoon IKEA-mes, maar bewerkt door de mensen van Rijndam Revalidatiecentrum: het snijvlak is ook iets gedraaid om de stand van haar hand te compenseren. Maatwerk dus!

Geslaagd!

2011-04-02T15:38:00.004+02:00

Onze Chinese prinses is in het bezit van haar B-diploma. Jippie! We zijn zó trots op haar... Zij zelf ook! :-)

In een bloedheet zwembad zwom ze naar haar B. Met één nukkige grote broer die liever zat te DS-en (het duurde dan ook bijna een uur...) en een zwetende kleine broer die niet op zijn best was (wat wil je dan ook, als je om half zes wakker bent geworden op zaterdagochtend, van een 'overstroomde luier', zoals hij me duidelijk maakte. Zucht. Ook kort nachtje voor mama dus.)

Haar dag was al goed begonnen met een paardrijles, dus mevrouw is in opperbeste stemming gaan varen. Het eerste vaartochtje van dit jaar, samen met papa en Casper! Hong Jie ligt uitgeteld op de bank te ronken - al bijna twee uur - dus thuis is het rustig...

Hoezo verwend?

2011-03-26T17:24:00.002+01:00

Casper is dit weekend met papa op stap. Naar Kopenhagen! Het is er koud (rond het vriespunt) maar dat mag de pret niet drukken. De heren hebben het Guinness Book of Records Museum bezocht, en nog een ander museum, en morgen volgen een kasteel en nóg een museum - je kunt wel merken wat Casper kiest als het aan hem ligt. :-)
Hun hotel zit tweehonderd meter van het Tivoli-park, dat helaas nog niet open is, maar er zijn genoeg alternatieven!

Ying Xin heeft haar HEMA-bon van opa Dieter soldaat gemaakt... en wel aan griezelige plaknagels! (Plus nog stuurbloemen voor haar fiets en nog een paar dingen) Aan haar kleine hand heeft ze twee vingers waarvan alleen de kleinste een nageltje heeft, maar dat is heel erg broos en klein dus heb ik haar aangeraden om die maar met rust te laten. Het moet gezegd: het staat mooi. Praktisch is het niet... Ben heel benieuwd hoe lang ze leven!

Speedy Gonzales

2011-03-22T16:52:00.004+01:00

Ying Xin haalde in de kerstvakantie in twee weken haar A-diploma. Wat nou korte armenkind? Speedy Gonzales zul je bedoelen!
Mevrouw zwemt als een otter... Ze is doorgegaan op de reguliere zwemles - kerstvakantie was de snelcursus - voor haar B. En raad eens? Jaha!! 2 april zwemt mevrouw af. Petje af voor onze prinses!

Hong Jie staat al een tijd op de wachtlijst voor zwemles bij het revalidatiecentrum. Want zijn anders gevormde lijf is toch nét even iets te complex voor een gewone zwemjuf of meester. Benieuwd hoe ze het hem gaan leren... Aan durf zal het niet liggen: meneer springt er zo in en zwemt het liefst onder water!

Caspers kunstwerken

2011-03-22T09:26:00.005+01:00

Afgelopen zondagmiddag gingen we naar vrienden toe, voor twee verjaardagen uit dat gezin. Ik bepakt met enorm veel zakdoekjes... Maar het ging wel. Lekker in de tuin in de zon. Heerlijk! De kinderen genoten van de grote tuin en trampoline. Wat een gedoe dan, als je daar af komt om binnen iets te drinken te halen, om je schoenen weer aan te doen... Met dit als resultaat. Caspers sokken. Niet meer te redden vrees ik! Misschien wil een wasmiddelmerk ze nog hebben voor een commercial met 'voor' en 'na'?

Gisteren was ik jarig en hadden de kinderen mooie tekeningen gemaakt. De prijs voor de leukste gaat dit jaar naar Casper... Die een jaar vooruitliep. LOL! De grote 4 verschijnt vólgend jaar pas in mijn leeftijd - met de tekening kan ik er alvast aan wennen! :-)

Logeerbeer is bij ons

2011-03-18T21:51:00.007+01:00

Hong Jies klas heeft een logeerbeer. Om de zoveel tijd logeert die knuffel bij een van de kinderen. De beer heeft een eigen koffer met wat spulletjes. Er zit een schrift in, waarin je kunt schrijven wat de beer allemaal heeft 'meegemaakt'.

Hong Jie was ziek, maar zijn lieve oppas kwam de beer speciaal brengen. Hij was verrukt! De beer is uitgebreid onder handen genomen.

Toen hij zelf wat beter was mocht de beer mee aan tafel, kreeg vanmiddag zelfs een stukje kibbeling...

HJ heeft nog steeds koorts (en de rest van het gezin hangt tegen een griepje aan), maar is vanmiddag toch even naar de kapper geweest om zijn 'coupe pleeborstel' een beetje onder handen te nemen. Bijna vier cm er af al weer! Het groeit als een tierelier, zijn haar.

Deze foto is van gisteravond, nog met langer haar dus. Een heel ontroerende foto, gemaakt terwijl hij sliep... Schattig hè, dat beschermende handje om logeerbeer heen?
Dat wordt een moeilijk afscheid!

P.S. de trappelzak van logeerbeer zit in de 60 graden was nu... Hong Jie kreeg van mij voor het slapen gaan nog een aspirientje. De enige soort die YX en Casper lusten, zelfs bij allerlei vage pijntjes gretig naar binnen slorpen: 'smelttablet banaan'. Heb het zelf ooit proberen te nemen bij hoofdpijn en ging over mijn nek. GATVER! Vieze chemische troep. HJ houdt er ook niet zo van, en ja hoor, het ging mis: al kokhalzend kwam de helft van zijn avondeten er weer uit.
Toen maar een zetpil. Moord en brand schreeuwend.... Ook geen feestje, maar uiteindelijk is het goed gekomen!

Chinese cultuur

2011-03-15T14:32:00.005+01:00

Vandaag had ik een afspraak met iemand die voor haar studie antropologie onderzoek doet bij Nederlandse gezinnen met Chinese adoptiekinderen. Een leuk gesprek! We waren geloof ik het tiende gezin waar ze mee sprak.
Ze kijkt naar de manier waarop Nederlandse adoptieouders tegenover de Chinese cultuur staan en hoe ze dat een plekje in het leven van hun kinderen geven.
Benieuwd naar het onderzoek; dat zal nog wel een tijdje duren.

China bezoeken

2011-03-14T11:19:00.005+01:00

In november ga ik samen met een vriendin (ook adoptiemoeder) naar China toe, voor ongeveer een week. Zo fijn dat de KLM rechtstreeks vliegt op de hoofdstad van hun provincie! En zo fijn dat Ying Xin en Hong Jie uit dezelfde provincie komen. Vijfhonderd kilometer uit elkaar geboren, maar naar Chinese begrippen is dat 'om de hoek'. Ik ga dan ook beide steden bezoeken: Hangzhou en Wenzhou.

We hopen daar mensen te ontmoeten die belangrijk zijn geweest in hun leven en in elk geval over te brengen hoe dankbaar we zijn voor die goede zorgen in de start van hun leven. Zo'n reis vergt nogal wat voorbereidingen en voorzichtig manouvreren, dus de in de tijd tot november zal ik daar flink wat uurtjes in steken.

Hope is like a road in the country; there was never a road, but when many people walk on it, the road comes into existence.
~Lin Yutang

'Dat was geen lunch meer!'

2011-03-12T21:21:00.006+01:00

Nee, manlief had gelijk... Van 11.00 uur tot bijna 17.00 uur zitten beppen in een café, dat kun je geen lunchen meer noemen! Maar gezellig dat het was... We hadden veel te bepraten natuurlijk. Gelukkig hadden we een tafel boven, zodat ons gepraat geen overlast gaf aan de andere gasten :-)

Een tafel met negen adoptiemoeders van gemengde gezinnen, waarvan er acht nog regelmatig bloggen (de negende deed het ooit wel, vandaar haar deelname :-)), met samen veertien biologisch eigen kinderen, tien geadopteerde kinderen uit China en één uit Colombia - tsja, die hebben stof genoeg! Over zoeken naar roots, hoe het gaat met onze kinderen, VIB, kortom: alles waar we tegen aan lopen in de dagelijkse praktijk... Leuk om te doen. Dit was de tweede keer met alleen moeders; tussen onze lunches zat nog een 'bloggezinnen'-reunie in een pannenkoekenhuis.

Een mooie traditie om in stand te houden! Het was gezellig, dames. We bloggen, mailen, bellen!

Sponsoractie Starfish Home in Xi'an

2011-03-11T12:46:00.006+01:00

Ik ben zelf een fervent supporter van Love Without Boundaries. Ik ben zelf ook betrokken bij de Nederlandse editie van deze vrijwilligersorganisatie, al heb ik er niet zoveel tijd meer voor.

Een andere organisatie die in China goed werk doet, beheert daar een aantal kindertehuizen onder de naam Starfish Homes. Van de webmaster van het blog China Rootsreizen kreeg ik het verzoek aandacht te geven aan hun projecten. Ze zijn bezig met een sponsoractie voor de kinderen in deze tehuizen.

Het concept 'starfish' (zeester) spreekt me wel aan; wij hadden op de aankomstkaartjes van Ying Xin en Hong Jie het verhaal van de zeester staan; een bekend tekstje in adoptieland:

Op een dag kwamen Leraar en Leerling terwijl ze aan het wandelen waren op een strand, waar duizenden zeesterren lagen die door de storm uit zee geworpen waren. Ze lagen te kronkelen en dood te gaan in de hete zon. Zwijgend pakte de Leraar een zeester op en gooide hem voorzichtig terug in de golven.

Overweldigd door de ongelooflijke hoeveelheid stervende zeesterren bleef de Leerling staan en keek toe terwijl de Leraar steeds een andere zeester pakte en die teruggaf aan het koele water. Uiteindelijk sprak de Leerling. Hij zei: “Maar Leraar, waarom zou u dit zelfs maar proberen? Er zijn er veel te veel. Wat helpt ze dat nou?”
De Leraar pakte weer een andere zeester uit het hete zand en droeg die naar de zee om hem daar los te laten.

Toen draaide hij zich om naar de Leerling en zei: “Het helpt deze.”

(Loren Eisely - The Starfish Story)
Het blog is zeker een bezoekje waard!

Kippetje, kippetje, kom dan!

2011-03-09T22:58:00.005+01:00

Van de toekomst van je kinderen is weinig zeker, maar dit weten we wel: Hong Jie zal nooit of te nimmer vegetariër worden. Het is althans erg onwaarschijnlijk, want meneer eet niets liever dan vlees. Plakje worst los, worst op brood, vlees bij het avondeten... Met zijn eiwitgehalte is helemaal niets mis.~Hij staat op intieme voet met de slagersmevrouw, die hem van verre ziet en hoort komen... Maandag hadden we kleine kippenpootjes. Meneer heeft gesmuld! Pepijn heeft hem nu op de kiek gezet met het afvalbakje dat iedereen gebruikte - en Oosters onverstoorbare blik... - maar minstens zeven (!) van die kleine pootjes zijn toch echt in zijn hongerige mond verdwenen. En toen moest zijn broeksknoop open, want hij plofte. :-)

En ja, hij moest absoluut een washandje over zijn snoet voor het slapen gaan!

Nieuwe traditie

2011-03-03T10:42:00.003+01:00

(Voor wie zich afvroeg waarom dat vorige bericht er stond - want duh, hoe we eruit zien weten de meeste vaste lezers wel - dat was in verband met een tijdschriftinterview. Waarover later meer.)

We zijn een nieuwe traditie gestart! Ze moeten ooit beginnen, toch?

We hebben het 8-jarigen weekend bedacht. Casper is de eerste 8-jarige hier in huis dus krijgt de vuurdoop. Het betekent: een weekend echt wég (ver weg) met papa of mama, om iets te doen wat je leuk vindt.

Over twee weken gaan Casper en Pepijn op pad, vliegen naar Kopenhagen, Denemarken dus. Twee nachtjes blijven ze daar. Ze gaan allerlei dingen doen en bekijken: Tivoli park, de dierentuin... Ongetwijfeld vermaak genoeg.

Ying Xin wordt volgend jaar acht en heeft al een mooie bestemming bedacht: Parijs. Shoppen met mama! Dat kan ook met de trein, dus dat zal het wel worden. Het wordt met mama, want papa had hier niet bepaald trek in. :-)

(Het weekend Kopenhagen kwam eigenlijk als antwoord op deze vraag: wat is de goedkoopste KLM-vlucht? Vóór een bepaalde datum moest Pepijn nog een keer met KLM vliegen, om zijn stuwmeer aan airmiles veilig te stellen. Die miles gaan mij naar China brengen, eind dit jaar...)

Wie we zijn

2011-03-01T22:14:00.004+01:00

Een foto van ons vijven hebben we niet, maar 1x2 en 1x3 wel :-)

Foto-update

2011-02-28T12:15:00.012+01:00

Vanmorgen trakteren! Het was niet te vervoeren, dus dan maar vroeg naar binnen. Het werd 'patat met mayonaise' dit keer: cakereepjes en slagroom. Cake al gesneden (bleek veel te veel te zijn. De eendjes hebben een feest!), slagroom mee.

Onze nieuwe iPad is zo populair... Er wordt om gevochten! Casper heeft Ying Xin leren schaken, dus dat is een leuke toepassing voor allebei. Mama leest de krant erop, en Twittert. Papa is de grootste fan, maar wordt rechts ingehaald door Casper die alle gratis spelletjes downloadt waar hij zijn handen op kan leggen, als je niet uitkijkt! Hong Jie verkent het smurfendorpspel en tekent met zijn vinger. Geweldig apparaat!

Ik ben aan de slag gegaan - met dank aan Annerieke! :-) - met boeken voor de kinderen, om foto's in te plakken en alle andere leuke dingen die je in een maand verzamelt. Februari is al bijna weer voorbij, dus ga ik nieuwe afdrukken. De losse dingen (tekeningen, bonnetjes, briefjes) bewaar ik in een map per kind, anders is het enorm zoekwerk. Met dit systeem is de vaart erin te houden denk ik.

Hong Jie heeft de laptop ontdekt en kijkt dolgraag naar de oude filmpjes van het Sinterklaasjournaal. Vooral die van de aankomst van de stoomboot!

Ying Xin heeft zich verder gestort op haar stapel kadootjes. Het serviesje is al beschilderd en de eerste lading gipsen figuurtjes is gemaakt (en half beschilderd). Een kolfje naar haar hand, en als papa dan ook nog een paardenhoofdje schildert op haar kop en schotel... Dan is het helemaal super!

Even bijkomen

2011-02-27T20:02:00.009+01:00

Vandaag stond in het teken van bijkomen! Na een drukke verjaardag is het altijd weer even bijtanken geblazen. Het weer gaf ergens anders eigenlijk geen aanleiding toe: snertweer, weer om met een boek in je bed te kruipen... Bah.
Gisteren ook al, maar lang leve de geleende tent en buitenverwarming (met dank aan de Schenen :-)). Helemaal goed!

De slingers zijn nog niet eens weg, maar wel alle afwas en lege flessen (en dat waren er nogal wat!). De kadootjes zijn gisteravond allemaal mee naar boven gesleept en vanmorgen weer mee naar beneden... ;-) Ze heeft al een serviesje beschilderd met paarden, gipsen paardenfiguurtjes gemaakt en beschilderd - het P-woord was duidelijk leidraad geweest bij de kadootjes. Helemaal in de roos! Paardenkwartet, paardenboek, paardenkleurboek, doos met borstels, hoevenkrabber en paardensnoepjes... Ze kon haar lol op! Ook geld gekregen, en bonnen om zelf iets te kopen; mevrouw is enorm verwend. Haar mooiste kado? Dat vond ze ons kadootje: een roze iPod Shuffle (je ziet hem in het filmpje aan haar broek hangen). Lieve papa heeft haar hele collectie cd'tjes erop gezet (Mega Mindy, Jumbo, dat soort werk) en ook een paar liedjes uit zijn auto-assortiment, die na enige imitatie wel geïdentificeerd konden worden ("Papa, dat 'oe-hoe... Oe-hoe-hoe dum dum', je weet wel.").

Om 21 uur rolden onze drie vermoeide kinderen ons bed in (tot verrukking van Hong Jie: verjaardagen betekent 'in het grote bed in slaap vallen'). Om 02.00 (!)uur deden we het licht uit nadat het laatste bezoek afscheid had genomen. Met verjaardagen maken we altijd een soort buffet met eten, dus de hele boel loopt gewoon door. Veel werk in de voorbereidingen, maar altijd erg gezellig vinden wij.

Leuk ook was het bezoek van vriendinnetje N. met papa en mama! Heel bijzonder, onze twee Chinese schonen met een korte arm (en toch hele andere kinderen én hele andere armen). Nog even bijgekletst met een aantal mensen. Zo, op naar de volgende verjaardag!

Time flies

2011-02-25T20:51:00.008+01:00

Afgelopen zondag was het vijf jaar geleden dat onze kleine poppedijns bij ons gezin kwam... Een dag vol spanning, waar je op de video Casper ziet springen van opwinding: 'Wij krijgen een zusje, wij krijgen een zusje!'. Normaal gesproken vieren we die dag niet, want het ligt erg dicht bij haar verjaardag. Dit keer was anders, vijf jaar is écht een jubileum... Dus ze mocht kiezen wat ze wilde eten. Gourmetten natuurlijk!

Een gereserveerd dametje was Ying Xin, wiebelend van de ene voet op de andere, met een blik van 'zal ik wegrennen of toch maar blijven?'. Rare mensen met grote neuzen, blauwe ogen, blond, bruin en rood haar... Een mens zou van minder schrikken.
Dit was Ying Xin in november 2005, een maand of drie voor ze bij ons kwam (hier is ze 1 jaar en 9 maanden):

Dit was Ying Xin in de zomer van 2007, op vakantie in Zweden (nog met het hekwerk in haar arm dat haar arm zou verlengen en haar hand recht zou zetten ten opzichte van haar arm). Vier jaar oud en een dondersteen van jewelste!

En dit is onze Oosterse schone nu... Een dametje met grote-mensen-voortanden, een liefde voor paarden, soms nog moeite om de middelste te zijn, maar over het algemeen een gelukkig kind, dat vrolijk door het leven huppelt. Ze ligt nu in bed, de uren af te tellen tot haar zevende verjaardag. Spannend! Morgen een huis vol visite, kadootjes en goede wensen. Ergens in China denkt er vast ook iemand aan die dag, zeven jaar geleden, toen er een dochter werd geboren met een kleine arm, die er heel anders uitzag dan een 'gewone' arm. Het verhaal van die allereerste dag zullen we misschien nooit weten, maar ik verheug me op de volgende hoofdstukken in haar 'levensboek' - waar we zeker bij zijn.

Bijzondere dieren

2011-02-20T19:38:00.012+01:00

Vandaag gingen we met vrienden naar de Oliemeulen in Tilburg. Ik was er al eens geweest met mijn ouders, Casper en Ying Xin, maar dat was al weer jaren geleden.

Het is een dierentuin, maar niet te vergelijken met Blijdorp! Veel kleinschaliger en met intensiever contact met de dieren. Ze hebben veel reptielen (varanen, slangen, kameleons, kikkers), aapjes en roofvogels.

Om 12 uur was er buiten een demonstratie van de roofvogels. Geweldig leuk gedaan! Veel geleerd over de uil, buizerd en gier. Onze kinderen wilden ook graag meehelpen - lees: met een leren handschoen aan staan terwijl een uil een stukje vlees daar uit komt pikken - maar werden niet gekozen. Erg leuk om naar te kijken en met veel humor gebracht. Minder leuk was een ongelukje aan het einde toen de medewerker in zijn wang werd gekrabt door de buizerd. Bloeden!

Verder hebben ze een stinkdier geaaid, dat zo het gebouw in kwam wandelen. Grappig, die heb ik alleen maar in Disneyfilms gezien. Hoogtepunt in de zin van 'spannend!' was wel de demonstratie van vogelspin en slang. Iedereen die dat wilde kreeg een vogelspin in zijn handen of een slang in zijn nek. Wij allemaal beide; alleen Hong Jie was op het laatst toch iets te giechelig/bang voor de spin!

Echt een aanrader dus, de Oliemeulen. Stukkie rijden voor ons, maar dan heb je ook wat! Jammer genoeg kreeg Hong Jie wat verhoging tijdens ons bezoek; hij ligt nu in bed met rode wangen en een paracetamolletje. Duimen dat het niet doorzet...

Drukke tijden

2011-02-15T16:49:00.005+01:00

De frequentie van mijn blogstukjes daalt wat, hebben de vaste lezers vast gemerkt. Het is dan ook een drukke tijd in Huize Visser, zowel met werk als privé.

Mijn eigen bedrijf gaat steeds meer vaart krijgen, maar heeft dat nog niet genoeg, dus ik Twitter, blog en netwerk me een slag in de rondte. Erg leuk om te doen, maar een traject van de lange adem.

Thuis hebben we dan nog de normale schoolperikelen: ouderavonden, een thema-avond die ik organiseer voor Caspers school (want ik verveelde me zo...), valentijnknutsels die gemaakt moeten worden, elke dag tien minuten lezen voor Ying Xin (afgetekend op een kaart), speelafspraakjes, overleg met HJ's juf inplannen, enzovoort. Casper heeft twee maandagavonden ingevallen bij een schaaktoernooi in de regio waar wat teams van zijn school aan meededen. Met succes, meneers team is tweede geworden! Heel leuk, maar dan hoor je 's middags van hem dat hij die avond om half zeven daar moet zijn, net als je stoofvlees in de pan gooit dat drie uur moet pruttelen én je weet dat manlief pas om half zeven thuis is... Met wat kunst- en vliegwerk en een buurvrouw waar HJ en YX even konden blijven is het opgelost. Maar het stoofvlees wordt vanavond pas soldaat gemaakt! Casper trots mét medaille ("Echt zilver", blijft hij stug volhouden).

Ying Xin wordt de 26e al weer ZEVEN. Dat betekent drukke voorbereidingen voor een kinderfeestje (op de manege, waar anders?), uitnodigingen, rijschema's, taart-met-foto bestellen, lijstjes bijhouden van steeds uitzinniger wordende wensen (en ondertussen gewoon kopen wat je al in je hoofd had). Ter illustratie een foto van de Walzkidzz-brochure waar Ying Xin in had zitten wroeten... Voor ons gemak had ze meteen maar even bij de dingen die ze voor haar verjaardag wilde een geel plakkertje bij geplakt! En dan moet je weten dat er bij het openen al spontaan vier uitvielen. LOL!

Hong Jie gaat deze week naar logopedie voor een evaluatie. School wil graag weten (en wij ook hoor) op welk niveau hij zit en of hij verder ondersteuning nodig heeft. Zijn prachtige volzin - zonder woorden te vergeten! - 'Mag ik alsjeblieft op schoot?' komt er na veel oefenen bij het avondeten feilloos uit... :-) Hij wil graag op schoot bij mij en mag dat als ik klaar ben met eten. (Hij eet dan nog even.) Wel een verbetering van 'Atte op schoot?'
Verder gaat zijn spraak best aardig, maar dat mag de deskundige ook bekijken.

Begin maart nog een keer naar orthopedie - een check up bij de benendokter - en als er plek is ook een keer naar de orthopedagoge. Een mens zou van minder daas worden :-)

Dan ben ik ook nog stiekem bezig om tóch een China-reis te regelen in dit kalenderjaar. Daarvoor zijn de voorbereidingen al in volle gang. Ik durf er niet veel over te zeggen (brengt vast ongeluk), dus daarover pas veel later weer meer!

Missende linkerarm

2011-02-08T17:14:00.002+01:00

Dit is wel een heel apart bericht ja, over hoe fotoshoppen te ver kan gaan... :-)

Mini-reunie

2011-02-01T10:58:00.005+01:00

Afgelopen zondag hadden we een mini-reunie: met de familie Petersen uit onze reisgroep, die net als wij ook een jongen uit China kregen. We hadden ze al gezien bij de algemene reunie maar dit was een mooie gelegenheid om hun beroemde lasagna eens te proberen! En die was zeker lekker... Casper werd zelfs verwend met een bordje friet.

De kinderen hebben lekker samen gespeeld en wij uitgebreid bijgekletst. We hebben geen beelden van het zwaardvechten en buitenspelen, wel van het computeren!

China-reis gaat niet door

2011-01-28T09:10:00.006+01:00

Helaas, helaas, zó jammer... Ik mag niet mee met de reis die Red Thread Charities maakt in oktober naar Hangzhou, waar ik hier nog over blogde. Balen! >:-(
De redenen laten we maar even in het midden; hou het maar op een regel. En regels zijn regels. In elk geval in China.

Foto-update

2011-01-24T16:10:00.008+01:00

De familie Pieperiet kwam deze maand bij ons op bezoek. Gezellig! Leuk elkaar even te spreken; de kinderen hebben lekker gespeeld en we sloten het af met pannenkoeken.
Merle en Ying Xin kregen de verkleedkriebels...

Ik kocht potjes vingerverf, een nieuw fenomeen voor Hong Jie. Na wat scepsis van zijn kant ging hij er helemaal voor... Dus: in je ondergoed graag! Dat bleek nodig, want het hemdje dat hij aanhad is nog steeds vrolijk gekleurd. En was grijs.

Afgelopen weekend zijn we naar Kasteel de Haar geweest. Casper en wij waren er in 2004 voor het laatst, op een bruiloft... Toch blijft het leuk; een écht kasteel. We namen de kinderrondleiding, die leuk was maar voor Hong Jie nog net een tandje te lang/minder boeiend. Dus hij en ik gingen halverwege weer naar buiten, terwijl Casper en Ying Xin werden bijgepraat over waarom hemelbedden een dak hebben (vanwege de binnenvliegende vogels die anders op je kop poepen als je slaapt...) en waarom de gloeilampen in de balzaal zo opvallend uitsteken (omdat het kasteel destijds een van de weinige woningen was met elektriciteit. En dat dus 'gezien moest worden'.).

Foto's maken binnen mocht niet, dus buiten onze slag geslagen!

Nog een onscherpe van Casper... Niets bijzonders lijkt het, ware het niet dat dit na een tandartsbezoek is. Vanmiddag werd ik door de juf gebeld: een valpartij. Stukje van zijn voortand! Helaas bleek het stukje bij de tandarts niet helemaal compleet te zijn, dus heeft Casper een composiet-aanzetstukje gekregen. Mooi gedaan, toch?
Casper hield zich kranig en gaf geen kik. Meneer ligt nu bij te komen op de bank, met zijn nieuwe Donald Duck Dubbelpocket, gekregen voor de schrik. Nu komt eindelijk onze vier sterren tandartsverzekering van pas... :-(

Pufpuf

2011-01-18T15:47:00.004+01:00

Hong Jie heeft een notoir kwetsbaar punt: zijn luchtwegen. Meneer kan een keel opzetten van jewelste, dat is het probleem niet... Maar als de R in de maand is, is het vaak hoesten - en dan de soort die uit je tenen komt en waarbij je bang bent dat er stukjes long meekomen. :-(

Vandaag weer een bezoekje aan de huisarts, om te checken hoe het nu gaat. We moeten zijn puffer weer afbouwen, maar in dit griepseizoen nog even niet stoppen. Hij werkt gelukkig soepel mee met puffen, maar het blijft een aandachtspunt.

Verder ben ik naar de HEMA geweest om spullen aan te schaffen voor het project 'Een Goed Gedocumenteerde Jeugd' (geïnspireerd door Annerieke). Ik had haar gemaild met wat vragen, en er volgde een heel uitgebreid antwoord - en later nog dat blogstukje. Zo uitgebreid als haar aanpak wordt het niet vrees ik, maar we maken een mooie start in het nieuwe jaar!
Zoals ik in mijn eigen werkblog al schreef: goede voornemens kunnen gelukkig elke dag beginnen. :-)

Knipt u maar

2011-01-10T10:07:00.010+01:00

Drie kinders naar de kapper! Dat was hard nodig. Ze eindigden met een bijgepunt kapsel (Hong Jie bovenop nog iets korter, iets vlotter) en gekleurde gel - naar eigen smaak uitgezocht. Leuk, maar niet in de regen! :-(

Hong Jie met paars:

Ying Xin met roze, en ingevlochten:

Casper met rood (en een oorwurmgezicht, want houdt niet van op de foto gaan...):

Oh, en we hebben nog iemand met bijzonder haar thuis: een krulhaarcavia! Voor Saartje zochten we gezelschap, want ik merkte dat ze het alleen toch niet zo leuk vond. Via Marktplaats vonden we een adres waar ze glad- en krulharige cavia's hadden. Ze is nog niet mooi op de foto gegaan (en nu is de batterij op...) maar ze komt er nog wel een keer op. Vier weken oud, dus nog een kleintje, in dezelfde kleurstelling (wit/zwart/bruin). Het klikt goed; Saartje is helemaal opgefleurd.

Ik had de nieuweling Schaapje gedoopt tot de ruzies over de naam beslecht konden worden - Schaapje, want zo voelt ze ook aan als je aait. Casper kwam met het door Ying Xin enthousiast onthaalde 'Betty'. LOL! Ik vrees het ergste voor de naamgeving van mijn kleinkinderen als de huisdieren steeds van die dames-van-middelbare-leeftijd-namen krijgen... ;-)

Gisteren kregen we nog leuk bezoek, van Fang en zijn ouders. Fang is een nieuwe dorpsgenoot, ook uit China afkomstig. Hong Jie heeft het tegenwoordig niet zo op China of Chinezen, dus dat Fang uit China kwam leek - aan HJ's gezicht te zien - niet bepaald een aanbeveling. Fang stortte zich enthousiast op de lego en de kabouterplankjes, maar afgezien van even de plankjes tussen zijn tenen optillen leek Hong Jie niet echt te porren om samen te gaan spelen. Dat komt vast nog wel!

Stom en Leuk

2011-01-03T15:10:00.004+01:00

Stom...
... dat de website van de Postcodeloterij dagen overbelast was (en ik geen Nieuwjaarslot kon kopen)
... dat ik al drie keer de vraag heb gehad wat mijn goede voornemens zijn (die zijn: geen goede voornemens!)
... dat ze in de supermarkt op de maandagochtend na nieuwjaar maar één cassière inzetten (dat de schappen halfleeg zijn snap ik wel)
... dat de kerstvakantie is afgelopen en we doordeweeks weer vier avonden met zijn vieren eten (want drukke papa met lange reistijd en files)

Leuk...
... dat de Postcodeloterij gelukkig niet bij ons in de postcode viel (pfoei, ik durf die loterij niet op te zeggen; je zal toch die polonaise door je straat zien gaan terwijl je sip achter het keukenraam staat?)
... dat het huis weer lekker rustig is en ik weer aan het werk kan
... dat het nog steeds heerlijk toeven is in mijn loungestoel naast de open haard
... dat manlief zoveel geklust heeft in huis dat het nog steeds heerlijk is om naar te kijken
... dat we 2011 alle vijf gezond beginnen - Ying Xin met een tand minder, die trok ze er vanmorgen zelf uit!

Iedereen sterkte met weer de normale tredmolen in... Tenzij je in het zuiden woont, dan heb je (misschien) nog een week vakantie!

Een goed uiteinde en een goed begin

2011-01-02T10:22:00.017+01:00

Ying Xin luidde 2010 uitstekend uit: met een prachtig A-diploma!

Ze had echt supergoed gezwommen. Er was veel werk gemaakt van het ritueel 'diploma uitreiking', compleet met muziek, ballonnen en 'zouden de diploma's er nog wel zijn?'-kluchtje. We hebben haar aangemeld voor B, want dat wilde ze toch wel (broerlief Casper vond A genoeg destijds). A moet, B mag is onze regel, dus prima! Volgens de badmeester halen kinderen die van deze cursus komen het meestal in 3 tot 6 maanden. Nog te overzien dus :-)

Ze is helemaal dol op dit liedje dat ze daar draaiden (verkeerde beelden erbij, maar ik ben nog in afwachting van het MP3-tje dat we in haar eigen film kunnen monteren...):

Ze was apetrots, en wij allemaal ook. Ik schoot vol bij haar trotse gezichtje, tot verbazing van Casper: 'Mama! Je huilt!'

's Middags ging zo op aan de laatste voorbereidingen voor Oud & Nieuw; mijn broer & vriendin en onze buren kwamen het vieren. Eerst hebben de kinderen samen gegeten, die daarna naar bed gingen. Wij gingen aan de Oudjaarsdis - de conferences zijn helemaal aan ons voorbijgegaan; het tafelen duurde zo lang dat we pas om half twaalf het laatste hapje tarte tatin met vanilleijs (specialiteit van mijn schoonzus) naar binnen schepten. Snel, snel, champagne, televisie aan voor de klok en de kinderen wakker maken!

Casper wilde om 0.04 uur al weer naar bed ('Ik ben zo moehoe...') en kroop weer onder zijn dekbedje. Uit zijn zolderraampje pal boven zijn hoofd heeft hij nog een paar vuurpijlen kunnen zien. De andere vier kinderen wilden naar buiten en kregen dus de hele bups mee - behoorlijk wat dit jaar! Hong Jie vond het eerst wat spannend allemaal maar was al snel dolenthousiast.

We hadden vorig jaar door de jaarwisseling heen geslapen als gevolg van de jetlag - alle wekkers ten spijt - en hadden dus nog vuurwerk in de schuur liggen dat ingezet kon worden. Er was eerder op de avond, toen de kinderen in bed lagen, ook nog wat onverwacht vuurwerk, even schrikken: in de schuur stonden drie flessen cola die waren bevroren en ook in volume (door de kou?) zo'n 30% waren gegroeid. Ik wilde ze voor de veiligheid op de oprit zetten, achter de pot met buxus, maar eentje viel om - lang leve die grote pot, die als schild fungeerde, want de fles explodeerde in tientallen stukken plastic en brokken ijs. Ik was alleen buiten, iedereen binnen schrok zich een ongeluk; het klonk alsof ik een strijker onder het keukenraam afstak. Ik hield de rest van de avond een gevoel in mijn oren alsof ik bij een popconcert was geweest... Inmiddels weer OK, gelukkig. Gatver. Geen cola meer van de @ldi in dit huis!

Hong Jie en het buurmeisje vonden het prima om om 1 uur 's nachts naar Dora te zitten kijken, onder het genot van een oliebol ('Veel suiker mama!').

Om half twee zijn ze weer naar boven gegaan om door te slapen (buurmeisje dit keer in haar eigen huis). Ying Xin om half drie samen met mama; die vond het nog steeds gezellig. Vooral de toren bouwen met oom Martijn was leuk (lang leve de kabouterplankjes, die intensief worden gebruikt hier in huis).

Iedereen veel geluk voor 2011! Dat het mag brengen wat je wenst.

Alvast een spetterend uiteinde...

2010-12-30T20:50:00.003+01:00

... niet van het oliebollenvet dat over je heen spettert, maar een spetterend uiteinde van 2010! Op naar 2011. Dat het een jaar mag worden waarin iedereen gezond, gelukkig en blij is - gezonder, gelukkiger en blijer dan dit jaar. Veel geluk!

Jippie! We hebben een zeemeermin

2010-12-30T10:36:00.001+01:00

Morgen mag ze afzwemmen!! Oh, wat zijn we blij... :-)

Onze schone zwemster

2010-12-27T14:11:00.011+01:00

Onze Chinese schone wordt in februari 7, maar is nog niet in het bezit van een A-diploma. Wel in het bezit van ouders die niet - zoals bij haar oudste broer - zin hadden om wéér twee zomers lang vijf ochtenden in de week naar zwemles te stiefelen. (In het buitenbad aan het einde van de straat, dat dan weer wel, maar toch...) We zochten naar een kostentechnisch vergelijkbare, maar tijdtechnisch véél praktischere oplossing en vonden die in, jawel, de snelcursus. De tweeling uit ons vorige blogbericht (broer en zus) hebben hem ook gedaan, plus nog een paar andere kinderen die we van school kennen. Stuk voor stuk enthousiaste aanbevelingen.

Hoezo snelcursus? Zoals je voor je rijbewijs vrijwel achter elkaar door kunt lessen (twee weken stevig doorrijden) kan dat tegenwoordig ook voor zwemles. Althans, in een zwembad tien kilometer bij ons vandaan. In totaal 44 uur geloof ik, dus diplomaverantwoord, maar enorm geconcentreerd: een paar weekendlessen van twee uur, en twee kerstvakantieweken elke dag (met uitzondering van de echte kerstdagen...) van 8.00 tot 12.00 uur.

Ja, je leest het goed! Vier uur achtereen. Met een pauze voor een koekje en pakje drinken. En Ying Xin vindt het prima! Ze is een van de oudere kinderen; er zitten ook smurfjes van net vijf jaar tussen in een groep van ongeveer dertig kinderen. Zo'n 70% van hen zou het moeten halen binnen deze -ongeveer- twee weken, is ons verteld. Iedereen zwemt af op Oudjaarsdag; je krijgt ofwel een walvisdiploma, ofwel een A-diploma. De walvisjes stromen zonder meerkosten door in de reguliere A-les, en zwemmen dan waarschijnlijk ergens in het voorjaar af. Het kost wa, maar dan hedde ook wa, zou mijn oud-collega-en-inmiddels-klant-geworden Hugo zeggen! ;-)

Wij hopen geen walvis te hebben, maar een zeemeermin... En aan wat we kunnen zien gaat het prima, dus we hebben goede hoop. Ze zwemt al met kleren aan, door het gat... The whole nine yards (of wat is die afstand onder water eigenlijk?). 's Middags is ze natuurlijk moe, daarom doen we het rustig aan. Beetje rommelen, filmpje kijken (Shrek 4 en Toy Story 3 zijn de oogst van deze kerstvakantie), knutselen... Mevrouw weet er wel weg mee. Het speciaal op Marktplaats gescoorde joggingpak (lichtroze met strass-steentjes natuurlijk, helemaal haar smaak maar niet die van mama, ach) bewijst trouwe diensten.

Zwemmen doet ze in een Swimsafe pak, net zo'n outfit als Hong Jie van de zomer aanhad, met piepschuimen torso. Al snel mochten haar rugdrijvers uit het pak worden verwijderd, en twee dagen later ook haar buikdrijvers, zodat ze eigenlijk alleen nog een soort surfpakje draagt.

De foto's zijn niet bijster goed, want duffe fotografe; 's morgens vroeg rolt mama ook zo uit bed, op kousevoeten naar beneden, boterham smeren, Ying Xin uit bed tillen, jas aan en de auto in (waarom een kind aankleden voor die paar meter?). Zo stil mogelijk, want als Hong Jie je hoort, is het hele huis wakker, ook papa die hoopt om toch wel tot acht uur te kunnen slapen.

Kwart over zeven vertrekken - met deze sneeuw en ijzel geen overbodige voorzorgsmaatregel. Niet bepaald de meest relaxte kerstvakantie-ochtenden, maar we zijn er wel in één keer af. Geen zwemvest meer op de boot, daar verheugt Ying Xin zich nog het meeste op! :-)

(Voor Hong Jie wordt het zwemmen in het revalidatiebad, want een kleine arm blijkt absoluut geen bezwaar, maar helemaal geen arm - das andere koek.)

Fijne feestdagen!

2010-12-25T12:09:00.008+01:00

Iedereen alvast een spetterend 2011 gewenst!

Wij brachten Kerstavond al heel gezellig door met vrienden. Zij namen hun gourmetstel mee en een lekker toetje, wij zorgden voor de rest...

Hong Jie wenst iedereen een mooi jaar met lekkere toetjes!

Kerstvakantie

2010-12-19T10:32:00.011+01:00

Officieel nog niet natuurlijk (morgen pas) maar de spirit zit er al in!

We dachten op Marktplaats een ligstoel te kopen voor onszelf naast de open haard, maar in levenden lijve bleek het meer een kindermaatje... Met een voetenbankje kan het wel voor ons en ligt ook heerlijk. De kinderen genieten er sowieso van!

Het winterlandschap bij ons in de buurt is prachtig nu. Vannacht weer dik 20 cm er bovenop ook!

We zijn met de buren sleetje gaan rijden naar een natuurgebied in de buurt waar een tijdelijke overdekte ijsbaan is ingericht. Leuk weer is dit!

Hong Jie (denken we...) voor het eerst van zijn leven op de schaats!

Hij vond het superleuk, net als Casper (ook voor het eerst in járen) en Ying Xin, die al heel goed kan skeeleren en dus het schaatsen ook best makkelijk vond.

Casper hebben we vanmorgen 'gedwongen' eens met zijn broertje te gaan spelen. De autootjes en de garage leken eerst niet aantrekkelijk, totdat hij bedacht dat hij ze een naam kon geven. Toen was het opeens wel leuk!

White Christmas

2010-12-17T17:55:00.009+01:00

Goed, ik heb er een uur over gedaan om Casper uit school te halen(een rit van 8 kilometer). Maar het is wel heel sfeervol, toch? 25 centimeter sneeuw ligt er maar liefst in ons dorp. Leuk!

Gisteravond gelukkig nog niet; toen hadden we twee kerstdiners om kinderen naar te vervoeren. HJ en YX konden het gelukkig lopend doen. Bij Caspers school is het de gewoonte dat de ouders ook blijven borrelen; voor ouders hangt er ook een intekenlijst, net als bij de kinderen. Blokjes kaas, leverworst en een paar flessen fris - onze bijdrage was zo op! Er was een hele leuke quiz georganiseerd met vragen over de school en de historie van de school. Hoeveel jongens zijn er sinds de start op school geweest, inclusief die er nu nog zijn? Ehm... Hoeveel setjes broertjes en zusjes er zijn onder de 64 leerlingen weet ik nog wel: 17. Had ik goed gegokt. Ik deed samen met een andere moeder met een stemkastje, en in ronde 1 waren wij de winnaars! Van een fles Leonardo Chianti. Heel toepasselijk natuurlijk :)

Casper aan het kerstdiner:

Dit jaar even geen kerstboom voor ons - hadden we even geen zin in, en met de prijzen die ze ervoor vragen... Jaiks! Ik ga toch geen boom kopen van 75 euro die twee weken staat?? Dus: een kerstkrans. Leuk om te versieren, al zou je dat niet zeggen bij deze foto. Een memorabele foto waar ALLE DRIE de mensen er raar of sikkeneurig opstaan! :-)

Maar het resultaat mag er wezen! Heerlijk kitsch, zonder aanziens des bals of ornaments: gewoon allemaal erin. Super!

Foto-update

2010-12-09T21:39:00.006+01:00

Sinterklaas was errug leuk! Hong Jie was DIEP onder de indruk. Zat versteend op mijn schoot (standje 'hert dat in de koplampen kijkt'). Goh, Sinterklaas wist dat hij wel eens lelijke woorden zegt...? Hoe kan dat toch? (Helaas bleek de volgende ochtend het niet het gewenste effect te hebben. HJ zei 'shit!'. Ik zei 'Wat had Sinterklaas nou gezegd??' Hij vertelde hoogst verontwaardigd dat hij toch geen lelijke woorden had gezegd waar Sinterklaas bij was... Dus wat was er mis? Zucht...)

Foto's van het Sintfeest (wij hebben alleen film) op het weblog van mijn vader!

Een doos is net zo leuk als het mooiste speelgoed. Casper maakte er een boot van, in Stoombootstijl, en doopte die Leconda (vraag me niet hoe hij aan die naam komt - geen idee!). Hong Jie vond het een prima plek om tv in te kijken; later wel liggend op twee kussentjes!

Voor een vriendin heb ik de navigatie bedacht en Engelste teksten geschreven voor een van haar websites. Leuk om te doen! We hadden een barterdeal gemaakt: ik schrijf alles en krijg in ruil daarvoor een Fatboy uit haar webwinkel. Die heb ik vandaag thuisgebracht en werd natuurlijk met gejuich ontvangen! Op de foto is alles nog leuk; vijf minuten later niet meer. Want toen bedacht Hong Jie dat het ook wel leuk was om vanaf de bank je achterover te laten vallen op dat enorme kussen. Klopt. Moet je wel goed mikken... :-( Dat was brullen en een bult! (En avondeten bij mama op schoot, want hij was/voelde zich wel héél zielig.)

Sint-stress

2010-12-04T20:57:00.003+01:00

Ik zal blij zijn als het maandag is! De kinderen zijn bij vlagen hyper-de-pieper, huilerig, blij en humeurig tegelijk. Ying Xin is een dankbaar slachtoffer voor de marketeers van speelgoedfabrikanten; ik word zo ongeveer bij IEDERE reclame geroepen, met haar gillende uitroepen: 'Oh mama, DAT wil ik ook! Heb je het gezien? Heb je het opgeschreven?'. Al een paar dagen maak ik haar duidelijk dat Sinterklaas zijn kadootjes echt al wel gekocht heeft en dat ze alles wat ze nu ziet, maar voor haar verjaardag moet vragen. Met daar achteraan de kleine lettertjes van papa en mama: Je Mag Sinterklaas Alles Vragen, Maar Je Weet Nooit Of Je Het Krijgt! Want Hong Jie had ook al bedacht dat hij dan wel aan Sinterklaas een DS ging vragen - want op die van broer en zus mag hij bijna nooit. Even de verwachtingen managen...

Vandaag is mijn rol beperkt gebleven tot onzichtbare Zwarte Piet (zakken voor de deur, bonken op de deur) bij een gezin in de buurt. Leuk! Gleed wel bijna uit door de sneeuw op mijn haastige terugweg; ik dook als een haas achter mijn auto, want mijn voordeur ging ik niet meer halen zonder gespot te worden - LOL!

Ondertussen was Pepijn weg voor een heuse performance als 'The Good Holy Man Himself' bij vrienden van ons. Ik heb het filmmateriaal nog niet gezien maar ben héél benieuwd! Vandaag had hij zitten knutselen om een boek te bekleden met rood karton en gouden lint. Ying Xin geloofde onmiddellijk dat het 'gewoon' een kadootje was en hielp ijverig mee. Hij was compleet in outfit, met witte schmink op zijn donkere wenkbrauwen. De echte dus!

O nee, die komt morgen bij ons thuis. Benieuwd of hij door de sneeuw kan komen - we hebben al een mail gekregen dat het eventueel wat uitloopt. Hmm... Morgen meer nieuws!

No place like home

2010-12-02T10:23:00.004+01:00

Als je niet lekker bent, waar is dan de fijnste plek?

Juist. Bij mama op de bank. Onder je eigen dekbed, met een dikke stapel Suskes en Wiskes. En een boterham, want buikpijn ja, maar toch een beetje honger. Buiten sneeuwt het, maar de open haard brandt, dus binnen is het lekker warm.

Weet niet of het Sintstress is of andere dingen, maar Casper brengt vandaag thuis door!

Zelfredzaamheid

2010-12-01T21:24:00.004+01:00

Is een groot goed, zelfredzaamheid - speciaal bij kinderen. Maar oh wat is het lastig om je kinderen te leren dingen te doen die je zelf tien keer sneller (en vaak ook tien keer beter) kunt doen. Vooral als je weinig tijd hebt. Of het zelf zo leuk vindt.

Dat laatste speelt vooral bij Manlief een rol als het concept 'Sinterklaas-surprise' voorbij komt. Heeft hij vorig jaar uren en uren besteed aan het maken van een hockeyveld, met poppetjes en al, dit jaar hield hij het 'slechts' bij het maken van een fietsje dat de surprise van Casper zou moeten versieren. Waarvoor wel allerlei materiaal werd aangeschaft, in stukjes gezaagd en aan elkaar gelijmd. Prachtig houten fietsje, zo groot als je hand. Tot Caspers onuitsprekelijke woede tikte Ying Xin het vanmiddag van de tafel, per ongeluk... Trapper los, standaard los, dus nieuwe lijmbeurt van papslief.

Hij kocht ook nog karton en plastic, want een tv moest het worden voor de surpriseontvanger. Het fietsje erin (dat is het programma). Mama en Casper dus druk aan het werk vanmiddag, met alle materialen. Casper knipte zon, wolken en bloem; ik plakte onderzijde met groen papier (gras) en de wanden en bovenkant met blauw (lucht). Casper knipte knopjes voor de tv, schreef de letters S-O-N-Y en liet mama ze uitknippen, want geduld heeft hij helaas niet in de genen zitten.

Een soort verstopplek moest erin komen. Papa had het idee van een dubbele bodem achtergelaten... Leuk als je het zelf niet hoeft uit te voeren. :-) Dus het werd een verstopplek achter de knopjes van de tv. Een verstopplek voor... eh... juist:

Het Kadootje. Het Enige Dat We Even Over Het Hoofd Hadden Gezien.

Aargh!!! Het was vijf voor vijf. Min zes. Hong Jie slapend op de bank. Een kwartier rijden naar het dichtsbijzijnde dorp met speelgoedwinkel die had wat de ontvanger wilde hebben. Het bloed zakte in mijn tenen!

En dan toont zich het grote voordeel van een huis waar Sinterklaas eigenlijk gewoon aan voorbij moet gaan, omdat het al zo vol zit met speelgoed: er werd binnen drie minuten een vrijwel ongebruikt, vrijwel identiek item opgedoken uit een kast. Ingepakt door Ying Xin, onze meesteres inpakster. Weg paniek.

Les voor volgend jaar: OOK het kadootje op de boodschappenlijst! :-)

Altijd feest met copy & paste

2010-12-01T20:45:00.006+01:00

Een gevleugelde kreet van mijn oud-collega Marja: "Altijd feest met copy & paste!".
Tuurlijk - goed gejat is beter dan slecht bedacht. Letterlijk overschrijven van een weblog is prima, als je wilt dat je feiten kloppen, wanneer je een artikel schrijft over een gezin met adoptiekinderen.

Dat laatste ging helaas even de mist in met deze journalist. Gevalletje 'kruislings weblogs lezen', vermoed ik. Want dit hilarische artikel kreeg ik toegestuurd door collega-adoptiemoeder-die-blogt Annerieke. In haar lokale krant moest ze lezen dat zij als schrijfster van het boek Een Kwetsbaar Begin (check) als dorpsgenote (check) moeder was van twee biologisch eigen kinderen (check) en twee adoptiekinderen (check). Genaamd... Ying Xin en Hong Jie! LOL! Wel met de juiste benaming van hun SN. En die waren NIET kruislings gelezen; jammer eigenlijk, het was pas compleet geweest als Hong Jie het Syndroom van Poland had gehad en Ying Xin FFU-complex. Wat een giller!

We hebben maar besloten dat ik ze naar Zeewolde stuur en in ruil daarvoor Nina en Marthijn krijg teruggestuurd. Je bent aan het kwartetten of je bent het niet! :-)
(Oh, en dat deze krant ook nog wel een corrector dan wel een update van de spellingchecker kan gebruiken, dat laten we dan maar even helemaal buiten beschouwing. Zucht.)

Going back to the roots

2010-11-30T11:35:00.005+01:00

Rootsreizen heten ze. Reizen van adoptiekinderen en/of hun adoptieouders, terug naar het land van herkomst. Doel? Soms gewoon vakantie, soms ook echt spitten in achtergronden, peuteren, puzzelstukjes verzamelen.

Een van mijn adoptievriendinnnen is nu in China op rootsreis met haar jongste zoon en haar eigen moeder. Een hele bijzondere reis! Ik kan helaas niet linken naar haar weblog, want dat heeft een wachtwoord, maar hier wel een foto daarvan. Die zeggen meer dan duizend woorden, deze zeker:

Ik geloof niet dat iemand er aan hoeft te twijfelen dat ze daar blij zijn om dit kind na een dik jaar weer eens te zien! Zo jammer dat Hong Jie volgend jaar niet mee kan naar China als ik daar heen ga met Red Thread Charities; daar is hij echt nog een beetje te klein voor. En Ying Xin moet óók gewoon naar school... Maar over een paar jaar gaan we ook, zeker weten!

Uitzicht van een thuiswerker

2010-11-30T11:09:00.004+01:00

Als ik naar links kijk zie ik... een berg werk, maar ook dit:

Sorry, ik blijf er van genieten! :-) Prachtig koud weer hiervoor.

PS Naar aanleiding van de vraag van Simone: het gas wordt aangevoerd door de kruipruimte en komt recht onder de open haard binnen, dus daar staat ie op. De afvoer (lijkt niet meer dan wat een droger produceert) gaat door het platte dak van onze uitbouw. We zien de schoorsteen dus uit ons slaapkamerraam.

Foto-update

2010-11-29T13:56:00.008+01:00

Hoe moet je touwtjespringen als je maar één hand hebt die een klosje kan vasthouden? Hier had Ying Xin geen ergotherapeut voor nodig... alleen het plakband! :-)

En heel mooi nieuws: we hebben een open haard! Ik kan me geen beter weertype voorstellen om zo'n ding te krijgen; het was een langgekoesterde wens. Wel van het type gashaard, om te voorkomen dat ons hele huis verbouwd moest worden. Héérlijk! De rest van het huis wordt helaas wel ijskoud doordat de thermostaat denkt niet meer op te hoeven warmen, dus die wordt nog naar de gang verplaatst. Op deze foto kijken de kinderen het weekoverzicht van het Sinterklaasjournaal, dat vooral door Ying Xin vol vuur wordt gevolgd. Ik weiger te zwichten voor de commerciële alternatieven en ga voor de klassieke versie!

En onze Ying Xin heeft haar eerste rapport gekregen! Heel mooi gedaan. Ze doet het prima, vindt het leuk om te leren schrijven en zit lekker in haar vel. Een leuk rapport kreeg ze, met foto en al. Een mooi tijdsdocument!

Hij komt, hij komt...

2010-11-25T14:05:00.003+01:00

... die lieve goede Sint! Zondagmiddag vijf december, met minstens twee Pieten. Geweldig! Lang leve Rent-a-Klaas (niet zijn echte bedrijfsnaam, misschien een mooie voor een nieuwe Sintservice? Onee, LOL, hij bestaat al!!!)'

Hong Jie heeft het concept, zoals ik al schreef, van harte omarmd. Favoriete liedje is 'Sinterklaasje Bonne Bonne Bonne'. Lekker makkelijk! Gisteravond werd er ook driftig gestudeerd op het liedje voor Babypiet, dat alle kinderen moesten zingen. Vanmorgen helaas geen sleutels in de schoen... Daar beginnen we maar niet aan, zie hem maar eens terug te krijgen!

Komende zondag kunnen ze hun schoen weer zetten en dit keer voor de echte open haard. Want die komt zaterdag. Wat een timing met dit koude weer!

Nu nog even studeren op input voor Het Grote Rode Boek. Ik wil absoluut een les meegeven aan Hong Jie over lelijke woorden zeggen, want dat is nu echt ZO vermoeiend. Zijn hele - overigens beperkte, gelukkig - repertoire komt voorbij. Ook Poepchinees is hier in de ban gedaan; die mag ook niet van mama.

Gisteren is Ying Xin weer gaan paardrijden, tot haar onuitsprekelijk genoegen. In draf zowaar! Aan een lijntje, maar goed - het was echt een paardrijervaring 2.0 voor haar. Heerlijk!

Vooraf hadden we op school nog een afspraak met de ergotherapeut die Hong Jie zijn stoel heeft aangemeten. Hij had een heleboel nuttige tips en feedback voor de juf, de intern begeleider en mij; hij heeft een uur geobserveerd bij buitenspelen en knutselen. Wat hij zag? Een jongetje dat héél erg gepamperd wordt! Dat krijg je met allemaal meisjes in je klas die je zo schattig vinden, een kind dat het zich maar al te graag laat aanleunen en een juf die 26 kinderen heeft dus dat begrijpelijkerwijs graag delegeert. Dat moet anders, vond de ergotherapeut. HJ moet zelfredzamer worden. Ook een paar aanpassingen in en om de klas, allemaal heel concreet en toepasbaar. Fijn hoor!
Verder gaan we het rugzaktraject in, voor een Cluster-3 rugzak. Met het geld uit zo'n zak kan de school meer hulp inzetten om HJ te begeleiden bij gym, buitenspelen en andere activiteiten waar zijn anders-zijn een factor is.

Dachten we met het afronden van de laatste rapportage aan China de papierwinkel kwijt te zijn... Kunnen we hiervoor weer een ordner uit de kast trekken! :-) (We? Ik!) Maar goed, het is absoluut nuttig. Ik heb me door andere ouders van kinderen met ledemaatafwijkingen laten overtuigen dat het mogelijk is, want ik dacht in het huidige politieke klimaat dat het zinloos zou zijn - de PGB's zijn er sinds juli al niet meer. Duimen maar!

Beroemdheid ontmoeten?

2010-11-23T20:38:00.004+01:00

Van Lady Gaga heb ik geen contactgegevens. Van Xander de B. zijn mobiele nummer, maar die is inmiddels getrouwd, dus doet niet meer mee (hopen we). Wat ik wel heb: het signeerschema van kersverse boekenschrijfster Annerieke Berg!

Donderdag 2 december van 16:00-17:00 is ze bij boekhandel Den Hertog in Nijkerk (Frieswijkstraat 6) om je boek van een persoonlijke boodschap te voorzien. En diezelfde donderdag is ze 's avonds tussen 19:00-21:00 in Zeewolde, bij boekhandel 'Book-Inn' aan het Dalkruid 2.

Boek, boek? Welk boek? Voor de drie mensen die mijn weblog lezen maar nog nooit haar weblog hebben gelezen... Klik in mijn lijstje favoriete links op 'De Bergjes'. Daar kun je alles lezen over Kwetsbaar Begin, het boek dat Annerieke schreef over de adoptie van twee van haar vier kinderen. Een prachtig boek!

Tip voor Sinterklaas, dus. Enne, doorklikken naar haar weblog hoeft niet eens. Je kunt ook meteen naar bol.com!

HJ in de lappenmand

2010-11-23T15:34:00.003+01:00

Hong Jie was gisteren niet topfit en vandaag kwam hij ziek zijn bed uit. Buikpijn! Nee, meneer hoefde geen plakje worst (wat zijn ochtendsnack is, bij Sesamstraat). Zelfs geen snoepje (de controlevraag van Ying Xin, die probeert alle niet-noodzakelijke aandacht voor HJ te voorkomen). Echt niet lekker dus!

Een dagje thuis bij mama. Niet heel praktisch (tussendoor werken), maar wel even nodig. Toen ik hem afdroogde na een warme douche begon hij over een nieuwe Hong Jie. Dat doet hij vaker, naar aanleiding van foto's meestal: ik denk dat het zijn manier is om te praten over verandering, dat hij er anders uitziet, 'nieuw'. Dit keer werd het specifieker, ik was helemaal verbaasd: "Mama nieuwe Hong Jie nodig! China bellen. Nieuwe Hong Jie sturen, twee armen. Mama maken! Mag daaaaat....???" op een zoetgevooisd toontje, alsof het mijn keuze zou zijn om er 'even' een arm aan te plakken.

Even een gesprekje gevoerd op zijn niveau over dat het echt heel makkelijk is om twee armen te hebben en dat ziek zijn niet leuk is, maar dat ik geen andere Hong Jie wil dan deze. Nooit!

Leren leren

2010-11-22T16:32:00.003+01:00

Talloze onderwijsprofessionals volgen workshops, trainingsmiddagen en opleidingen met dit onderwerp: Leren leren. Hoe leer je iemand om te leren?

Best een doordenkonderwerp, maar nog meer in het geval van het hoogbegaafde kind. Een van de redenen om Casper op een Leonardoschool te doen, was om hem nu al te laten ervaren dat het 'niet allemaal vanzelf gaat' en je niet per se komt aanwaaien - ook al heb je een slim hoofd.

Tsja, en dan haal je wel eens een onvoldoende. Dat is even slikken! Zeker voor hem. Toch zijn we er blij mee. Liever nu, dan dat hij over vijf jaar een proefwerk Frans verknalt omdat hij denkt dat hij het toch wel weet ('Dat was altijd toch al zo?'). Maar het geeft hem wel heimwee naar die tijden. En dan is het een lastig gesprek om te praten over iemands gevoel, als die dat zelf nog niet goed onder woorden kan brengen, terwijl je juist die ene wens niet gaat inwilligen: terug naar de oude school, want daar was het zo makkelijk. Hij zit goed in zijn vel hier, is meer ontspannen dan voorheen en doet het prima. We hebben met hem en zijn leerkracht zijn eerste portfoliogesprek gehad (niets ouderwets tienminutengesprek...) en ook gehoord welke leerdoelen hij heeft afgesproken.

Zo blij dat we deze keuze voor hem hebben gemaakt! Toch is het lastig als je ziet dat je kind het moeilijk heeft. Tegenslag is even wennen, maar het komt goed. Weet ik.

Weer een Chinees erbij in ons dorp!

2010-11-21T22:25:00.004+01:00

Nee, niet een nieuw Chinees restaurant: een Chinees kind. Vandaag ben ik met Hong Jie naar het aankomstfeestje geweest van Fang. De ouders van Fang wonen naast de ouders van onze buurvrouw (volg je het nog?).

Leuk om hem in levenden lijve te zien na het volgen van hun weblog. Een prachtig mannetje! Iets groter dan Hong Jie. Toevallig liepen ze vandaag in dezelfde trui (weliswaar een andere kleur) dus dat zorgde nog een keer voor wat verwarring bij een bezoeker van het feestje. Al die Chinezen lijken ook op elkaar! :-)

Fangs ouders kunnen Sinterklaas laten weten dat hij NIET hoeft te komen dit jaar, want hij heeft zijn eigen Intertoys-filiaal al bijelkaar verzameld. Pfoe!

Vanavond heb ik, na een tip van een Amerikaanse moeder, geprobeerd een éénhandig mes te bestellen voor Hong Jie bij Amazon.com. Helaas: messen mogen niet verscheept worden naar Europa. Zal ook wel iets met 11 september te maken hebben, grrr... Ik probeer hetzelfde mes nu van deze leverancier te krijgen; even hun antwoord afwachten. Er gaat een wereld voor je open als je zoekt op dingen die gemaakt zijn voor mensen met een beroertje. Zo vond ik zelfs dit eenhandig kookboek. Maar dat is iets voor later zorg! Pepijn gaat in elk geval dit snijplankje ook namaken als bord, want dat vond ik toch wat prijzig. Heel handig!

Dagelijkse beslommeringen

2010-11-18T15:43:00.005+01:00

Het feestelijke seizoen hier hobbelt voort! Het schoenzetten hebben we voor een paar dagen in de ban gedaan, nu Ying Xin gisteravond om tien uur op de trap stond te snikken over haar schoen (was ie al gevuld), om 01.40 uur hetzelfde kwam vragen en om 05.00 uur weer. RAAH! Mocht ze dan misschien al gaan lezen om vijf uur? Jahoor! Ga je gang. Godzijdank hadden ze vandaag een studiemiddag op school, want ze zal ongetwijfeld afgedraaid zijn geweest. Anders mama wel (papa slaapt door dit soort dingen heen). Voordeel van het zelfstandig zijn: even een uurtje op de bank doortukken vanmorgen, want de nacht was iets te gebroken!

Hong Jie krijgt volgende week iemand op bezoek van het revalidatiecentrum, die op school komt kijken om de juffen advies te geven over hem en hoe ze hem kan helpen. Zijn juf wilde graag advies bij dingen als toiletbezoek, gym en knutselen. Nou vinden wij dat hij bijna alles kan - maar wij zijn weer niet zo onbevooroordeeld :)
Heel goed dat zijn juf om hulp vraag en dat die ook gegeven kan worden. Thuis gaat het natuurlijk makkelijker, omdat er minder kinderen zijn én je ook meestal op je blote voeten kunt rondlopen. Handig bij het knippen, in zijn geval!

Verder kijken we alvast vooruit naar 2011 en hebben we zowaar onze zomervakantie al geboekt. Hoezo vroegboekers?? We houden het dit jaar wat bescheidener en blijven in eigen land. Al een tijd lang zat er een knipsel in mijn mapje 'Ooit' (ja, je houdt van Getting Things Done-achtige principes of niet) van een vakantiepark in Woudenberg. We gaan van de zomer de bunker in! Een liniehut, zoals het officieel heet. Lijkt ons erg leuk, slapen in een bedstee. Geen zand of zwembad direct ernaast, maar daar vinden we wel iets op. Nou nog mooi weer volgende zomer! (Duim je mee?)

Zie ginds komt Sinterklaas

2010-11-13T21:46:00.007+01:00

Het zetten van een schoen in huize Visser gebeurt nogal wisselend. Het eerste jaar om de dag (oeps, dat was veel) en toen alleen in het weekend. Gezien de stuiterballen die 's morgens voortdurend komen vragen of het al ochtend is hebben we daar van geleerd en gebeurt schoenzetten bij voorkeur door de week! :-) Helaas was ik dat dit jaar vergeten. En dus mochten ze gisteravond hun schoen zetten. Drie schoenen met een appel erin, plus een tekening van Ying Xin en haar vriendenboekje. Want Paardenpiet moest daar in schrijven, graag. Zo geschiedde... Lievelingsdier? Amerigo. Lievelingseten? Pepernoten. Mooiste boek? Het grote rode boek van Sinterklaas. Favoriete programma? Het Sinterklaasjournaal natuurlijk!

Hong Jie was om 05.40 de eerste vanmorgen maar liet zich nog even terugsturen (grmbl). Maar om tien voor zeven was niemand meer te houden, dus naar beneden, naar de schoenen... Sinds Casper weet dat er enige hand van papa en mama in de aankopen zit worden zijn verlanglijstjes steeds waanzinniger. Sorry, Nintendo-spelletjes in de schoen, daar doet de Sint niet aan! En die film Hoe Tem Je Een Draak is pas volgende week in de winkel. Dus.

Later vanmorgen zijn we op een tip van de buren (en met de buren) naar Sinterklaas gaan kijken in Gouda. NIET in de binnenstad, waar je ongeveer met slaapzakken moet liggen en tien rijen dik staat, zodat je in de verte iets van rood en wit op een paard ontwaart. Nee... Tom Poes verzon een list en ging naar de plek waar Sinterklaas inscheept voor zijn aankomst in deze stad! We zagen ze dus letterlijk tussen schmink- en kleedkamer en de boot. Helemaal top! Een paar dozijn mensen, maar niet te vergelijken met later die ochtend, ongetwijfeld.

Hong Jie was behoorlijk nerveus op mama's nek (meneer is een nagelbijter, net als zijn grote broer... Grrr). Hij wilde wel een handje geven aan Sinterklaas, tuurlijk... Maar op het moment supreme stak hij zijn hand toch maar in de lucht, de Sint kreeg hem niet! Gelukkig kreeg hij wel snoep. Dat dan weer wel.

Casper wéét hoe het zit, en toch... Het blijft spannend. :-) Hij heeft Sinterklaas wel een hand gegeven. En vier handen snoep gescoord, naar eigen zeggen!

Sinterklaas en China

2010-11-12T21:51:00.009+01:00

Nee, hij komt niet uit China. Gaat ook niet naar China. Maar mama wel!

Eerst maar even Sinterklaas:
Hong Jie heeft het concept met gretigheid omarmd. Wat wil je ook, met een man die kadootjes en snoepjes geeft? Geen probleem, hij vind hem lief. (Toch nog maar even dat gesprek aangaan over vreemde mannen die snoepjes geven... Maar dat is iets voor na 5 december.)

Vanavond keurig zijn schoen gezet met broer en zus samen. Liedjes gezongen, helemaal goed! Ik ben heel benieuwd hoe hij morgen reageert als er echt iets in zit. Gisteravond heeft hij zich ook aan een Nederlandse traditie overgegeven, namelijk Sint-Maarten. Snoep... Daar is hij wel voor te porren. De mooie lampion was natuurlijk ook iets waar hij wel oren naar had. Maar het beestenweer... Mijn hemel! Als ze in het zwembad waren gesprongen, waren ze niet natter geweest. Snel onder de warme douche en in pyjama de schamele oogst tellen: een snoepje of acht. Mama vond het helemaal niet erg, want er zijn nog voldoende snoepgelegenheden in aantocht. Plus een tandartscontrole - hopelijk alles OK!

En mama, ik dus... Ik ga naar China. Volgend jaar. Ik ga mee als niet-medische vrijwilliger met Red Thread Charities, een reis van ongeveer twee weken. Deze Amerikaanse organisatie heeft vorig jaar Hong Jies tehuis bezocht, dit jaar weer en volgend jaar dus ook. Daarnaast bezoeken ze nog één of twee andere tehuizen. Een geweldige gelegenheid om Hangzhou weer te zien! En natuurlijk om super dicht bij 'het vuur' te zitten. Ik geef dan ook een praatje - heeft RTC me gevraagd - over het Westerse perspectief van adoptieouders. Want in China kijken ze nog steeds anders aan tegen sommige aspecten van adoptie; bijvoorbeeld dat we ook SN-adopties doen, of dat wij waarde hechten aan contact met de voormalige pleegouders van ons kind. SN-adopties gebeuren natuurlijk al wel veel, maar de gradaties blijken moeilijk in te schatten voor veel Chinezen. Ik wil aan het einde ook nog een dag naar Wenzhou, Ying Xins tehuis bezoeken. Want ik ben naar Chinese maatstaven om de hoek: een schamele vijfhonderd kilometer scheiden Ying Xins stad van herkomst van die van Hong Jie. Een korte binnenlandse vlucht dus.

Via Red Thread Charities kreeg ik deze week een exemplaar van de nieuwsbrief van het tehuis van Hong Jie, met daarin een stukje over Hong Jie. RTC was in oktober weer geweest en de medisch directeur had de nieuwsbrief voor ons meegenomen; we kregen eerst een foto ervan over de mail (zodat onze Chinese buurman kon vertalen!) en het papieren exemplaar per post. Zo leuk! Ze hadden mijn e-mail met een update over hem samengevat, er wat foto's bij geplaatst en er een soort filosofische bespiegeling van gemaakt. Sommige stukjes waren wat minder politiek correct naar onze smaak, maar goed. (Verwijzend naar een blakende Hong Jie op onze vakantiefoto uit Spanje: "Wie kan zich voorstellen dat dit gebruinde, gezonde kind hier het zwakke kind was? Het kind waarop werd neergekeken?")

Wat wij hebben gedaan (Hong Jie adopteren en voor hem voorzieningen regelen zoals een fiets, stoel voor school en speciale schoenen) werd neergezet als 'het ultieme wat je als mens kunt doen' voor een kind. Het was veel meer dan ze in China voor hem konden doen, stelden ze. Maar het was ook een aanleiding voor iedereen 'om eens goed naar zichzelf te kijken en zich af te vragen wat het de echte betekenis is van de woorden 'iets goeds doen voor een ander''!

Jeetje, we voelden ons wat opgelaten - maar wel goed dat ze er zo openlijk over spraken. Dubbel pluspunt is dat deze nieuwsbrief ook naar Hong Jies voormalige pleegouders gaat, zodat we zeker weten dat ze onze update-foto's hebben gezien!

Geweldig nieuws

2010-10-30T21:12:00.005+02:00

We staan helemaal te stuiteren hier: we hebben foto's gekregen van Hong Jie's pleegmoeder uit China, zijn (volwassen) pleegzus die hij bleek te hebben (dochter van pleegmoeder) en een klein pleegzusje!

We zijn ZO blij! In Hong Jie's tehuis lezen ze blijkbaar onze e-mails écht goed. We gaan een kopie krijgen van een van hun nieuwsbrieven waar een stukje uit mijn e-mail is geplaatst. Geweldig! De nannies uit het tehuis, waar hij in het begin van zijn leven en de laatste maand in China heeft doorgebracht, barstten in tranen uit toen ze een recente foto van hem te zien kregen. Heel ontroerend.

Maar het meest blij zijn we nog met de foto's van zijn pleegmoeder natuurlijk. En hij ook! We hebben de gok erop gewaagd en hem uit bed gehaald; hij lag er net een half uurtje in maar was nog wakker. Hij herkende haar meteen! 'China mama! Ikke uitte buik!' riep hij meteen blij toen hij haar op het scherm zag. Nou, dat nou ook weer niet helemaal... Maar hij weet natuurlijk niet beter dan dat dát zijn Chinese moeder is. Het kleine pleegzusje en de grote dochter van pleegmoeder herkende hij ook. Weer een mooie foto voor op onze plankjes-met-fotoverzameling!

Heerlijk! Ik wens iedereen nét zo'n goed weekend toe als wij hebben... :-)

Hong Jie en China #2

2010-10-30T00:18:00.005+02:00

Vandaag is Hong Jie naar de Chinese kapper in Den Haag geweest. Het leek ons - na Pepijns actie 'scheer af op standje 1' - beter om zijn haar te laten groeien. Maar nu ging het zo uilig over zijn oren hangen... Het is heel stug haar; onze gezinskapster had al aangegeven dat ze het heel moeilijk vond om Chinezen te knippen. Heel dik haar zei ze, dat snel 'blokkerig' wordt als je het niet precies goed knipt.

Op naar de vaklui dus :-)

Pepijn is met hem naar Den Haag gegaan. Bij het maken van een afspraak moesten we ook nog even bevestigen dat het ging om een KNIPBEURT. En dat de massage niet hoefde, dank u wel.

Volgens Pepijn vond hij het maar zo-zo, al die Chinezen. Hij keek (I quote) als een bang konijntje om zich heen. Hmmm... Luisterde wel naar het gesproken Chinees, maar ging nergens op in. Het knippen ging prima hoor; het model is heel leuk (foto's van voor en na volgen nog). Ik vroeg Hong Jie hoe hij het had gevonden, naar de Chinese kapper. Willut niet, kwam eruit, met een gefronsd gezicht.

'Gingen de mensen ook Chinees praten bij de kapper?' vroeg ik hem. Ja, heftig knikken. 'En kon je de woordjes nog begrijpen?' Jahoor, wederom geen probleem.
'Welk woordje weet je nog?', vroeg ik vervolgens.

Diepe frons van concentratie. Toen kwam ie, in twee goed gearticuleerde lettergrepen: 'Kap-PER.'

En toen lag mama onder tafel. En de rest van het gezin ook! LOL!!!!

Hong Jie en China

2010-10-23T09:10:00.004+02:00

Meneertje Koekepeertje heeft, anders dan destijds bij Ying Xin, last van een gigantisch loyaliteitsconflict. China is stom! NaiNai is ook stom, en misschien wel dood, volgens Hong Jie, met een grote grijns. Hmm. Hij blijft negatief doen over China.

Voor hij gaat slapen zingen we altijd (in het Nederlands) Vader Jacob en daarna de Nederlandse tekst van de Chinese versie: Er zijn twee tijgers, er zijn twee tijgers, ze rennen hard! Rennen hard! Eentje heeft geen oortje, eentje heeft geen staartje. Dat is vreemd, dat is gek.

Van de week schoot me te binnen dat de zin 'Ze rennen hard' moest zijn 'Pao de kuai'. Onze gids heeft het in China eens voorgezongen. Ik fietste deze zin erin, en hij keek verrast op: "Chinees!". Maar de rest wist ik niet, tot zijn teleurstelling. Vanmorgen op internet de woordjes opgezocht, en ik heb ze even voorgezongen in mijn beste fonetische Chinees:

Liang zhi lao hu, liangzhi lao hu,
pao de kuai, pao de kuai.
Yi zhi meiyou yanjing, yi zhi meiyou weiba.
zhen qiguai! zhen qiguai!

"Leuk he Hong Jie! Zijn dat de Chinese woordjes?" vroeg ik hem.
"Eh... Nee", was zijn droge antwoord. Meneer draaide zich weer om en ging verder spelen.
:-)

Ook leuk van de week was toen we noedels met Japanse wokgroenten aten. Hij is dol op taugé, wisten we en ik zat ze eruit te vissen voor hem. Voor het eerst kwam er een spontane herinnering bij hem op, die hij moeilijk wist te formuleren. Iets van "Atte in China deze ook, deze ook eten." Heel bijzonder voor zijn doen. Taugé komt dus vaak op het menu... :-)

Paardenmeisje Ying Xin

2010-10-22T21:13:00.009+02:00

Deze week was het zover; ons paardenmeisje mocht EINDELIJK op paardrijles. Dat ze de nacht vantevoren heeft geslapen verbaasde ons enorm...:-) Ze zei wel 'Mama, 's morgens moet je er maar helemaal niet meer over praten, want anders kan ik niet wachten!'

En een groot paard dat het was! Bo heette het dier. Ze mocht eerst borstelen, hoeven uitkrabben... Alle dingen die erbij horen. De cap die ze meehad werd afgekeurd - véél te oud - maar er had al een bezorgde lezeres van het weblog gereageerd dat het niet zo handig was om er eentje van de kringloop te nemen. Dus een nieuwe is in bestelling, en nu mocht ze er eentje van de manege lenen. De laarzen waren prima en nodig ook... Wat een blubber! Filmpjes volgen nog.

Ying Xin heeft de hele les in een roes doorgebracht; wij drietjes hebben rond de andere paarden rondgedrenteld, haar bewonderd en aangemoedigd. Ook nog veel vragen beantwoord, want Ying Xins kleine arm riep toch veel vragen op. Toevallig was ze nu alleen in de smurfenles, maar wat als er nog meer bij zouden komen? Persoonlijk denk ik dat het wel los zal lopen, maar voor de komende vijf lessen hebben we haar toch maar laten indelen in de groep 'Kinderen met een beperking'. Wat gewoon betekent: altijd les in je eentje (voor wat meer geld, jaja...). Lesgeven aan kinderen met een beperking is dan wel weer hun specialiteit - dat dan weer wel. Meestal aan kinderen met geestelijke beperkingen, maar dit kan ook natuurlijk. Benieuwd hoe het gaat! Aan haar enthousiasme zal het zeker niet liggen.

Hong Jie werd deze week ook een échte grote jongen, want moest afscheid nemen van zijn spijlenbedje. Hij sliep al weken alleen maar in zijn meegroeibed en het stond in zijn kamer erg in de weg. Op Marktplaats gezet, maar geen reacties die ook terugmailden na 1 mailtje... Dus het wonder van www.gratisaftehalen.nl verkend en zie daar: weg is weg.

Een lange koude dag

2010-10-16T20:26:00.012+02:00

Deze week stond in het teken van STAAN!

Woensdag en donderdag stonden mijn voeten op de Performabeurs in de Jaarbeurs Utrecht. Samen met 25 collega-werkplektrainers die ook trainingen van Het Betere Werken geven stond ik daar om bekendheid te geven aan Het Betere Werken - en natuurlijk klanten te werven! :-) Een aantal leuke contacten opgedaan waar zeker wel iets uit zou kunnen volgen. We zullen het zien!

Vandaag - alsof ik nog niet genoeg gestaan had... - stond ik als vrijwilliger een dag op de tentoonstelling Journey Den Haag, op 't Plein in Den Haag. Journey Den Haag was mijn laatste project bij mijn voormalige werkgever; ik heb de PR ervoor gedaan. Omdat het mijn laatste klus was, en een tentoonstelling die ik graag wilde zien, heb ik me aangemeld voor een dag vrijwilligerswerk daar.

Journey is een tentoonstelling over mensenhandel, meer in het bijzonder over seksuele slavernij. Het vertelt het verhaal van Elena, een slachtoffer van mensenhandel. De tentoonstelling bestaat uit zeven containers, allemaal gemaakt door andere kunstenaars of groepjes kunstenaars. Elke container geeft een ander stadium uit haar verhaal. Als je er doorheen loopt wordt je heel indringend geconfronteerd met hoe het is om een slachtoffer van mensenhandel te zijn.

Niet echt een heel toegankelijk of luchtig onderwerp - maar wel heel indrukwekkend. Ik heb vandaag het tentoonstellingsmateriaal uitgedeeld bij de ingang, erover verteld aan bezoekers, bezoekers bij de uitgang gevraagd om hun reacties op de tentoonstelling op te schrijven en middenin de tentoonstelling gestaan met walkie talkie, om de doorstroom in de containers te regelen.

Een heftige opzet is het! Middenin de tentoonstelling sta je tussen de container 'Bedroom' en 'Customer'. Vooral Bedroom (Slaapkamer) is een heel confronterende ruimte. Het is een werkkamer van een prostituee, met bed, spiegel, prijslijst, gebruikte en ongebruikte condooms. Het geluid dat erbij wordt afgespeeld is een mix van ruzies, gegil en geluiden die bij dit beroep horen. De eerste keer wel even schrikken. Wat ook schokkend is, is het bed. Ik wist het al wel uit beeldmateriaal maar als je het ziet... Het bed is een hydraulisch systeem, dat het grootste deel van de tijd beweegt. Agressief op een neer: iepe, iepe, iepe... Niet mis te verstaan welke beweging daarbij hoort.

Het klinkt heftig wat ik allemaal omschrijf, maar het is écht een hele mooie en indrukwekkende tentoonstelling die een persoonlijk verhaal heel goed vertelt. Dat vond Koningin Beatrix vanmorgen vast ook, toen ze de tentoonstelling bezocht!

De Wet van Murphy liet zich ook niet onbetuigd: het noodaggregaat gaf de geest. Het lukte niet om alles 'up and running' te krijgen, dus Hare Majesteit heeft alles bekeken met behulp van zaklampen... :-( Maar goed: dat maakte het ook weer heel bijzonder. Ze kreeg haar rondleiding van Emma Thompson, die ambassadeur is van de tentoonstelling en voorzitter van de Helen Bamber Foundation - de stichting achter deze tentoonstelling. Ze heeft zelf ook een van de containers (mede) gemaakt. Een ontzettend aardig en bevlogen mens! Ik heb nog even met haar staan praten; heel aardig is ze. Een topactrice ook natuurlijk. Ik vond haar super in Love Actually (en heb haar dat ook verteld). Zo leuk! Betere foto's vind je hier. Een stuk over de opening staat hier.

Hier zie je haar nog zwaaiend met een zaklamp:

De dame die op de achtergrond (met lichtgrijze jas) aan haar kin voelt is mijn oud-collega Sanne, die het stokje van me had overgenomen en vandaag dus de batterij fotografen en cameraploegen begeleidde. Aan pers geen gebrek! Een groot succes dus... (Goed gedaan, oud-collega's!!)

Met een maaltje van Burger King in de auto snel naar huis, de oppas aflossen (want Pepijn heeft avonddienst dit weekend, bleh...). Nu met de benen omhoog op de bank!

Enne, wie in de buurt van Den Haag woont - of zelfs als je NIET in de buurt woont... - zeker naar die tentoonstelling gaan! Hij is héél indrukwekkend.

Pianist zonder armen

2010-10-11T22:22:00.005+02:00

HJ met zijn Gameboy is niets vergeleken met deze jongen die in China's Got Talent piano speelt met zijn tenen... (Voor wie net als ik een ongeduldig mens is: bij 2:20 begint hij te spelen!)

HJ had vandaag een vriendje te spelen - de eerste, en meteen zijn Grote Idool. Hij vind hem zó geweldig dat hij elke dag diep teleurgesteld is als hij NIET naast zijn grote held zit... ;0) Natuurlijk (zo gaat dat met idolen) is het een jongen uit groep 2 en schelen ze ongeveer een kop, als het niet meer is. Maar schattig om te zien samen! Hij is HJ's 'wandelmaatje', dus ze lopen hand in hand als ze naar binnen of naar buiten gaan. Bij het buitenspelen in de speeltuin liep HJ wel tegen zijn beperkingen aan, meer dan anders: waar vriendje hard wegrende met Ying Xin en overal in klauterde met haar, moest HJ zich bij sommige dingen beperken. We proberen hem zo min mogelijk te helpen, om te voorkomen dat hij op plekken komt waar hij zich niet kan redden (te hoog/te onstabiel en dus te gevaarlijk). Maar hij wist zich aardig te vermaken en leerde een koprol maken op een vrij lage touwladder.

HJ werd vandaag toegezongen met een liedje speciaal voor zijn nieuwe schoenen! Hij heeft dezelfde gekregen als voorheen, maar dan met veel hogere schachten - laarzen dus. De laars aan zijn korte been is ook nog eens verstevigd. Dat heet een corsetlaars en volgens de maker van de schoen voelt dat alsof je in een ijshockeyschaats loopt. Wennen dus! Meneer was er niet meteen weg van... "Laarzen stom, kan niet lopen. Andere schoenen wel. Andere schoenen aan!" Afwisselen is prima, de laarzen zijn vooral omdat er bij zijn schoenen het gevaar er is - en ook eens gebeurd is - dat zijn enkel aan het korte been zwikt. Denk catwalkmodel op plateauzolen en je weet wat ik bedoel...

Foto's uit Huize Visser

2010-10-10T12:20:00.008+02:00

Hong Jie bezig met zijn 'Mario' (ander woord voor Gameboy, want Mario Bros. is zijn favoriete spelletje!)

Handig, zo met je linkerhiel de knopjes bedienen...

Ying Xin gaat op paardrijles! Eindelijk eentje gevonden waar ze al met 6 jaar terecht kan. Over een dikke week de eerste les. De kringloop bracht ons al deze onvermoede schat: een cap en rijzweepje!

Papa heeft hard gewerkt om van twee zware blokjes hout, antislip van IKEA en een pianoscharnier dit instrument te maken. Het is bedoeld om een papiertje vast te houden waar hij in kan knippen. Op school doet hij het ook, maar houdt het papier met zijn gezicht vast op tafel - en de juf is bang dat hij in zijn gezicht knipt. Wat vast wel los zal lopen, maar op school heeft hij meestal geen blote voet bij de hand die hem assisteert. Dus dan dit gemaakt! Ooit gezien bij het revalidatiecentrum, nu nagemaakt.

En prachtig, is die Dremel toch nog ergens goed voor: om mooi zijn naam erin te frezen!

Over snoep en zo

2010-10-07T21:29:00.004+02:00

Ook na veel aansporen begint Opa John nog geen eigen weblog... Dus dan ga ik er maar over berichten. Mijn ouders zijn afgelopen weekend naar een Snoepreunie geweest. Heeft niets te maken met Haribo of dropveters, maar wel met mensen met de achternaam Snoep! Ik niet (ook mijn meisjesnaam niet), maar wel mijn grootmoeder van moederskant. Ik ben dus een kwart Snoep! :-) Omdat mijn ouders nogal dol zijn op het uitpluizen van de familiestamboom was dit weekend helemaal in hun straatje. Zo'n 350 van de meer dan 600 nog levende Snoepen uit de hele wereld (tot Canada en Nieuw-Zeeland aan toe) verzamelden zich in Middelburg voor een mega-familiereunie. Met een hele sliert familieleden erbij natuurlijk, zoals mijn ouders. Leuk feestje!

Ik verdeel mijn tijd tussen werken, kinderen en huishouden. Dat laatste omdat de luxe van een werkster er even niet meer inzit (al verdedig ik het bestaan van onze strijkmevrouw Te Vuur En Te Zwaard, dat nog wel). Het is zoeken naar een ritme, want wanneer werk ik nou en wannneer ben ik vrij? Even een privémail tussendoor sturen gaat prima, maar ook nog dat wasje doen en die verjaardagskaart schrijven - dat is even niet de bedoeling. Focus!

Ik heb me opgegeven voor tien keer overblijfmoederschap op Caspers school. Vandaag de derde keer geweest. Een feest der herkenning schreef ik al... Vandaag riep ik de kinderen naar binnen omdat de bel gegaan was.
'Kom jongens, naar binnen, het is één uur!'
'Nee juf, want het is niet donker, het is geen nacht. U bedoelt natuurlijk 13 uur!'
Zucht... Dat kan je alleen maar op de Leonardo van een vijfjarige te horen krijgen! :-)))

Caspers verzuchting

2010-10-02T21:52:00.003+02:00

C: "Jeetje, het lijkt wel alsof Chinese kinderen véél sneller bleren dan Nederlandse kinderen."
Ik: "Ik denk het niet hoor. Wij hebben er toevallig twee, maar er zijn er meer dan een miljard. Er zijn vast ook Chinese kinderen die net als jij eerder boos worden dan dat ze verdrietig zijn of gaan jengelen."
C: "Nou, dan had ik er daar wel twee van gewild!"

Tsja... Verschillende manier van reageren op situaties die niet zijn zoals jij het had gewild (omdat je op je kop krijgt voor iets, of wordt aangesproken op iets dat je doet of hebt gedaan). Casper wordt inderdaad eerder opstandig en boos, terwijl Ying Xin in huilen uitbarst. Hong Jie zit er ergens tussenin... Maar was vandaag echt een enorm jengelaapje.
Gelukkig ligt iedereen op apengapen en kan mama even met de benen omhoog. Al moet er nog best wat gebeuren (ook mijn actielijstje blijft door omstandigheden wel eens voller dan ik zou willen...), vanavond even niet meer!

Uit het leven gegrepen

2010-10-02T21:47:00.006+02:00

Je hoort het wel vaker, maar volgens mij is het echt waar: vrouwen - vooral moeders - kunnen elkaars grootste vijand zijn. Het krabbenmandeffect heet dat; als er eentje dreigt op te klimmen, trekt de rest haar weer naar beneden, de massa in.

Zo werkt het ook met moederschap...

"Loopt die van jou nog niet?? Jeetje! Die van mij al met tien maanden!"
"Nee, wij laten onze kinderen niet vaccineren, er is allang bewezen dat dat een grote risicofactor is voor autisme, wist je dat niet?"

Heerlijk stellige uitspraken over wat goed en fout is. (Waarbij de waarheid vermoedelijk ook hier ergens in het midden zal liggen. En iedere moeder anders is, om nog maar te zwijgen van ieder kind.)

Dat genre... Hieronder een leuk filmpje van twee moeders in gesprek. En wie ooit wel eens in een wachtkamer van het consultatiebureau heeft gezeten, of vaker dan eens per week bij het schoolplein staat, weet dat dit uit het leven gegrepen is... In goed Nederlands heet dat tegenwoordig hypermoeder.

Etiquette voor adoptie

2010-09-29T22:09:00.003+02:00

Over het algemeen beschouw ik botte of brutale vragen over onze adopties als een kans om iemand iets te leren. Want meestal is het een kwestie van 'te snel van je hersens naar je mond, voordat je nadacht' bij die mensen. Al moet ik zeggen dat onze topper "Jeetje, hoe komt het dat zij zo verminkt zijn?" - en nog wel waar ze bij waren - niet makkelijk te counteren was.

Maar een andere adoptieouder heeft er een leuk stukje aan gewijd op zijn blog. Het lezen waard!

Reilen en zeilen in huize Visser

2010-09-29T21:12:00.008+02:00

Het dagelijks leven begint steeds meer een ritme te krijgen. Sinds 1 september werk ik vanuit huis, dus dat maakt het al heel anders. Geen files meer! :-) Maar ook geen collega's! :-( Al valt dat laatste wel een beetje mee, sinds ik me heb aangesloten bij een groep organizers die net als ik op de zakelijke markt werken of willen werken. Voor die groep (Het Betere Werken) ben ik druk aan de slag, onder meer met het verbeteren van de huidige website (www.hetbeterewerken.nl). Een dezer dagen gaat de nieuwe versie - met een stuk minder tekst! - online. En in oktober staan we samen op een beurs. Leuk!

Hong Jie gaat nu echt naar school, maar blijkt na een vliegende start toch nog niet helemaal schoolproof... Nadat hij 's middags een keer bijna van zijn stoel gleed toen hij in slaap viel in de kring (de juf kon hem nog net opvangen zei ze vanmorgen, sheesh!) hebben de oppas en ik toch maar geconstateerd dat het nog even teveel is voor onze kleine ukkepuk. Halve dagen naar school dus. En zelfs dat is af en toe voldoende voor een huilerig kind rond etenstijd... Rustig opbouwen dus.

Casper geniet volop van zijn nieuwe school (www.leonardoschoolgouda.nl). Nu ik er als hulpmoeder bij het scienceproject en als overblijfmoeder vaker rondloop zie ik ook echt waarom hij daar zo goed past. Een feest der herkenning als ik de andere kinderen meemaak, laat ik het zo maar samenvatten ;-) Hij kan veel differentiëren met stof die hij nog niet beheerst, zoals Spaans waarmee hij met de kleintjes meedoet, of waar hij al weer op vooruitloopt zoals met spellen. Hij zit in de groep Water, wat niet beter te omschrijven is dan groep 5 à 6. Gezien zijn vorige schoolloopbaan zou hij nu in groep 6 moeten zitten, maar die term hanteren ze hier niet. Hij blijft bij zijn groep leeftijdsgenoten - met wat uitschieters naar beneden en boven toe. Het plan is vooralsnog om hem hier vier jaar te laten doorlopen, dus niet versneld naar de middelbare school te laten gaan (hij zou anders 11 jaar en 3 maanden zijn als hij doorgaat in dit tempo).

De vakken die hij krijgt zijn heel afwisselend; Spaans en Engels zijn vast, en in dit blok krijgt hij op woensdag ook drama, ICT en spel & beweging bijvoorbeeld. In het project science maken ze ook uitstapjes, zoals naar de sterrenwacht in Utrecht en volgende maand ook naar de Ontdekhoek in Rotterdam. Als hulpmoeder heb ik al een emmer vol waterdiertjes uit de sloot gehesen en onder de microscoop laten bekijken, kinderen hun petrischaaltjes laten bestuderen (en de schimmels laten natekenen) met daarin de resultaten van een week lang kweken van hun eigen zweet, hun eigen tenenkaas of een dertig-dagen-oud-cakeje... Erg leuk!

Ying Xin stort zich ondertussen volledig op het schrijven van letters en woordjes. Er gaat een wereld voor haar open! Hé... Overal staat wel iets. Wat staat daar? Mama, wat is dat voor letter? Schrijfletters en drukletters... Het is nogal een taak waar ze zich voor gesteld ziet. Maar het gaat goed, al is ze soms ook wel iets meer moe, in elk geval op de woensdagmiddagen. Niet zo gek natuurlijk.

Door mijn versnipperde werkweek zit ik nog steeds 's avonds laat aan de laptop, zoals eerst ook. Maar nieuw is nu dat ik meer vrije tijd heb en een stuk minder stress om iets in heel korte tijd voor elkaar te krijgen. De adoptiewereld (blogs, fora, websites) raakt een beetje op de achtergrond; ik kan nu eenmaal niet alles bijhouden. Afentoe pauzeer ik met een bezoekje aan de Rumor Queen site, een Amerikaans blog met forum eraan. Vanmorgen verslikte ik me in een kopje thee bij het lezen van een bericht van een Amerikaanse moeder met een zoontje van 4 uit China. Het jongetje is pas vier maanden bij hen maar kan al goed vertellen over zijn leven in China. Zij (en wie het las...) was erg geschokt over zijn reactie op een baby die ze bij zijn kleuterschool tegenkwamen. Baby vasthouden, wiegen, voeden, verschonen... Die taken kon hij allemaal goed nadoen en waren voor hem duidelijk routine. Hij vertelde dat het in 'zijn China' een taak was om voor baby's te zorgen, toen hij daar in het kindertehuis zat. Een kind van vier! Dat dat hier niet meer hoefde omdat zijn moeder geen babies had, dat was eigenlijk zijn constatering.

Alsof dat niet genoeg was, kwam hij er later nog op terug. Dat vijf van 'zijn' baby's ziek waren geworden toen het heel koud was in de winter. Dat eentje was blijven leven, maar vier niet. Die waren doodgegaan.

Dit soort verhalen roept bij mij een combinatie van afgrijzen, kippenvel en verdriet op. Je verplaatsen in een kind... Dat is zoveel confronterender als het kind kan verwoorden wat het heeft meegemaakt. Ik ben heel benieuwd naar wat Hong Jie allemaal heeft meegemaakt. Meer dan dat NaiNai een fiets had, komt er niet uit - of het klinkt zo ongeloofwaardig hoe hij het vertelt dat ik het niet geloof. Dingen zoals hierboven omschreven heeft hij, vermoed ik, niet mee hoeven maken. Het lijkt me ontzettend moeilijk om zoiets te horen van je kind.

Hong Jie vier jaar!

2010-09-24T10:23:00.012+02:00

Het is een teken hoe druk mijn week was, dat ik bijna een week later pas iets schrijf over zijn verjaardag! :-) Nou, die was errug leuk. Meneer voelde zich SUPER jarig! Hij keek vooral uit naar de dag omdat hij dan op zijn stoel mocht staan; iets dat hij anders ook wel probeert maar wat wij hebben verboden 'behalve als je jarig bent'. Veel voorbereidingen qua koken, want we maken altijd een soort buffet (hapjes, pastasalade, gehaktballen, stokbrood, piratenbootjes, tomatensalade, kip, drumsticks en patat voor de kinderen).

Zijn kado: de felbegeerde Gameboy! Lang leve Marktplaats, daar zijn die dingen nog te koop, compleet met spelletjes. Een Nintendo DS kan hij ook aardig bedienen, maar die zijn wat kwetsbaarder. Hier speelt hij op met zijn rechterhand en zijn linkerhiel; zo bedient hij de knopjes (foto volgt nog een keer). Ook een film kreeg hij, Het Regent Gehaktballen, en met de post was een aantal Playmobilriddertjes gearriveerd van suikertante Esther. Feest!

Die middag stroomde het huis vol met bezoek; een gezellig boel dus. `We vierden zowel Pepijns als Hong Jies verjaardag, omdat ze maar vijf dagen schelen. De taart was erg mooi (wel groot!) en voorzien van een marsepeinen olifant, op verzoek van de jarige.

De lotuskaars ging niet open noch ging hij zingen, maar dat bleek te liggen aan het foute aansteken door mama (volgend jaar beter...). Het mocht de pret niet drukken! Meneer is enorm verwend, wilde soms niet eens meer een pakje openenen omdat hij het zat was...

Hong Jie is vorige week van zijn stoel gekukeld in de kring op school (nog niet zijn nieuwe eigen stoel) en viel zijn tand door zijn lip. Dat vond hij vooral een stoer verhaal dat hij aan iedereen vertelde; ik nu ook met hem aan oma:

's Nachts om half twee rolde Pepijn ons bed in - ik was al eerder gekapseisd... - en de volgende ochtend hebben we ons samen door het slagveld-dat-eigenlijk-woonkamer-heet heen gewerkt. Met dit soort plaatjes als resultaat:

We ging al om 1 uur weer op pad, naar het Uilenbos in Lunteren waar we hadden afgesproken met nog een stel bloggende mama's en de bijbehorende gezinnen. Erg leuk! Zondagavond nog wat verder opgeruimd, en maandag begon de gewone week weer. Aftellen tot volgend jaar!

Van vijf naar zes gezinsleden

2010-09-15T20:47:00.008+02:00

Meteen maar even verduidelijken die kop, want hier en daar spugen wat lezers van schrik hun kopje koffie uit over het toetsenbord, en dat is doodzonde van een goede pc...:-)
NEE, we hebben géén nieuw BKA-nummer aangevraagd! We hebben wél gezinsuitbreiding gehad, met het zo vurig verlangde nieuwe huisdier. Een cavia is het geworden!

Vorig jaar hadden we twee muizen, Vlekkie en Vlekje. Tijdens onze Chinareis hebben die gelogeerd bij de familie Budding-Boerma. Ik was al nooit zo wildenthousiast over de beestjes - ik was doodsbenauwd dat ze zouden ontsnappen - en was daarom dolblij dat ze na een tijdje daar een permanent huis vonden. (Inmiddels is een van de muizen naar de eeuwige jachtvelden gegaan, verdrietig genoeg.)

Maar goed: een huisdier dus. Veel dieren vielen af doordat ze niet praktisch zijn, niet knuffelbaar genoeg of in papa's allergiezone zaten (niet fysiek allergisch, trouwens.) Cavia's zijn ook niet bepaald zijn favoriete dier, maar goed... Ik ben sinds 1 september fulltime zelfstandig ondernemer vanuit huis en het is wel wat stilletjes zo. Al sinds mijn zesde heb ik cavia's gehad (met wat tussenpozen; de laatste is overleden toen Casper 1 was) dus ervaring genoeg. Het is Saartje geworden! Casper mocht van HJ en YX de naam bedenken. Een meisje, dus een meisjesnaam. HJ heeft volgens mij geen ervaring met huisdieren, maar stelde zich keurig voor... 'Hallo Schaartje! Atte Hong Jie!' en gaf een lief kusje! Gek genoeg kan hij Saartje bijna niet zeggen, dus hij houdt het op Staartje of Schaartje... :-)

Een typische woensdagmiddag...

2010-09-09T09:44:00.004+02:00

Ying Xin aan haar favoriete lunch: een bordje 'krulletjespasta' met zout erop. Heerlijk! Let op haar wisselgebitje... En op de tuitbeker melk naast haar - als ze heel moe is dan heeft ze echt nog behoefte om even rustig daarmee te zitten/liggen. (Als de beker leeg is krijgt ze een waterbeker hoor, niet gevreesd voor haar nieuwe tanden!)

Casper duikt weg - want houdt niet van foto's - achter de laptop met een heerlijke tosti met ketchup. Eén puntje hoefde hij maar; het werden er vier!

En dan nog meneertje Koekepeertje... Die mega-enthousiast is over school, maar voor wie het allemaal echt nog even te veel is. Eén ochtend wennen was voldoende om hem op de terugweg van Casper ophalen knock-out te laten gaan. Lekker tukje gedaan, en toen ook een tosti erin!

Kleine jongens worden groot...

2010-09-06T10:12:00.008+02:00

Het lijkt nog maar zo kort geleden dat we ons mannetje voor het eerst ontmoetten... 14 december om precies te zijn. Nog geen 9 maanden later gaat Hong Jie voor het eerst wennen op de basisschool. En hij heeft er zin in! Even poseren met grote zus (grote broer was al naar de oppas, want mama deed dit keer de twee jongsten):

Een banaan in de tas, een pakje in een houdertje, een opstapje voor bij de wc (met groot zijn naam erop) omdat er geen echte miniatuur-wc's zijn in dit nieuwe schoolgebouw - vreemd wel!

Ik ben er net in de klas even bijgebleven. Hong Jie kreeg de praatbeer aangereikt van een ander meisje en mocht wat vertellen. Dat zat er nog niet in - meneer had duidelijk een gevalletje plankenkoorts, heel begrijpelijk - dus mama hield een kort verhaal. Over dat hij maar één arm heeft. Ook even de schouder laten zien, dat mocht van Hong Jie: zo weten ze allemaal hoe het eruit ziet. Dat hij een heel slim voetje heeft dat samenwerkt met zijn hand. Dat hij NIET zielig is en een heleboel kan. Dat hij nog niet zoveel woordjes kent als zij, maar wel al bijna alles van hen verstaat.

Mama zou nog even blijven tot de gymles, maar dat hoefde niet van Hong Jie: "Mama nu weggaan. Doei!" Zwaaien bij het raam met wat meisjes die hem duidelijk wel zagen zitten als nieuwe knuffelklasgenoot (daarvan komen ze vast nog terug! Even erbij gezegd dat hij niet houdt van optillen... Voordat hij de levende klasmascotte/pop wordt.).

Om 12 uur ga ik hem halen. Zó benieuwd hoe hij het heeft gehad!!
Tsja, kleine jongens worden echt groot...

P.S. Hij heeft het erg leuk gehad! Kwam blij naar buiten rennen: "Mamaaaa!" Volgens de juf was hij afentoe wel een beetje moe, ook omdat veel kinderen aan hem zaten te plukken - dat krijg je met zo aaibaar en klein zijn - en ging hij er een paar keer gewoon maar even bij liggen... Dat doet hij vaker. En hij stak onmiddellijk zijn duim in de mond toen ik hem optilde; een duidelijk teken dat hij moe was! Een boterham eten was nog net OK, maar niet lang daarna gingen de luikjes dicht...
Minder leuk was dat hij vertelde dat een meisje op school hem Poepchinees had genoemd. Vond hij wel grappig geloof ik, maar ik niet zo. >:-( Nog maar even met de juf bespreken dat wij niet zo van de 'geuzennaam-voor-Chinees-adoptiekind-groepering' zijn en of ze het in de klas een keer kan bespreken, dat dat toch echt een lelijk woord is.

Hong Jie alias Wim Kok

2010-09-05T21:36:00.004+02:00

In 1998 was het Wim Kok die de computermuis blijkbaar voor het eerst bediende en hem voor een afstandsbediening aanzag. Hem optilde en naar het scherm wees - helaas zonder resultaat. Iedereen lag krom van het lachen...(Nu roept men dat hij zijn tijd ver vooruit was, want er zijn inmiddels muizen die dat wél kunnen...)

Aan Wimpie moest ik even denken toen Hong Jie van de week aan de laptop wilde aanschuiven. Het wieltje van de muis gaf hem niet genoeg resultaat... Dan maar wijzen! Je kunt wel merken dat hij echt van de afstandsbedieningen is en (nog) niet van de pc!

Met een broer als Casper (die al vanaf zijn tweede op de laptop te vinden was en een grote fan is van World of Warcraft) wordt zijn computervaardigheid vast snel groter.... :-)

Korte Armendag 2010

2010-09-05T20:45:00.003+02:00

Ying Xin en Casper stonden al een week te trappelen en nu was het zover... Korte Armendag! Klinkt als een feestdag die al eeuwen bestaat, maar het was dit jaar pas voor de derde keer. De eerste keer werd georganiseerd door Annerieke, moeder van een hele hoop Bergjes, waarvan één met korte arm. De tweede keer had ze hulp van Machteld, moeder van Tian en Yuxiao (Tian heeft ook een korte arm). Deze derde keer hebben Machteld, Nadine (moeder van Bing en Maud, Bing heeft een korte arm), Margo (moeder van Chun en Jashi, Chun heeft een korte arm) en ik het georganiseerd. Pff... Menig avondje ben ik zoet geweest met de administratie. Het bijhouden wie er uitgenodigd moest worden, wie er wilde komen, wie er vragen had, wie er inmiddels betaald had, verzenden van bevestigingen en routebeschrijvingen... Een hele klus. Maar liefst 34 gezinnen hadden zich aangemeld! Daarnaast kwam nog een aantal kinderen via het revalidatiecentrum De Hoogstraat demonstraties geven van hun sport. Want dat was het thema: SPORT. Hockeyen met een korte arm, hoe doe je dat? Een balletje opgooien als je mag serveren met tennis, hoe doe je dat? Zwemles met een korte arm, is dat een probleem of juist niet? We hebben presentaties gekregen van De Hoogstraat over sport, die heel veel nuttige informatie gaven. Aan het einde van de dag was er nog een leerkracht uit het basisonderwijs die vertelde hoe hij zijn leven met een korte arm ervaart (en heeft ervaren toen hij kind was). Een heel positief rolmodel voor de kinderen!

Voor de ouders was het een feest der herkenning, maar nog meer wel voor de kinderen. De broertjes en zusjes met twee even lange armen, die waren nu de uitzondering... :-) Casper heeft zich hoe dan ook uitstekend vermaakt, vooral in de gymzalen (het werd georganiseerd op een middelbare school) en buiten aan het voetballen met de andere jongens. Hong Jie heeft de clown uitgehangen en de meehelpende leerlingen (meisjes) vertederd. "Wat een schatje!" vonden ze. Even uitgelegd dat hij ook héél ondeugend kan zijn... ;-) Hij was wel in deze groep weer een subgroep, van drie jongetjes totaal die helemaal geen arm hebben. De meesten hebben een stompje, veel ervan inclusief elleboogfunctie, maar sommigen ook maar tot boven de elleboog.

Om 5 uur stortte Hong Jie compleet in, en heeft geslapen tot we tegen 8 uur thuis waren. Ying Xin en Casper waren ook moe, maar bleven wel wakker. Hier ligt hij op tafel, compleet gevloerd (met schmink en al), terwijl wij ons nog tegoed deden aan de broodjes knakworst, voordat we naar huis gingen:

Ying Xin was vaste klant bij de schminkdames en bewondert zichzelf in het spiegeltje op de terugweg:

Casper heeft met zo'n mond vol wisselende tanden nu wel een écht eng gezicht!

Een superleuke dag, voor herhaling vatbaar!

Een nieuw begin

2010-09-01T16:19:00.009+02:00

De eerste dag als fulltime ondernemer begint heel gewoon: net als elke woensdag eigenlijk. Een ochtend van kinderen wegbrengen, klusjes thuis, boodschappen doen...

Gisteren ben ik thuisgekomen met een auto vol spullen. Twee boodschappentassen vol spullen die nog thuis een plekje moeten krijgen:

Ook een achterbak vol kadootjes van collega's, waaronder zes flessen cola light (het door mij zo vaak genuttigde drankje...) en een paar zakken snoep voor in mijn onder collega's minstens zo beruchte snoeppot. Lief! Van de vestiging uit Amsterdam kreeg ik een leuk pakket met knuffel Max de Matzekikker en een boek. Hong Jie was wel gecharmeerd van het beest, maar Casper vond net als een andere collega dat de kikker lijkt op een 'plak kots met een broek aan'. :-)

Ying Xin besteedt de middag aan lekker knutselen:

Terwijl de heren zich storten op de bak met Playmobil, die werkelijk tot het laatste miniscule kanonskogeltje en pistooltje over de vloer moet worden uitgespreid om er ten volle van te kunnen genieten, lijkt het wel...

Ik werd vanmiddag ook nog verrast binnen vijf minuten tijd met een lief kaartje bij de post én een enorme bos bloemen van een klant waarvoor ik de afgelopen zes jaar heb gewerkt. Zó lief!! (Enige nadeel was dat de bloemenbezorger zo indringend aanbelde dat Hong Jie erdoor wakker werd. Maar dat was zo voorbij. :-))

Hong Jie kan niet wachten tot hij maandag mag wennen op school. Vandaag heeft hij al even gegluurd door het raam van zijn nieuwe klas, toen we Ying Xin naar school brachten. Heel benieuwd hoe hij het maandag vindt!

Welterusten

2010-08-26T22:26:00.005+02:00

Onze twee jongste kinderen hebben meer ouders dan alleen ons twee. Onze jongste zelfs nog een extra set erbij; zijn pleegouders. Al deze mensen zijn ons - helaaas - volslagen onbekend. Ze hebben geen idee dat hun kinderen duizenden kilometers verderop wonen. Tanden wisselen. Leren fietsen. Niet van broccoli houden. Wel dol zijn op gehaktballen met een likje ketchup.

En hoe ze eruit zien? Ik zou het zo graag weten. Ik las ooit een gedicht waarin stond dat je maar naar adoptiekinderen hoeft te kijken om te weten hoe hun ouders eruit zien. 'Ik zie je in de boog van haar wenkbrauwen, in de kuiltjes van haar wang'. Zoiets. Zou het zo zijn? Lacht Hong Jie net zo hinnikend als zijn Chinese opa? Heeft Ying Xin haar lenigheid van haar Chinese moeder? Geen idee.

Alleen van Hong Jies pleegoma hebben we een paar hele dierbare foto's met hem op schoot. Waarop ze vol liefde naar hem kijkt. Degene die de foto's maakte schreef erbij in de mail dat ze de indruk had dat hij héél goed werd verzorgd, omdat hij zo'n smetteloos wit pakje aanhad dat duidelijk handgeborduurd was met kinderfiguurtjes. NaiNai, oma dus, staat bij ons in de fotoverzameling bij de eettafel. Helaas heeft ook heel goed spitten niet geresulteerd in hun gegevens; meer dan dat ze in of rond Hangzhou wonen weten we niet.

Vooral 's avonds, als ze liggen te slapen en ik hun lampje uitdoe, moet ik er aan denken. Als jullie toch eens een minuutje om de hoek van hun slaapkamerdeur konden kijken... Om te zien dat alles goed is. Dat Ying Xins arm, na een heleboel operaties, een stuk meer lijkt op een 'gewone' arm dan toen ze pasgeboren was. En dat Hong Jie weliswaar nog steeds die ene arm heeft, maar zoveel meer is dan een lijf met missende stukjes.

Denken ze nog vaak aan hen? De een gelooft niet in de 'mythe van de verdrietige moeder', de ander denkt dat er verdriet moet zijn. Ik zit er tussenin, juist omdat ik het niet weet. En blijf toch wel denken dat er momenten moeten zijn waarop ze terugdenken aan dat ene kind. Gek dat we meer gemeen hebben dan zij weten.

Hoe gaat dat zoetsappige Amerikaanse liedje ook al weer? Oja.

And even though I know how very far apart we are
It helps to think we might be wishing
On the same bright star...

Ridder Hong Jie

2010-08-23T20:47:00.008+02:00

Niets zo leuk als een vechtpartij met twee ballonnen! Dit was zondagmiddag.

Wij waren net terug van een romantisch weekend Pisa met zijn tweetjes. Heerlijk! Dat was lang geleden... Deze week waren we tien jaar getrouwd, vandaar dat we dit hadden gepland. Opa en oma waren zo lief om op te passen. Die konden we zondagmiddag opvegen... :-)

Pisa was erg leuk; wel vooral voor een weekend - twee weken kun je daar niet doorbrengen zonder in de omgeving te gaan toeren was onze indruk. Maar voor een weekend is het prima! De toren gezien natuurlijk (niet erop geweest), en de doopkerk, de kathedraal... Dat ligt allemaal vlak bijelkaar. Veel rondgelopen, veel gezien, naar de botanische tuin geweest, lekker uitgeslapen (wel tot kwart over acht!). Heerlijk!

Bij de toren NIET de obligate foto genomen van onszelf, leunend tegen de toren (dank voor de tip, Erik) maar dit alles van een afstandje bij anderen bekeken. TALLOZE foto-albums ter wereld worden ontsierd door dit type foto, ieks! We hebben tientallen mensen ditzelfde trucje zien doen. Sommigen dan nog semi-origineel door de toren met één vinger of hun voeten overeind te houden...

Het eten was - zoals verwacht - heerlijk. We hebben gesmuld! Garnalen met vijgen; courgette en aubergine met pecorino-kaas... Heerlijk. Super ontdekking: Piazza dei Vettovaglie. Op dit plein is door de week een markt. 's Avonds zijn er terrasjes te vinden (goedkoop, en de antipasti zijn gratis, smullen!) en er zit een prima restaurant, Vineria di Piazza. Ontzettend goed eten, heel eenvoudig en toch super smakelijk. Aanrader!

Uberhaupt een aanrader natuurlijk om eens een weekendje erop uit te gaan... Maar dat spreekt voor zich! :-) De kinderen hadden het ook erg leuk gehad; waren blij ons te zien, maar Hong Jies eerste twee nachtjes zonder papa en mama waren prima gegaan. Boven verwachting!